CZĘŚĆ 4
Joanna zakończyła rozmowę i odłożyła telefon ekranem do dołu.
Daniel stał przy biurku, z dłonią zaciśniętą na uchwycie walizki. Granatowa kurtka, którą kupiłam na naszą rocznicę, była pomięta po podróży. Na kołnierzu wciąż wisiała papierowa metka z paryskiego sklepu.
— Co im wysłałeś? — zapytałam.
— Dokument, który dowodzi, że dom jest małżeński.
— Nie istnieje taki dokument.
— Istnieje umowa.
Joanna wyjęła z drukarki kopię i położyła ją przed nami.
Pierwszą stronę projektu umowy majątkowej widziałam już w gabinecie. Tym razem jednak dokument miał trzy dodatkowe strony. Na końcu widniał podpis wyglądający jak mój oraz data sprzed dwóch tygodni.
Podpis był nieudolną kopią.
Nawet odstęp między literami był taki sam jak w zeskanowanym dokumencie kredytowym.
— Tego nie podpisałam — powiedziałam.
— Wiem — odpowiedziała Joanna. — I właśnie dlatego ten dokument może pogrążyć Daniela bardziej niż sam wniosek o pożyczkę.
Daniel oparł dłonie o stół.
— Nie używaj takich słów.
— Jakich? — spytała Joanna. — „Podrobienie”, „fałszowanie”, „próba obciążenia cudzej nieruchomości”?
— To był projekt.
— Projekt nie trafia do banku jako podpisana umowa.
Sophie stała pod ścianą i patrzyła na kartki. Z jej torebki wystawał pomięty bilet lotniczy. Jeszcze wczoraj pozowała z Danielem pod tablicą odlotów. Teraz wyglądała tak, jakby nie wiedziała, gdzie położyć ręce.
— Powiedziałeś, że Anna sama ci to da — powiedziała.
— Bo miała dać.
— Nie powiedziałeś, że wykorzystasz jej podpis.
— Gdyby wiedziała o pożyczce, wszystko by zablokowała.
— Czyli właśnie dlatego miałam nie wiedzieć? — zapytałam.
Daniel zwrócił się do mnie.
— Chciałem wyremontować dom. Chciałem zacząć od nowa.
— Z moim majątkiem.
— Z naszym życiem.
— Nasze życie skończyło się, kiedy kupiłeś Sophie kurtkę pasującą do mojej.
Sophie odwróciła głowę.
— To ty kupiłeś mi tę kurtkę — powiedziała. — Mówiłeś, że to symbol naszej wspólnej przyszłości.
Daniel nie odpowiedział.
Piotr podniósł niebieską teczkę.
— Mam jeszcze potwierdzenie odbioru. I wiadomości, które Daniel wysyłał do biura, pytając, czy da się przyspieszyć ustanowienie zabezpieczenia przed pani powrotem.
Daniel zrobił krok w jego stronę.
— Nie masz prawa tego przechowywać.
— Mam obowiązek zachować dokumentację — odpowiedział Piotr. — A pani Anna ma prawo ją zobaczyć.
Joanna wstała.
— Daniel, są dwie możliwości. Natychmiast podpisujesz oświadczenie, że nie rościsz sobie praw do nieruchomości, nie kontaktujesz się z Hendersonami i przekazujesz wszystkie kopie dokumentów, które stworzyłeś. Albo sprzedaż zostaje wstrzymana, a sprawą zajmą się odpowiednie organy.
— Chcesz mnie zastraszyć?
— Nie. Chcę zabezpieczyć moją klientkę.
Daniel spojrzał na mnie. Nie było w tym spojrzeniu skruchy. Była kalkulacja.
— Jeśli to podpiszę, zostanę z długami.
— Masz swoje długi — powiedziałam. — Nie moje.
— Finansowałem ten dom.
— Pokaż rachunki.
Zamilkł.
Joanna otworzyła segregator i zaczęła czytać.
— Podatki: Anna. Ubezpieczenie: Anna. Remont dachu: Anna. Kuchnia: Anna. Raty samochodu Daniela: Anna. Opłaty za klub golfowy: Anna.
Sophie spojrzała na niego.
— Nawet moje loty opłacała ona?
— To nie twoja sprawa — odburknął.
— Właśnie że moja.
Wyjęła telefon i pokazała mu wiadomość z banku. Widać było zawiadomienie o zaległej karcie kredytowej, wspólnej z Danielem.
— Powiedziałeś, że masz oszczędności — powiedziała. — Powiedziałeś, że dom jest tylko formalnością, bo czeka na ciebie.
— Miałem plan.
— Miałeś cudzy dom.
Te słowa trafiły w niego mocniej niż krzyk.
O siedemnastej siedziałam już u Marty, w biurze nieruchomości. Hendersonowie byli na połączeniu z adwokatem. Na stole leżał raport inspekcji, a obok niego kubek z pękniętym uchem.
— Chcemy kupić dom — powiedział pan Henderson. — Ale musimy wiedzieć, czy jutro nie pojawi się kolejne zastrzeżenie.
— Nie pojawi się — odpowiedziałam. — Prawnik przygotował oświadczenia, a wszystkie próby obciążenia nieruchomości zostały zgłoszone bankowi.
— A pani mąż?
— Nie jest właścicielem.
Marta skinęła głową.
— W takim razie zamykamy transakcję rano.
