CZĘŚĆ 4
Nazwisko na zdjęciu należało do Rafaela Mendozy, księgowego mojej firmy.
Przez chwilę nikt się nie odzywał.
Rafael pracował ze mną od dziewięciu lat. Znał każdy rachunek, każdą fakturę i każdy termin płatności. To on zawsze powtarzał, że pieniądze są jak włosy: jeden wyrwany bez śladu może nic nie znaczyć, ale cała garść oznacza, że ktoś działał z zamiarem.
—To niemożliwe — powiedziałam.
Diego oparł dłonie na stole.
—Mariano, musisz mnie wysłuchać.
—Wysłuchałam już wystarczająco dużo.
Kierowniczka banku powiększyła zdjęcie. Widać było przelew na niewielką kwotę, wykonany trzy tygodnie wcześniej z firmowego rachunku. Odbiorcą był Rafael Mendoza.
—To zapłata za konsultację — powiedział Diego.
—Rafael nie prowadził konsultacji.
—Prowadził dla mnie.
—Dla ciebie?
Diego spuścił wzrok.
Inés zaczęła nerwowo przekładać dokumenty.
—Nie ma sensu rozdmuchiwać drobnej zaliczki. Wszyscy chcieliśmy tylko uratować projekt.
—Jaki projekt? — spytałam.
—Budynek miał stać się centrum teatralnym — odpowiedział Diego. — Ty chciałaś szkoły dla kobiet. Inés chciała tam otworzyć prywatną scenę. Potrzebowała pieniędzy i kontaktów. Ja miałem przekonać cię do wspólnego zakupu.
—A kiedy nie chciałam, postanowiłeś mnie okraść.
—Miałem długi.
—To nie jest odpowiedź.
—Bałem się, że wszystko stracę.
Elwira uderzyła dłonią w stół.
—Nie udawaj, że zrobiłeś to sam. To ja przez lata patrzyłam, jak ona zabiera ci miejsce w twoim własnym domu. Miała pieniądze, pracownię, znajomości. Ty miałeś być jej mężem, a stałeś się dodatkiem do jej nazwiska.
Spojrzałam na nią.
—Nie chodziło pani o Diego. Chodziło pani o to, że moja praca przypominała pani o tym, czego sama już nie potrafiła pani odzyskać.
Jej twarz drgnęła.
Przyjechał Rafael.
Nie wszedł jak człowiek gotowy do walki. Wszedł z pochyloną głową, trzymając granatową teczkę z połamanym metalowym zapięciem.
—Pani Mariano, przepraszam.
—Jak długo?
—Od marca.
Wyjął z teczki wydrukowane przelewy, kopie wiadomości i listę połączeń. Diego płacił mu za dostęp do dokumentów, ale Rafael nie przekazał mu wszystkiego. Zachował kopie, bo zorientował się, że podpisy są fałszowane.
—Dlaczego mi pan nie powiedział?
—Bo Inés zagroziła, że ujawni dług mojego syna. Bałem się, że stracę pracę i mieszkanie.
Lucia podniosła głowę.
—Ja też się bałam.
Te dwa zdania spotkały się nad stołem jak dwa ciężary, których nikt nie chciał już dźwigać sam.
Rafael podał Salvadorowi ostatnią kopię.
—To prawdziwa umowa sprzedaży. Podpisana przez pana, ale bez nazwiska kupującego. Inés miała wpisać swoją spółkę po uruchomieniu przelewu. Dlatego potrzebowała pieniędzy Mariany przed piętnastą.
Salvador zacisnął palce na swoim metalowym piórze.
—W takim razie budynek nie jest na sprzedaż tej spółce.
Inés poderwała się z krzesła.
—Nie może pan wycofać się po przyjęciu zadatku!
—Zadatek nie został przyjęty przez właściwego kupującego. A poza tym zapłacono go z rachunku, którego właścicielka nie wyraziła zgody.
—To wszystko się skończy źle dla każdego z was! — krzyknęła Inés.
Rafael otworzył teczkę jeszcze raz.
—Nie dla każdego. Mam tu oświadczenie, które podpisała pani wczoraj przy mnie. Napisała pani, że Diego działał w pani imieniu i że po przejęciu budynku otrzyma pani większość udziałów.
Inés patrzyła na niego z niedowierzaniem.
—Nie podpisywałam żadnego oświadczenia.
—Podpisała pani, ponieważ powiedziałem, że dokument jest potrzebny do odblokowania przelewu. Chciała pani mieć pewność, że Diego nie zatrzyma pieniędzy dla siebie.
Diego odwrócił się do niej.
—Chciałaś większości udziałów?
—A ty myślałeś, że dostaniesz budynek za piękne oczy?
