Ojciec oddał mnie mafijnemu bossowi jako spłatę długu, lecz jego następny rozkaz sprawił, że mój ojciec zbladł

Mój ojciec podpisał dokument, w którym wycenił moje życie na czterdzieści tysięcy dolarów, a potem podał mi torbę, jakbym była rzeczą do odebrania.

Stałam w kuchni naszego domu przy ulicy Bell, w czwartkowy wieczór, gdy za oknem wiatr szarpał nagimi gałęziami klonu. W powietrzu wisiał zapach kwaśnego piwa, przypalonych cebul i wilgoci. Zawsze tak pachniało miejsce, w którym dorastałam.

Ojciec siedział przy chwiejnym stole. Papier leżał między nim a Romanem Costą, człowiekiem, którego nazwisko szeptano w mieście przyciszonym głosem. Roman miał na sobie czarny płaszcz, a na jego nadgarstku błyszczał zegarek z porysowanym szkiełkiem. Nie pasował do obdrapanych ścian ani do rachunków za ogrzewanie wetkniętych pod solniczkę.

— Czterdzieści tysięcy — powtórzył ojciec, pocierając drżącymi palcami papierosa. — To spłaci dług przy kartach. I pożyczkę z zeszłego tygodnia. Wszystko z odsetkami.

Roman spojrzał na dokument.

— A ona go zamyka?

Ojciec zerknął na mnie i natychmiast odwrócił wzrok.

— Morgana jest spokojna. Pracowita. Nie sprawia problemów.

Wtedy zrozumiałam, dlaczego od rana nie patrzył mi w twarz. Wiedziałam, że miał połamane żebra, że telefon odłączono za niezapłacone rachunki, że od kilku dni ktoś zostawiał na werandzie zapałki. Nie wiedziałam tylko, że postanowił spłacić własny strach mną.

— Ona nie jest długiem — powiedziałam.

Roman podniósł głowę. Jego oczy były ciemnobrązowe i zmęczone, ale nie pełzały po mnie jak spojrzenie mężczyzn, którzy przychodzili do ojca po pieniądze. To prawie mnie przeraziło bardziej. W jego twarzy nie było pożądania. Była ocena. Ostrożność.

— Wiem — odparł.

Ojciec odsunął krzesło.

— Podpisaliśmy umowę. Nie komplikuj tego, dziewczyno.

— Podpisałeś ją za mnie?

— Musiałem! — syknął. — Gdyby nie to, przyszliby po moje nogi.

Roman wstał. Krzesło zaskrzypiało po linoleum.

— Przestań mówić o niej jak o przesyłce.

Ojciec zamilkł. Papieros w jego dłoni rozsypał popiół na obrus.

Roman zwrócił się do mnie.

— Spakuj rzeczy.

— Dokąd mnie zabierasz?

— W miejsce, gdzie nikt nie będzie cię dotykał bez twojej zgody.

— A jeśli nie pójdę?

— Odwiozę cię tam, gdzie wybierzesz. Ale nie zostaniesz tutaj.

Prawie się roześmiałam. Wybór brzmiał jak luksus z obcego świata.

Na piętrze wyciągnęłam spod łóżka zieloną torbę z wyszytym żółtym księżycem. Matka zrobiła ją dla mnie, zanim umarła. Do środka włożyłam dwie pary dżinsów, swetry, szczoteczkę do zębów i fotografię matki owiniętą w koszulkę.

Kiedy zeszłam, ojciec czekał przy schodach. Chwycił mnie za łokieć.

— Morgana, kochanie. Wiesz, że nie miałem wyjścia.

Spojrzałam na jego żółte paznokcie.

— Miałeś. Po prostu wybrałeś siebie.

Puścił mnie, jakbym go oparzyła.

Roman otworzył drzwi. Do środka wdarło się zimne powietrze i zapach spalin. Na podjeździe czekał czarny samochód, a w jego reflektorach stał drugi mężczyzna, którego nie znałam.

Gdy wyszłam na werandę, mężczyzna dotknął słuchawki przy uchu i powiedział:

— Romanie, ktoś już jest w środku domu…

CZĘŚĆ 2

Mężczyzna przy samochodzie powiedział to spokojnie, ale Roman natychmiast zatrzymał się na stopniu. Jego dłoń zacisnęła się na poręczy tak mocno, że pobielały mu knykcie.

