CZĘŚĆ 4
…i właśnie dlatego Roman wyrwał mi telefon z ręki.
— Kto to jest? — zapytał.
Po drugiej stronie odezwał się mężczyzna z portu, ale jego głos był urywany i zduszony.
— Nie mogę powiedzieć przez telefon. Przyjedźcie do magazynu numer osiem. Macie godzinę. Potem dokumenty znikną.
Połączenie się urwało.
Roman od razu spojrzał na Marę.
— Ilu ludzi wiedziało o tym miejscu?
— Tylko Celia, ja i jej prawnik — odpowiedziała.
— I ja — odezwał się ojciec.
Wszyscy obróciliśmy się ku niemu.
Jason stał przy ścianie, z twarzą mokrą od potu. Nie wyglądał już jak człowiek, który bał się utraty pieniędzy. Wyglądał jak ktoś, kto właśnie zobaczył własny grób.
— Celia powiedziała mi, gdzie ukryła księgę — ciągnął. — Powiedziała, że jeśli coś jej się stanie, mam zabrać Morganę i uciec.
— Nie zrobiłeś tego — powiedziałam.
— Bałem się.
— Przez trzynaście lat?
Jego usta zadrżały.
— Pierwszej nocy po pożarze przyjechał do mnie człowiek od Costy. Powiedział, że jeśli wspomnę o Celii, zginiesz ty. Potem zacząłem brać pieniądze z magazynu. Najpierw chciałem zapłacić za ochronę. Później… nie potrafiłem przestać.
Roman patrzył na niego z taką pogardą, że sam wydał się mniejszy.
— Kto cię zastraszył?
Jason zamknął oczy.
— Stefan Varga.
Mara cofnęła się o krok.
— Brat twojej żony — powiedziała do Romana.
W pokoju zrobiło się zupełnie cicho.
Roman nie podniósł głosu. Sięgnął tylko po płaszcz i wyjął z kieszeni mały pęk kluczy. Jeden z nich miał wyryty znak jaskółki.
— Varga był moim wspólnikiem — powiedział. — Prowadził port, kiedy ja zajmowałem się resztą interesów. Jeśli podpalił magazyn, Celia odkryła coś, czego nie chciał ujawnić.
— A ty? — spytałam. — Wiedziałeś, że mój ojciec mnie sprzeda?
— Wiedziałem, że Jason ma dług. Nie wiedziałem, że użyje twojego nazwiska jako zabezpieczenia. Gdy zobaczyłem umowę, kupiłem ją, zanim trafiła do Vargi.
— Kupiłeś mnie.
— Kupiłem czas. Ciebie nie można kupić.
Te słowa nie naprawiły niczego, ale po raz pierwszy tego wieczoru poczułam, że ktoś mówi do mnie jak do człowieka.
Pojechaliśmy do portu dwoma samochodami. Była dwudziesta trzecia trzydzieści. Nad wodą wisiała mgła, a metalowe kontenery skrzypiały przy każdym podmuchu wiatru. Magazyn numer osiem stał na końcu nabrzeża. Drzwi były otwarte.
W środku znaleźliśmy właściciela magazynu, Leona, siedzącego na podłodze z rozciętym czołem. Obok leżała drewniana skrzynia. W jej zamku tkwił klucz od Mary.
— Varga był tu przede mną — wyszeptał Leon. — Zabrał księgę, ale nie znalazł listu.
— Jakiego listu? — spytałam.
Leon wskazał skrzynię.
W środku znajdowała się koperta owinięta w płótno i fotografia mojej matki. Celia stała na niej przed magazynem, trzymając za rękę małego chłopca.
Roman zbladł.
— To mój brat — powiedział.
— Znałeś go? — zapytałam.
— Zginął tej samej nocy co twoja matka. Wszyscy mówili, że uciekł z pieniędzmi.
Otworzyłam list. Pismo było nierówne, jakby matka pisała w pośpiechu.
„Romanie, jeśli czytasz te słowa, Varga zdradził nas oboje. Nie ufaj nikomu, kto mówi, że działa dla rodziny. Twój brat próbował mnie ochronić. Morgana jest jedyną osobą, która może odziedziczyć magazyn, ale tylko jeśli sama zdecyduje, co zrobić z pieniędzmi. Nie pozwól, żeby mój błąd stał się jej więzieniem.”
Roman przeczytał list drugi raz.