Kiedy wróciłam do kancelarii, Daniel siedział sam na ławce przy wejściu. Sophie już go nie było. Jego walizka stała obok, a z bocznej kieszeni wystawała koperta z logo paryskiego hotelu.
— Odeszła — powiedział.
— Wiem.
— Powiedziała, że nie chce domu zdobytego oszustwem.
— Miała prawo tak powiedzieć.
— A ty? Naprawdę sprzedasz miejsce, w którym mieszkaliśmy osiem lat?
Przez chwilę nie umiałam odpowiedzieć. W holu pachniało mokrym kamieniem, a z kieszeni płaszcza wystawał stary brelok w kształcie mosiężnej latarni. Tata dał mi go w dniu, kiedy przekazał mi klucze do domu. Daniel nigdy nie lubił tego breloka, bo uważał go za dziecinny.
— Nie sprzedaję wspomnień — powiedziałam. — Sprzedaję nieruchomość, którą próbowałeś zamienić w narzędzie nacisku.
— Mogłaś mi pomóc.
— Pomagałam ci przez osiem lat.
— Wróciłbym do domu.
— Nie masz już do czego wracać.
Nie podniosłam głosu.
To właśnie sprawiło, że spuścił wzrok.
Następnego ranka o dziewiątej trzydzieści podpisałam dokumenty sprzedaży. Każda strona szeleszcząca pod moją dłonią oznaczała koniec jednej rzeczy: rachunków opłacanych za Daniela, obietnic bez pokrycia i przekonania, że cudza wdzięczność pojawi się sama, jeśli wystarczająco długo będę dawać.
Po podpisaniu ostatniej kartki notariusz Tomasz podał mi kopię aktu.
— Gratuluję — powiedział. — Transakcja jest zamknięta.
Marta wręczyła mi klucz do małego mieszkania nad morzem, które wynajęłam na rok. Nie był to klucz do domu po rodzicach. Był prosty, srebrny i pozbawiony ozdób.
Wróciłam jeszcze raz na ulicę Kasztanową, zanim Hendersonowie odebrali nieruchomość. W kuchni zostały ślady po zdjętych obrazach, a na ścianie gabinetu widniał prostokąt jaśniejszej farby po miejscu, gdzie wisiał kalendarz Daniela.
Na biurku znalazłam jedną rzecz, której nie zabrał.
Kartkę z planem pokoju Sophie.
Przekreśliłam nazwę jednym ruchem i napisałam: „Pokój dla gości”. Potem złożyłam kartkę i oddałam ją panu Hendersonowi.
— Proszę z tym zrobić, co pan chce — powiedziałam.
Wieczorem zadzwoniła Sophie.
— Nie oczekuję, że mi wybaczysz — powiedziała. — Chciałam tylko oddać ci coś, co znalazłam w jego bagażu.
— Co?
— Kopertę z twoim podpisem. Tą, którą skanował do dokumentów. Nie wyrzuciłam jej. Pomyślałam, że może być potrzebna.
Spotkałyśmy się następnego dnia w kawiarni przy dworcu. Sophie położyła kopertę na stole, obok dwóch nietkniętych filiżanek herbaty.
— Dlaczego mi ją oddajesz?
— Bo przez chwilę uwierzyłam, że zabieramy ci życie. Potem zrozumiałam, że on chciał zabrać je nam obu.
W kopercie znajdował się wydruk mojego podpisu oraz notatka Daniela: „Użyć dopiero po wyjeździe Anny”.
Nie potrzebowałam jej, by sprzedać dom.
Potrzebowałam jej, żeby przestać wątpić we własną pamięć.
Daniel musiał wyprowadzić się z hotelu, gdy bank zablokował jego wniosek i zażądał wyjaśnień. Samochód, którego raty opłacałam, został zwrócony firmie leasingowej. Klub golfowy anulował członkostwo po trzech nieopłaconych składkach. Nie trafił do więzienia ani przed sąd, bo Joanna wynegocjowała z bankiem ugodę, w której Daniel miał spłacić koszty i podpisać pełne zrzeczenie się roszczeń.
Nie było w tym widowiskowej zemsty.
Była za to cena każdego jego wyboru.
Ostatni raz zobaczyłam go przy podpisywaniu ugody. Miał na sobie zwykły czarny sweter, bez kurtki, którą kupiłam. Położył długopis na stole i przesunął dokument w moją stronę.
— Naprawdę niczego nie zachowasz? — zapytał.
— Zachowam brelok po ojcu.
— Miałem na myśli nas.
Spojrzałam na jego podpis pod oświadczeniem. Tym razem był prawdziwy.
— Nas już nie ma w żadnym dokumencie — odpowiedziałam.
Wyszłam z kancelarii z mosiężną latarnią przyczepioną do kluczy. Następnego dnia Hendersonowie przesłali mi zdjęcie kuchni po przeprowadzce. Pokój opisany przez Daniela jako „pokój Sophie” stał pusty, z białymi ścianami i szeroką drewnianą podłogą.
Pani Henderson napisała tylko: „Zrobimy z niego pokój dla wnuków”.
Odpisałam: „To dobry plan”.
Potem odłożyłam telefon i położyłam na stole mosiężny brelok. Mała latarnia odbiła światło z lampy, dokładnie tak, jak wtedy, gdy tata wręczał mi ją przed pierwszym wejściem do domu.
Na kartce z planem przebudowy przekreślone słowa „Pokój Sophie” zostały na zawsze pod trzema prostymi słowami: „Pokój dla gości”
Przegapiłeś początek?