— Kto? — zapytał.

— Nie wiem. Drzwi od kuchni były uchylone. Światło zapalone.

Ojciec wyszedł za mną na werandę.

— To niemożliwe — wymamrotał.

Roman obrócił się do niego.

— Mówiłeś, że nikt nie wie o umowie.

— Bo nikt nie wie!

Z wnętrza domu dobiegł trzask szkła. Zamarłam. Roman odsunął mnie za swoje ramię. Pachniał mokrą wełną i metalem, a jego płaszcz osłonił mnie przed wiatrem.

— Zostań tutaj — polecił.

— Nie będę stała jak dziecko.

— Morgana.

— Znam ten dom lepiej niż ty.

Przez chwilę patrzyliśmy na siebie. Potem podał mi małą latarkę z pękniętą obudową.

— Trzymaj się przy mnie.

Weszliśmy do kuchni o dwudziestej drugiej czterdzieści. Krzesło leżało na podłodze, a szyba w tylnych drzwiach była wybita. Na stole został papier z umową, lecz ktoś przesunął go pod popielniczkę. Ojciec stał w progu i trząsł się mocniej niż wcześniej.

— Mówiłem, że mnie zabiją — szepnął.

— Kto? — zapytałam.

Nie odpowiedział.

Roman schylił się przy podłodze. Podniósł mosiężną zawieszkę w kształcie jaskółki. Rozpoznałam ją. Kilka razy widziałam taki znak na kopertach, które ojciec chował w szufladzie z rachunkami.

— Co to jest? — spytałam.

— Nie twoja sprawa — odburknął ojciec.

Roman spojrzał na niego i od razu odebrał mu odwagę.

— Od dziś wszystko, co dotyczy Morgany, jest jej sprawą.

W samochodzie siedziałam z tyłu obok Romana. Minęliśmy zamkniętą stację benzynową, most nad rzeką i magazyny portowe. Nie pytałam, dokąd jedziemy. W palcach ściskałam fotografię matki, aż papier zagiął się przy rogu.

— Dlaczego mnie zabierasz? — spytałam po kilku minutach.

— Bo twój ojciec nie spłacał długu pieniędzmi.

— Wiem. Spłacał mną.

— Nie tylko tobą.

Odwróciłam głowę.

— Co to znaczy?

Roman milczał tak długo, że usłyszałam wycieraczki przesuwające się po szybie.

— Twoja matka zostawiła coś, czego twój ojciec nie powinien mieć.

— Moja matka nie miała nic. Umarła, kiedy miałam dziewięć lat.

— Tak ci powiedziano.

Wtedy poczułam zimno, które nie miało nic wspólnego z listopadową nocą.

Wysiedliśmy przed starym pensjonatem nad rzeką. W holu pachniało kawą i środkiem do polerowania drewna. Kobieta o srebrnych włosach podała Romanowi klucz.

— Pokój siedem jest przygotowany — powiedziała. — I jest jeszcze jedna rzecz. Dzwonił człowiek nazwiskiem Jason Bell.

Mój żołądek ścisnął się boleśnie.

— Co chciał? — zapytał Roman.

— Powiedział, że jego córka ukradła mu dokumenty. Powiedział też, że jeśli nie oddacie mu jej do północy, przyjedzie po nią sam.

Roman nawet nie mrugnął.

— Nie przyjedzie sam.

Kobieta położyła na ladzie kopertę z mosiężną jaskółką. Na odwrocie widniało moje imię, napisane charakterem pisma mojej matki.

Roman dotknął koperty, lecz jej nie otworzył.

— Morgana, zanim to przeczytasz, musisz wiedzieć, że po tej chwili nie będziesz mogła wrócić do dawnego życia.

— Ono nigdy nie było moje.

Rozdarłam papier. W środku znalazła się jedna kartka i mały klucz. Roman przeczytał pierwsze zdanie, a jego twarz stężała.

— Co tam jest? — zapytałam.

Z korytarza dobiegł odgłos ciężkich kroków. Ktoś wszedł do pensjonatu i zatrzasnął za sobą drzwi.

