CZĘŚĆ 4
— Nie jedź sama — powiedział Ravi natychmiast.
Wciąż trzymałam telefon przy uchu. Słyszałam w nim szum wiatru i cichy, urywany oddech Sadi.
— Diane? — wyszeptała moja siostra.
— Sadi, jestem tutaj. Powiedz mi, co widzisz.
— Czerwoną latarnię… i żółtą ławkę. Pachnie rzeką.
Mężczyzna wyrwał jej telefon.
— Jedna godzina. Żeton albo dziewczynka znika.
Połączenie się urwało.
Catherine stała nieruchomo przy drzwiach. Na jej twarzy pojawiło się coś, czego nie widziałam wcześniej: nie złość, lecz prawdziwy strach.
— To nie moi ludzie — powiedziała.
Ravi spojrzał na nią.
— A jednak wiedzą o żetonie.
— Powiedziałam, że to nie ja!
— Kto więc?
Catherine zacisnęła usta.
Owen podniósł się z krzesła i podszedł do mnie. Z kieszeni wyjął mały mosiężny kluczyk.
— Jest jeszcze jedno wejście pod mostem — powiedział. — Stary magazyn tramwajowy. Kiedyś przechowywano tam skrzynki z pieniędzmi. Twój ojciec znał to miejsce.
— Skąd masz klucz?
— Michael dał mi go tamtej nocy. Miałem zawieźć go do magazynu, ale zobaczyłem samochód Vossa i uciekłem. Bałem się, że jeśli powiem prawdę, zabiją moją rodzinę.
Ravi chwycił płaszcz.
— Jedziemy.
— Powiedział, że mam być sama.
— To nie była prośba. To była próba odcięcia cię od każdego, kto może cię ochronić.
— Jeśli zobaczą samochody, zrobią jej krzywdę.
— W takim razie pojedziemy tak, żeby nas nie zobaczyli.
Catherine ruszyła za nami.
— Jadę z wami.
Ravi zastąpił jej drogę.
— Zostajesz tutaj.
— Jeśli chcecie odzyskać Sadi, potrzebujecie mnie. Tylko ja wiem, gdzie ojciec ukrył drugą część dokumentów.
— Powiedziałaś, że nie masz nic wspólnego ze skrytką.
— Kłamałam.
Jej przyznanie zabrzmiało jak pęknięcie szkła.
W samochodzie Raviego siedziałam z Owenem na tylnym siedzeniu. Przez całą drogę ściskałam miedziany żeton, aż jego krawędź wbiła mi się w skórę. Chicago przesuwało się za szybami w smugach pomarańczowych świateł.
— Jeśli coś stanie się Sadi… — zaczęłam.
— Nie stanie się — przerwał Ravi.
— Nie możesz tego obiecać.
— Obiecałem to twojemu ojcu. Złamałem już zbyt wiele obietnic w życiu, żeby złamać tę.
Przyjechaliśmy pod most o jedenastej trzydzieści. Ravi wysiadł pierwszy, ale zatrzymał mnie gestem.
— Czekaj na mój znak.
— To moja siostra.
— I właśnie dlatego nie możesz wejść tam bez planu.
Z ciemności dobiegł głos.
— Diane! Niech podejdzie sama!
Zobaczyłam Sadi na żółtej ławce. Miała związane ręce, lecz siedziała prosto. Obok niej stał mężczyzna w granatowej czapce. Drugi wyszedł zza filaru.
— Żeton — powiedział pierwszy.
Podeszłam, trzymając go między palcami.
— Najpierw ją puść.
— Najpierw rzuć żeton.
Za plecami mężczyzny poruszyła się Catherine. Nie wiedziałam, kiedy wysiadła z drugiego samochodu.
— Victor — powiedziała.
Mężczyzna w czapce odwrócił się.
— Moja córka. Zawsze przychodzisz za późno.
Catherine zbladła.
— Powiedziałeś, że jej nie tkniesz.
— Powiedziałem, że jej nie zabiję. To nie to samo.
Ravi wyszedł z cienia.
— Victor Voss. Odłóż broń.
— Ty nadal udajesz, że jesteś lepszy ode mnie?
— Nie. Ale Michael był lepszy od nas obu.
Victor roześmiał się i przyciągnął Sadi do siebie.
— Michael ukrył rachunki, bo chciał uciec z córkami. Ravi obiecał mu ochronę, a potem pozwolił, żeby zginął.