— Varga był człowiekiem, któremu ufałem najbardziej — powiedział.
— A moja matka wiedziała, że możesz go nie zobaczyć takim, jaki jest.
Za naszymi plecami rozległy się oklaski.
Stefan Varga wszedł do magazynu z trzema uzbrojonymi ludźmi. Miał siwe włosy, jasny płaszcz i ten sam mosiężny znak jaskółki przy mankiecie.
— Celia zawsze miała zbyt dużo wiary w ludzi — powiedział. — A ty, Romanie, odziedziczyłeś po niej tę wadę.
Roman stanął przede mną.
— To koniec, Stefan.
— Nie. To dopiero rachunek.
Varga spojrzał na mojego ojca.
— Jason, powiedz córce, kto podpisał zlecenie podpalenia.
Ojciec zaczął się trząść. Przez sekundę myślałam, że znów wybierze siebie. Potem podszedł do stołu, wziął pióro i podpisał kartkę, którą Varga rzucił na skrzynię.
— To mój podpis — wyszeptał.
Varga uśmiechnął się.
— Widzisz? Twój ojciec jest użyteczny, kiedy przestaje udawać niewinnego.
Jason podniósł głowę.
— Podpisałem, bo kazałeś mi podpisać. Ale nie podpisałem zlecenia podpalenia.
Varga spoważniał.
Ojciec wyjął z kieszeni pomięty skrawek papieru.
— To jest oryginał. Trzymałem go trzynaście lat. Nie dla Morgany. Dla siebie. Żeby kiedyś móc powiedzieć, że to nie była moja wina.
— Ty żałosny tchórzu — syknął Varga.
Jason podał papier mnie.
— Jest twoja. Zrób z nią, co chcesz.
Varga ruszył w moją stronę, ale Roman był szybszy. Nie wyciągnął broni. Chwycił stojący obok metalowy hak i uderzył nim w łańcuch zwisający nad bramą. Brama opadła z hukiem, odcinając ludzi Vargi od wyjścia. Leon nacisnął ukryty przełącznik. W całym magazynie zapaliły się lampy alarmowe.
Na nabrzeżu zawyły syreny portowe. Nie były wezwaniem służb. Roman wcześniej uruchomił system, który blokował wszystkie ciężarówki i zamykał bramy przedsiębiorstwa Vargi. Jego własni ludzie, rozstawieni w porcie, odmówili wykonania rozkazu Stefana.
— Co zrobiłeś? — Varga patrzył na Romana z niedowierzaniem.
— Przestałem być twoją osłoną.
Następnego ranka Roman zwołał ludzi, którzy pracowali dla niego od lat. Nie wygłosił przemówienia. Położył na stole list Celii, księgę i podpis ojca.
— Magazyn wraca do Morgany — powiedział. — Pieniądze również. Kto ma z tym problem, może odejść razem z Vargą.
Nikt się nie odezwał.
Jason siedział na końcu stołu z zabandażowaną dłonią. Podpisał przekazanie wszystkich pieniędzy i domu. Nie poprosił mnie o przebaczenie. Wiedział, że nie ma prawa.
Kiedy wychodziłam, zatrzymał mnie przy bramie.
— Twoja matka chciała, żebyś dostała coś lepszego ode mnie.
— Dostałam — odpowiedziałam. — Ale nie od ciebie.
Nie zaprzeczył.
Roman został na nabrzeżu, by osobiście rozwiązać swoje interesy z Vargą. Nie obiecał mi, że świat będzie bezpieczny. Dał mi tylko klucz do biura w magazynie i dokumenty na moje nazwisko.
Wieczorem weszłam do środka sama. Na ścianie wisiała fotografia Celii, a pod nią stała drewniana skrzynia. Włożyłam do niej list, klucz i zieloną torbę z żółtym księżycem, tę samą, z którą opuściłam dom ojca.
Nie po to, żeby ukryć przeszłość.
Po to, żeby pamiętać, ile kosztowało mnie jej odzyskanie.
Na biurku leżała jeszcze jedna kartka od Romana. Tylko jedno zdanie:
„Jeśli chcesz, jutro zdecydujemy, co zrobić z magazynem.”
Wzięłam pióro i dopisałam pod spodem:
„Nie jutro. Dziś.”
A potem zaniosłam księgę Celii na środek portowego placu, gdzie wszyscy ludzie Vargi mogli zobaczyć jej prawdziwy podpis.
Przegapiłeś początek?