Roman wsunął kartkę pod płaszcz, a kobieta przy ladzie pobladła.

— To człowiek, który przyszedł po ciebie — powiedział. — I zna prawdziwe nazwisko twojej matki…

CZĘŚĆ 3

Kroki zatrzymały się przed pokojem numer siedem. Zobaczyłam, jak Roman przesuwa się między mną a drzwiami. Kobieta z recepcji ścisnęła klucz tak mocno, że metal wbił jej się w skórę.

— Nie otwieraj — powiedział Roman.

— Przecież wie, że tu jestem.

— Właśnie dlatego nie otwieraj.

Ktoś zapukał dwa razy.

— Morgana? — zawołał mój ojciec. — To ja. Porozmawiajmy.

Jego głos był miękki, niemal błagalny. Ten sam człowiek, który godzinę wcześniej sprzedał mnie za czterdzieści tysięcy.

— Idź stąd — powiedziałam przez drzwi.

— Nie wiesz, co on z tobą zrobi!

Roman spojrzał na mnie.

— Chcesz, żebym go usunął?

— Nie. Chcę, żeby tym razem usłyszał prawdę.

Otworzyłam drzwi tylko na szerokość dłoni. Ojciec stał na korytarzu z podniesionymi rękami. Za nim czekało dwóch mężczyzn w mokrych płaszczach.

— Powiedziałeś, że mama nic mi nie zostawiła — rzuciłam.

— Bo nic nie zostawiła.

Kobieta z recepcji wyszła zza lady.

— To kłamstwo — powiedziała.

Ojciec odwrócił się gwałtownie.

— Mara, trzymaj się od tego z daleka.

Mara podeszła bliżej. Na jej szyi wisiał stary srebrny medalik, który drżał przy każdym oddechu.

— Byłam pielęgniarką w noc, kiedy zginęła Celia — powiedziała. — Twoja matka nie umarła w pożarze przypadkiem. Przed wyjazdem oddała mi klucz i poprosiła, żebym przekazała go tobie, kiedy skończysz dwadzieścia jeden lat albo kiedy Jason spróbuje cię sprzedać.

Nogi odmówiły mi posłuszeństwa. Oparłam się o framugę.

— Skąd wiedziała?

— Znała twojego ojca. Wiedziała, że pewnego dnia wybierze pieniądze zamiast ciebie.

Roman wyjął spod płaszcza kartkę z koperty.

— Jest tu numer działki i nazwa funduszu powierniczego — powiedział. — Celia była właścicielką magazynu przy porcie. Wartość: ponad dwa miliony. Jason przez trzynaście lat pobierał dochody, podszywając się pod nią.

Ojciec zaczął się cofać.

— To niemożliwe. Podpisała dokumenty.

— Nie — odpowiedziała Mara. — Podrobiłeś jej podpis, kiedy leżała nieprzytomna po wypadku. Widziałam, jak notariusz przyjął pieniądze.

— Kłamiesz!

Roman położył na stole drugą kartkę.

— Nie. To kopia księgi notarialnej. Jest w niej nazwisko człowieka, który ci pomógł. I twoja własna adnotacja: „Dziewczynę oddać, gdy dług przekroczy czterdzieści tysięcy”.

Ojciec spojrzał na dokument, potem na mnie.

— Nie chciałem cię skrzywdzić.

— Chciałeś sprzedać mnie komuś, kogo się bałeś.

— Chciałem przeżyć!

Roman pochylił się nad nim.

— A teraz stracisz wszystko, co ukradłeś.

Mara zapłakała bezgłośnie. Ja patrzyłam na klucz leżący na stole. Po raz pierwszy trzymałam coś, co naprawdę należało do mojej matki.

Wtedy telefon Romana zadzwonił. Odebrał, słuchał kilka sekund i podał mi aparat.

— To właściciel magazynu przy porcie — powiedział.

Przyłożyłam telefon do ucha.

— Pani Morgano, muszę panią ostrzec. Jason nie był jedynym człowiekiem, który podpisywał te dokumenty. Pańska matka żyła jeszcze trzy dni po pożarze i przed śmiercią wskazała nazwisko osoby, która kazała go wywołać. To nazwisko należy do kogoś, komu Roman ufa…