Ta kłótnia była brutalna, ale dziwnie oczyszczająca. Po raz pierwszy zobaczyłam, że ich plan nie był jedną zdradą. Był splątanym węzłem chciwości, strachu i wzajemnych podejrzeń.
Elwira usiadła ciężko na krześle. Peruka z moich włosów leżała obok niej jak dowód czegoś, czego nie dało się już nazwać rodziną.
—Mariano — powiedziała cicho — chciałam tylko, żeby Diego nie wyglądał przy tobie jak przegrany.
—Mógł pani poprosić mnie o pomoc.
—Nigdy nie dałabyś mu pieniędzy.
—Dałabym mu pracę. Dałabym mu szansę. Ale nie oddałabym mu mojego życia w zamian za jego dumę.
Lucia zaczęła płakać.
—Czy mogę panią o coś prosić?
—O co?
—Niech pani nie niszczy całej mojej rodziny przez to, co zrobiłam.
—Nie zniszczyłaś jej. Dorośli zniszczyli ją, używając twojego strachu.
Nie wycofałam zgłoszenia dotyczącego kradzieży i fałszerstw. Nie dlatego, że chciałam zemsty. Po prostu każdy z nich musiał wreszcie przestać nazywać swoje decyzje troską, miłością albo ratowaniem rodziny.
Rafael dostał ode mnie odprawę i czas na spłatę własnych zobowiązań, ale nie wrócił do księgowości. Przekazał wszystkie dokumenty i złożył zeznania. Lucia nie została w pracowni. Zatrudniłam ją dopiero wtedy, gdy sama wybrała, że chce wrócić, tym razem bez nacisku Elwiry. Jej brat otrzymał pomoc od fundacji, z którą współpracowałam, ale nie dostał pieniędzy do ręki. Najpierw musiał przejść leczenie i podpisać plan spłaty.
Diego nie dostał budynku ani udziałów. Nie dostał też rozwodu na swoich warunkach, bo próbował ukryć przed notariuszem długi i wspólne zobowiązania. Sprzedał samochód, spłacił część należności i wyprowadził się do małego mieszkania. Elwira zamieszkała z nim, choć po miesiącu zaczęła pracować przy kostiumach w teatrze, który przez lata wyśmiewała za kupowanie moich peruk.
Inés straciła możliwość prowadzenia interesów z teatrami. Nie została bohaterką żadnej wielkiej sceny. Jej własne oświadczenie, podpisane w pośpiechu, odebrało jej dokładnie to, o co walczyła: kontrolę nad budynkiem i zaufanie wspólników.
Salvador sprzedał obiekt mnie.
Nie kupiłam go jednak od razu za całe pieniądze. Część przeznaczyłam na fundusz dla kobiet po leczeniu, a resztę zabezpieczyłam w umowie, której nikt poza mną nie mógł zmienić. W dawnej sali prób powstała szkoła. W najmniejszej pracowni zawiesiłam szklaną kopułę.
Czerwony kwiat wrócił pod podszewkę nowej peruki.
Nie tej z moich włosów. Tamtej nie chciałam już dotykać. Oddałam ją Elwirze, gdy przyszła po swoje rzeczy.
Stała przy stole i ściskała ją obiema rękami.
—Co mam z nią zrobić? — zapytała.
—To pani decyzja.
—Nie umiem jej nosić.
—Bo nie jest pani twarzą.
Elwira długo patrzyła na perukę. Potem rozpruła jej podszewkę, wyjęła czerwony kwiat i położyła go przede mną.
—To należało do ciebie.
—Nie. To należy do osoby, która potrafi zrobić coś uczciwie.
Podałam kwiat Lucii.
Dziewczyna przyszyła go do pierwszej peruki wykonanej przez siebie po powrocie do pracowni. Robiła to powoli, z pochyloną głową, a jej palce już nie drżały.
Kiedy skończyła, odwróciła perukę na drugą stronę.
Pod jasną podszewką ukryty był mały czerwony kwiat.
—Pani Mariano — powiedziała — tym razem nikt mnie do tego nie zmusił.
Dotknęłam szwu i spojrzałam na stare teatralne lustro, w którym odbijały się nasze twarze, nie cudze maski.
—W takim razie możemy zacząć pracę.
Lucia uśmiechnęła się przez łzy.
A w sali, gdzie moja teściowa próbowała kiedyś ukraść mi twarz, pierwsza uczennica zapytała:
—Czy ten czerwony kwiat naprawdę musi pozostać niewidoczny?
Odpowiedziałam:
—Nie. Musi tylko zawsze mówić prawdę o tym, czyje ręce go wszyły.
Przegapiłeś początek?






