CZĘŚĆ 4

Czarny samochód stał za płotem, ale Patricia nie wysiadła.

To było gorsze niż krzyk.

— Nie możemy jechać główną drogą — powiedział Esteban. — Ma ludzi przy zjeździe z doliny.

— A jeśli pojedziemy boczną?

— Stracimy pół godziny.

Spojrzałem na Lucíę. Trzymała śpiącego Mateo, a Sofía patrzyła na mapę z wyrysowanym czerwonym kręgiem.

— Ja pojadę z wami — oznajmiła.

— Nie.

— To mój mąż zostawił te dokumenty.

Jej głos nie drżał już jak wcześniej.

— I moje dzieci dotyczą tego bardziej niż pańskiej firmy.

Nie miałem odpowiedzi.

O szóstej czterdzieści ruszyliśmy starym samochodem Ernesta. Silnik kaszlał przy każdym podjeździe, a na siedzeniu obok mnie leżała mapa, zagięta w miejscu, gdzie Julián zaznaczył kaplicę.

Przez całą drogę myślałem o jednym zdaniu z zeszytu: „Nie pozwól Patricii przejąć firmy”.

Przez lata wierzyłem, że moje problemy zaczęły się od zawału. Teraz rozumiałem, że zaczęły się dużo wcześniej, gdy pozwoliłem Patricii podejmować decyzje za mnie, bo byłem zbyt zajęty tym, żeby zarabiać.

Kaplica stała przy opuszczonej kopalni, między wysokimi trawami i kamiennymi słupkami. Drzwi były wyrwane z zawiasów. Na ścianie zachował się fresk przedstawiający ptaka z rozpostartymi skrzydłami.

— Julián przychodził tu jako dziecko — powiedziała Lucía. — Mówił, że to jedyne miejsce, którego ojciec nie mógł mu odebrać.

Znalazłem kamień z wyrytym ptakiem pod ołtarzem. Mosiężny klucz pasował do małej metalowej skrzynki ukrytej w ziemi.

W środku znajdowały się trzy rzeczy: księga rachunkowa, kopia mojego podpisu i list.

Księga pokazywała przelewy Patricii na konto firmy budowlanej należącej do jej brata. Kopia mojego podpisu była fałszywa. List miał cztery strony.

„Alejandro — pisał Julián — jeśli czytasz te słowa, oznacza to, że nie zdążyłem ci powiedzieć, kim jestem. Nie proszę o pieniądze. Proszę, żebyś nie pozwolił, aby moje dzieci dorastały z piętnem złodzieja. Ojciec wyrzucił mnie, ale ty nie byłeś wtedy winny. Byłeś tylko dzieckiem, które uwierzyło dorosłym.”

Na końcu dopisał: „Nie ufaj dokumentowi, który pokazuje Patricia. Ona ma mój podpis z dnia, gdy zmusiła mnie do zrzeczenia się udziałów. Twierdziła, że inaczej Lucía zostanie bez pracy.”

Lucía zakryła usta dłonią.

— Nigdy mi o tym nie powiedział.

— Chciał cię chronić — powiedział Esteban.

Za kaplicą zaszeleściły trawy.

Patricia weszła między kamienie. Nie miała już eleganckiego płaszcza. Jej rękaw był rozdarty, a na policzku widniało zadrapanie.

— Oddaj księgę — zażądała.

— To koniec, Patricia.

— Nie wiesz, co mówisz.

— Wiem, że okradałaś firmę przez dziewięć lat. Wiem, że Julián odkrył przelewy. Wiem, że podpisał zrzeczenie udziałów pod groźbą.

Jej twarz stężała.

— Twój brat był niestabilny. Zawsze chciał więcej, niż mu się należało.

Lucía zrobiła krok naprzód.

— Nie mów o nim w ten sposób.

Patricia roześmiała się nerwowo.

— A ty czego chcesz? Udziałów? Domu? Pieniędzy za każde łzy?

— Chcę, żeby moje dzieci nie nosiły winy za czyny innych — odpowiedziała Lucía.

Patricia spojrzała na mnie.

— Jeśli ujawnisz tę księgę, stracisz firmę. Inwestorzy odejdą, bank zamknie kredyty, a twoje nazwisko będzie wszędzie.

— To ty ukradłaś pieniądze.

— A kto podpisał pełnomocnictwa? Ty. Kto przez lata nie sprawdzał rachunków? Ty. Nie udawaj bohatera, bo znalazłeś wdowę w swoim domu.

Jej słowa bolały, ponieważ część prawdy należała do niej.

Nie byłem sprawcą kradzieży, ale pozwoliłem, by Patricia rosła w siłę. Zostawiłem brata bez nazwiska. Nie wiedziałem nawet, że umarł.

— Nie będę udawał bohatera — powiedziałem. — Ale nie pozwolę ci dalej udawać, że wszystko było legalne.

Patricia wyciągnęła rękę po księgę. Esteban zastąpił jej drogę.

— Odsuń się — syknęła.

— Widziałem, jak przecięto zabezpieczenie na rusztowaniu — odpowiedział. — I widziałem, kto zapłacił kierownikowi, żeby zniszczył raport.