Spojrzałam na Raviego.
— To prawda?
Ravi nie odwrócił wzroku.
— Znalazłem twojego ojca przy samochodzie. Żył jeszcze. Chciałem zabrać go do szpitala, ale powiedział, że Voss ma ludzi w każdym wejściu. Dał mi list i żeton. Kazał mi zabrać dowody, zanim przyjadą po ciebie.
— Dlaczego go nie ocaliłeś?
— Bo posłuchałem człowieka, który umierał. To decyzja, której nie wybaczyłem sobie ani jednego dnia.
Victor uniósł broń.
— Wzruszające. Rzuć żeton, Diane.
Zrobiłam to.
Mosiądz odbił się od mokrego betonu i potoczył pod nogi Raviego. Victor spojrzał w dół dokładnie na tyle długo, ile potrzebował Ravi. Rzucił się do przodu. Huk wystrzału odbił się pod mostem, lecz kula trafiła w metalową barierę.
Catherine krzyknęła i pchnęła ojca w bok. Sadi upadła na ziemię. Pobiegłam do niej, a Ravi dopadł Victora i wytrącił mu broń.
— Diane, uciekaj! — zawołał.
Nie uciekłam. Rozwiązałam Sadi i przycisnęłam ją do siebie.
— Mam cię, kochanie.
— Wiedziałam, że przyjdziesz.
Catherine stała kilka kroków dalej. Victor leżał na betonie z rozciętym łukiem brwiowym, a Ravi trzymał go za nadgarstki. W oddali rozległy się syreny. Tym razem Ravi sam wcześniej przekazał służbom adres i kopie dokumentów.
Catherine spojrzała na mnie.
— Nie chciałam jej skrzywdzić. Chciałam tylko odzyskać papiery.
— Zatrudniłaś mnie, żebym pocałowała Raviego — powiedziałam. — Wiedziałaś, że rozpozna żeton?
— Tak. Mój ojciec powiedział, że jeśli Ravi zobaczy córkę Michaela, pokaże jej kryjówkę.
— Czyli pocałunek nie był żartem.
— Był przynętą.
Ravi podniósł miedziany żeton z mokrego betonu.
— A ty byłaś gotowa poświęcić obcą dziewczynę, żeby uratować własną rodzinę.
Catherine spuściła wzrok.
— Bałam się ojca.
— Strach nie sprawia, że krzywda znika — odpowiedziałam.
Nie poczułam triumfu, kiedy Victorowi założono kajdanki. Poczułam tylko ciężar dwóch lat, który nagle przestał spoczywać wyłącznie na moich ramionach. Później fundacja Catherine została zamknięta, a pieniądze odnalezione na rachunkach przeznaczono na leczenie dzieci, dla których miały być zebrane.
Ravi nie zatrzymał ani centa.
Dał mi natomiast kopię listu ojca, klucz do skrytki i adres małego mieszkania opłaconego z legalnego funduszu odszkodowawczego. Nie chciałam przyjąć pieniędzy, dopóki nie pokazał mi wszystkich dokumentów.
— Twój ojciec stworzył ten fundusz — wyjaśnił. — Zanim zorientował się, że Voss kradnie środki. To nie ja cię utrzymuję. To jego ostatnia próba naprawienia tego, co mógł.
Sadi rozpoczęła leczenie zębów trzy dni później. W poczekalni siedziała z miedzianym żetonem na szyi, bo oddałam go jej.
— Nie chcesz go zatrzymać? — zapytała.
— Tata zostawił go nam obu.
— A Ravi?
Spojrzałam przez szybę na parking. Ravi stał przy samochodzie i rozmawiał z Owenem. Nie wyglądał jak człowiek, którego bało się całe miasto. Wyglądał jak ktoś, kto wreszcie przestał uciekać przed jedną obietnicą.
— Ravi ma swoją część historii — powiedziałam. — My mamy swoją.
Wtedy dentystka wywołała Sadi. Dziewczynka weszła do gabinetu, lecz przed zamknięciem drzwi odwróciła się do mnie i uśmiechnęła szeroko, bez zasłaniania ust.
Miedziany żeton odbił światło lampy, a z korytarza dobiegł jej głos:
— Diane, kiedy skończą, pocałujesz mnie pierwsza — powiedziała. — Chcę sprawdzić, czy za taki pocałunek też można dostać dziesięć tysięcy.
Przegapiłeś początek?
