Zaoferowano mi dziesięć tysięcy za pocałunek groźnego bossa mafii, lecz gdy dotknęłam jego ust, jego ochroniarz pobladł

Kiedy ochroniarze zamknęli za mną krąg, zrozumiałam, że pocałunek za dziesięć tysięcy dolarów może kosztować mnie znacznie więcej niż utratę pracy.

Stałam na środku sali balowej hotelu Bellmere, a setki gości patrzyły na mnie tak, jakby właśnie spadł na nich sufit. W powietrzu wisiał zapach róż, drogich perfum i szampana. Srebrna taca drżała mi w dłoniach.

— Powiedziałem: kto cię przysłał? — zapytał Ravi Greedy.

Jego palce wciąż obejmowały mój nadgarstek. Nie ścisnął go mocno, ale nie musiał. Wystarczyło spojrzenie jego czarnych oczu, żeby moje kolana zmiękły.

— Nikt. To był zakład — odpowiedziałam.

— Zakład za pięć tysięcy?

— Za dziesięć. Połowa miała być wypłacona później.

Ravi przeniósł wzrok na Catherine Voss. Stała przy marmurowej kolumnie w czerwonej sukni, lecz jej wcześniejszy śmiech zniknął. W dłoni ściskała kieliszek tak mocno, że paznokcie wbiły jej się w szkło.

— Catherine — powiedział Ravi. — Podejdź tutaj.

— Ravi, to tylko niewinny żart.

— Podejdź.

Na sali ktoś odchrząknął. Muzyka umilkła. Z głośników został tylko cichy trzask wzmacniacza.

Pomyślałam o Sadi. Tego ranka siedziała przy stole w naszej kuchni, zakrywając krzywe zęby obiema dłońmi. Miała dziesięć lat i nauczyła się uśmiechać bez otwierania ust.

— Diane, one znowu mówiły, że wyglądam jak królik — wyszeptała.

Obiecałam jej leczenie, chociaż czynsz zalegał od trzech miesięcy, a na lodówce wisiała kartka z ostrzeżeniem o odcięciu prądu. Potrzebowałam dokładnie dziesięciu tysięcy czterystu dolarów. Catherine zaoferowała dziesięć tysięcy za jedno upokorzenie.

Nie wiedziałam, że w tej sali upokorzona miała zostać nie tylko ja.

Catherine podeszła powoli. Jej obcasy stukały o marmur jak odliczanie.

— Zapłaciłam jej, bo chciałam rozładować atmosferę — powiedziała.

— Właśnie przed chwilą twierdziłaś, że to był żart — odparł Ravi.

— Nie rób sceny przy wszystkich.

Jego twarz nie drgnęła.

— To ty zrobiłaś scenę. Ona tylko próbowała kupić swojej siostrze leczenie.

Catherine spojrzała na mnie z pogardą.

— Nie wiedziałam, że bieda daje ludziom prawo dotykać cudzych ust.

Poczułam pieczenie na policzkach. Zanim zdążyłam odpowiedzieć, Ravi puścił mój nadgarstek.

— Ochrona, wyprowadzić obie.

— Ale ona nadal jest mi winna pięć tysięcy! — zawołałam.

Jeden z mężczyzn ruszył w moją stronę. Miał bliznę przy lewym uchu i mankiet koszuli spięty małym srebrnym spinkiem w kształcie żurawia. Wtedy Ravi nagle znieruchomiał.

Jego wzrok padł na mój naszyjnik. Była to jedyna rzecz po ojcu: miedziany żeton tramwajowy, przewleczony przez cienki sznurek. Ojciec dał mi go w dniu, kiedy wyjechał ostatni raz.

— Skąd to masz? — zapytał Ravi.

— Należał do mojego taty.

Kolor zniknął z jego twarzy.

— Jak miał na imię?

— Michael Harper.

W sali zrobiło się jeszcze ciszej.

Ravi sięgnął do wewnętrznej kieszeni marynarki i wyjął złożoną fotografię. Papier był pożółkły na brzegach. Rozpoznałam ojca natychmiast. Stał na zdjęciu obok Raviego, młodszego o kilka lat, z ręką opartą na jego ramieniu.

— Zrobiłem to zdjęcie trzy dni przed wypadkiem — powiedział.

Serce uderzyło mi w gardło.