Patricia cofnęła się o krok.

— Nie masz dowodu.

Esteban wskazał na własny kciuk.

— Straciłem paznokieć, kiedy próbowałem wyciągnąć Juliána spod konstrukcji. Ale zachowałem rachunek za śruby. Na odwrocie kierownik zapisał, kto kazał zmienić zabezpieczenia.

Patricia popatrzyła na niego, potem na mnie. Zrozumiała, że nie chodzi już o jeden zeszyt.

Wróciliśmy do domu przed południem. Na stole czekała wiadomość od księgowej: zarząd odmówił uznania mojego rzekomego odejścia, dopóki nie zostanie zbadany podpis. Dwóch inwestorów zawiesiło rozmowy z Patricią. Jej brat przestał odbierać telefon.

Nie było triumfu.

Była lista rachunków, zeznanie Estebana, kopie dokumentów i świadomość, że każdy krok będzie kosztował mnie pieniądze oraz reputację.

Najtrudniejsza rozmowa czekała jednak w małym pokoju na końcu korytarza.

Sofía siedziała na podłodze. Przed nią leżała bezoka lalka, zeszyt Juliána i kartka z rysunkiem niebieskiego domu.

— Czy ty jesteś moim wujkiem? — zapytała.

Usiadłem obok niej, powoli, tak jak przykazał mi lekarz.

— Tak.

— Tata mówił, że mam rodzinę, ale nie wiedziałam, gdzie.

— Ja też nie wiedziałem, gdzie jesteście.

— Czy możesz być zły na tatę?

To pytanie było trudniejsze niż wszystko, co usłyszałem od Patricii.

— Mogę być zły na rzeczy, które się wydarzyły. Nie na niego.

Sofía przyjrzała mi się uważnie.

— A na mnie?

— Nigdy.

Podała mi lalkę. W miejscu brakującego oka tkwiła mała, mosiężna nakrętka, którą znalazła przy piecu. Przymocowała ją do twarzy cienkim drucikiem.

— Tata naprawiał rzeczy, których inni już nie chcieli — powiedziała. — Ja też próbowałam.

Poczułem ucisk w gardle.

— Zrobiłaś to dobrze.

Wieczorem Lucía spakowała ubrania dzieci, ale nie do wyjazdu. Przeniosła ich walizki z korytarza do szafy. Potem położyła zeszyt Juliána na stole i długo patrzyła na jego podpis.

— Nie mogę zostać tu za darmo — powiedziała.

— Nie zostajesz za darmo. Możesz prowadzić kuchnię przy fundacji, którą otworzę na jego imię.

— Fundacji?

— Dla rodzin pracowników budowlanych, którzy zginęli albo zostali ranni. Julián chciał, żeby ktoś sprawdzał, czy ich dzieci nie znikają w papierach.

Lucía otarła oczy.

— A firma?

— Oddam część udziałów dzieciom, zgodnie z wolą mojego ojca i listem Juliána. Resztę przeznaczę na fundusz bezpieczeństwa. Nie będę już budował zysku na tym, że inni ryzykują życie.

— To nie przywróci Juliána.

— Wiem.

— I nie naprawi tego, że go nie znałeś.

— Wiem.

Tym razem nie próbowałem się bronić.

Patricia straciła stanowisko, zanim ktokolwiek zdążył wygłosić wielkie przemówienie. Ludzie, którzy wcześniej przytakiwali jej przy stole, odsunęli się, kiedy zobaczyli księgę rachunkową i kopię fałszywego podpisu. Jej brat przyznał, że przelewy trafiały do jego firmy. Esteban podpisał zeznanie, a raport dotyczący rusztowania został odnaleziony w archiwum budowy.

Nie chciałem jej upokorzenia.

Chciałem, żeby nie mogła już nikogo zastraszyć.

Kiedy kilka dni później wróciłem do kaplicy, zabrałem ze sobą list Juliána. Nie położyłem go pod kamieniem. Włożyłem go do drewnianej gabloty w nowym biurze fundacji, obok fotografii, której nigdy wcześniej nie widziałem: dwóch chłopców stojących przy starej studni. Jeden z nich miał moje oczy. Drugi trzymał w dłoni metalową samochodzikową zabawkę.

Sofía stała obok mnie.

— To ty? — zapytała.

— Tak.

— A to tata?

— Tak.

Dotknęła szyby gabloty.

— Wyglądał na szczęśliwego.

— Był szczęśliwy, zanim dorośli wmówili mu, że musi wybierać między prawdą a rodziną.

Sofía pomyślała chwilę, po czym poprawiła mosiężne oko lalki.

— To dobrze, że miał nas — powiedziała. — I że znalazł ciebie, zanim umarł.

Spojrzałem na podpis brata. Nie mogłem oddać mu lat, które zabrała mu Patricia. Nie mogłem cofnąć jego ostatniej nocy ani zmienić własnej niewiedzy.

Mogłem jednak dopilnować, by jego imię nie zostało ukryte w cudzym domu, w cudzej księdze ani pod cudzym kłamstwem.