— Skąd znałeś mojego ojca?

Ravi spojrzał na Catherine, a potem na mnie.

— Szukałem ciebie i Sadi przez dwa lata.

— Po co?

W jego palcach pojawiła się mała, mosiężna koperta, której wcześniej nie zauważyłam. Zamknął ją na kciuku i powiedział:

— Twój ojciec zostawił mi obietnicę. A teraz wiem, że zostawił ją również tobie. Musisz zobaczyć, co jest w środku…

CZĘŚĆ 2

Mosiężna koperta zatrzymała się kilka centymetrów przed moją twarzą. Na jej powierzchni widniało wytarte godło starego przedsiębiorstwa tramwajowego. Takie samo było wybite na żetonie wiszącym na mojej szyi.

— Nie tutaj — powiedział Ravi.

— Właśnie tutaj — odezwała się Catherine. — Wszyscy chcą wiedzieć, dlaczego nagle interesuje cię jakaś kelnerka.

Ravi odwrócił głowę.

— Ty chcesz wiedzieć tylko, czy znalazłem to, czego szukałaś.

Jej usta rozchyliły się na moment.

— Nie wiem, o czym mówisz.

— W takim razie nie powinnaś się bać.

Ochroniarz z blizną poprowadził nas do małego gabinetu za salą balową. W środku pachniało drewnem i paloną kawą. Na biurku leżała popielniczka z jednym niedopałkiem, chociaż nigdzie nie było popielniczki wcześniej. Zaczęłam zauważać szczegóły, które przedtem tonęły w blasku kryształowych żyrandoli.

— Sadi jest sama w domu — powiedziałam. — Muszę do niej zadzwonić.

Ravi natychmiast podał mi telefon.

— Dzwoń.

Sadi odebrała po drugim sygnale.

— Diane? Gdzie jesteś?

— W pracy. Wszystko dobrze. Zamknij drzwi i nie wpuszczaj nikogo, dobrze?

— Znowu coś zrobiłam?

— Nie, skarbie. Po prostu mnie posłuchaj.

Kiedy się rozłączyłam, Ravi wyjął z kieszeni mały klucz owinięty w papier.

— Twój ojciec spotkał mnie w nocy, której zginął — powiedział. — Powiedział, że jeśli coś mu się stanie, mam odnaleźć jego córki.

— Policja mówiła, że zginął w wypadku.

— Policja zobaczyła rozbity samochód. Ja zobaczyłem człowieka, który umierał z raną po postrzale.

Wbiłam paznokcie w miedziany żeton.

— Dlaczego przez dwa lata nic o tym nie wiedziałam?

— Ponieważ ktoś bardzo chciał, żebyś myślała, że twój ojciec był tylko pechowym księgowym.

Drzwi otworzyły się gwałtownie. Wszedł starszy mężczyzna w kamizelce kelnerskiej, którego pamiętałam z obsługi zaplecza. Miał mokre rękawy i drżały mu dłonie.

— Panie Greedy, muszę z panią porozmawiać — powiedział do mnie. — Znałem Michaela.

Ravi wskazał mu krzesło.

— Powiedz jej wszystko.

Mężczyzna usiadł, ale nie spojrzał mi w oczy.

— Nazywam się Owen Bell. Prowadziłem samochód, którym pański ojciec przyjechał na ostatnie spotkanie.

— Dlaczego dopiero teraz pan mówi?

— Bo Catherine Voss zagroziła, że zabierze mojej żonie opiekę nad wnukiem. Jej ojciec ma ludzi wszędzie.

Catherine pojawiła się w drzwiach. Dwóch ochroniarzy Raviego zablokowało jej przejście.

— Ten człowiek kłamie — syknęła.

Owen podniósł głowę.

— Widziałem, jak pani ojciec wysiadł z czarnego samochodu tamtej nocy. Widziałem broń. Widziałem, jak Michael Harper podał Raviemu skórzaną teczkę.

— Co było w teczce? — zapytałam.

Owen zacisnął dłonie na kolanach.

— Nie wiem. Ale wiem, co Michael powiedział.

— Co?

— „Jeśli nie wrócę, daj mu żeton. Tylko on będzie wiedział, gdzie jest druga połowa.”

Ravi spojrzał na mój naszyjnik.

— Druga połowa czego? — wyszeptałam.

Zamiast odpowiedzieć, rozwinął papier z kluczem. Na metalowej główce wygrawerowano numer 417.

— Twój ojciec wynajął skrytkę w dworcu Union — powiedział. — Ale skrytka została otwarta dwa dni temu.

— Przez kogo?

Owen nagle zerwał się z krzesła i wskazał na Catherine.

— Przez nią. Widziałem jej podpis na formularzu. I widziałem, co wyniosła w czarnej walizce…

CZĘŚĆ 3

— Kłamiesz! — Catherine rzuciła się ku Owenowi, lecz ochroniarz z blizną zatrzymał ją jednym ruchem.

Jego srebrna spinka w kształcie żurawia błysnęła przy świetle lampy. Ten drobny szczegół utkwił mi w pamięci, bo podobny żuraw widniał na pieczęci koperty, którą Ravi trzymał w dłoni.

— Niech pani go puści — powiedział Ravi. — Jeśli jest pani niewinna, dokumenty to potwierdzą.

— Ravi, nie rozumiesz, co robisz. Twój człowiek chce mnie pogrążyć.

— Owen nie jest moim człowiekiem.

Starszy kelner wyciągnął z kamizelki złożony formularz. Papier był poplamiony kawą, ale podpis na dole pozostawał czytelny.

— To kopia z dworca — powiedział. — Pracowałem tam kiedyś jako nocny dozorca. Rozpoznałem nazwisko, kiedy zobaczyłem je na liście wejść.

Podał kartkę mnie.

Catherine Voss. Skrytka czterysta siedemnaście. Godzina: druga czterdzieści trzy nad ranem. Podpis należał do niej.

— Po co otwierałaś skrytkę mojego ojca? — zapytałam.

— Nie należała do niego.

— Podpisałaś ten dokument.

— Mój ojciec kazał mi ją opróżnić.

Ravi otworzył mosiężną kopertę. W środku znajdował się wąski pasek papieru i stara fotografia. Na papierze widniało nazwisko Michaela oraz data sprzed wypadku.

— Twój ojciec był księgowym firmy Vossa — wyjaśnił Ravi. — Odkrył, że Catherine i jej ojciec wyprowadzali pieniądze z fundacji charytatywnej. Pieniądze przeznaczone na leczenie dzieci trafiały do firm-widm.

— Dlatego urządzała tę galę? — zapytałam.

— Gala była przykrywką. Chciała zebrać podpisy darczyńców, a potem przenieść ostatnie środki za granicę.

Catherine prychnęła.

— A ty jesteś święty? Sam prowadziłeś interesy, o których nie można mówić głośno.

— Nie powiedziałem, że jestem święty — odparł Ravi. — Powiedziałem, że twój ojciec próbował zabić człowieka, który chciał go ujawnić.

Wyjął z koperty kolejną kartkę. Był to list napisany ręką mojego ojca. Rozpoznałam pochyłe litery od razu.

„Ravi, jeśli czytasz ten list, Diane i Sadi zostały same. Nie pozwól, by Voss je odnalazł. Zostawiam ci dowód i proszę tylko o jedno: żadnej zemsty. Nie chcę, żeby moje córki odziedziczyły po mnie strach.”

Łzy spadły mi na papier.

— Wiedziałeś, że żyjemy — powiedziałam do Raviego. — Dlaczego znalazłeś nas dopiero teraz?

— Szukałem was przez ludzi, którym nie mogłem zaufać. Kiedy wreszcie dotarłem do waszego adresu, ktoś już was obserwował. Musiałem czekać.

Catherine zaśmiała się krótko, nerwowo.

— Nie macie nic. Oryginały zniknęły ze skrytki.

Ravi spojrzał na nią spokojnie.

— Nie wszystkie.

Z kieszeni marynarki wyjął cienką metalową płytkę z wygrawerowanym numerem rachunku.

— Twój ojciec nie trzymał dowodów w jednej teczce. Pieniądze przelano na konto fundacji, której jesteś przewodniczącą.

Catherine pobladła.

Wtedy mój telefon zawibrował. Numer należał do Sadi. Odebrałam natychmiast, lecz zamiast jej głosu usłyszałam męski szept.

— Diane, jeśli chcesz zobaczyć siostrę żywą, przyjedź sama pod most przy ulicy Halsted. I przynieś miedziany żeton…