CZĘŚĆ 4
…Miejsce wskazane przez laboratorium znajdowało się niecałe sto kilometrów od naszego ośrodka, po drugiej stronie grzbietu górskiego. Była to opuszczona stacja badawcza, zamknięta przed laty po pożarze. W dokumentach figurowała jako teren skażony i niedostępny dla ludzi.
O piątej rano siedziałam w samochodzie Racheli. Na tylnym siedzeniu leżała metalowa kaseta z odłamkiem obroży, kopią rachunku i formularzem z podrobionym podpisem.
— Możemy poczekać na ekipę — powiedziała Rachela, zapinając pas.
— Jeśli tam są inne zwierzęta, nie chcę czekać.
— Klara, właśnie dlatego nie powinnaś jechać sama.
— Nie jadę sama.
Spojrzałam na nią. Westchnęła i uruchomiła silnik.
Emma została w ośrodku z Tomasem. Chciała jechać z nami, ale odmówiłam. Nie dlatego, że uważałam ją za dziecko. Właśnie dlatego, że przestałam udawać, iż moje decyzje nie dotykają jej życia.
Droga prowadziła przez zamarznięte przełęcze. O ósmej trzydzieści zobaczyłyśmy ogrodzenie stacji. Drut był przecięty w kilku miejscach. Na śniegu widniały ślady opon i odciski dużych łap.
Rachela zgasiła silnik.
— To nie jest opuszczone miejsce — powiedziała.
Weszłyśmy przez wyrwaną bramę. Budynek laboratoryjny miał wybite okna, ale z wnętrza dochodził jednostajny brzęk agregatu. Na ścianie wisiała tablica z wyblakłym znakiem fundacji przyrodniczej.
W środku znalazłyśmy trzy puste klatki, stos zużytych strzykawek i ślady karmy. W jednej z klatek leżała mała plastikowa zawieszka z numerem siedemnaście.
Rachela podniosła ją w rękawiczce.
— Wierzba miała numer siedemnaście.
— Czyli była tu wcześniej.
W głębi budynku usłyszałyśmy kaszel. Pobiegłyśmy korytarzem. Za drzwiami znajdował się starszy mężczyzna w wełnianym swetrze, przykuty do poręczy własnym pasem bezpieczeństwa. Obok niego stała butla z tlenem.
— Nie podchodźcie — powiedział. — Myślałem, że wrócili.
— Nazywam się Klara Morgan. Prowadzę ośrodek rehabilitacji w Santa Fe.
Mężczyzna spojrzał na metalową kasetę w mojej dłoni.
— Wierzba żyje?
Zatrzymałam się.
— Zna pan ją?
— To ja ją oznaczyłem. Nazywam się Elias Ward. Byłem biologiem w tej stacji.
Rachela uklękła przy jego wózku.
— Co tu się wydarzyło?
Elias długo patrzył w podłogę.
— Stacja miała badać wpływ ran i izolacji na zachowanie dużych kotów. Początkowo wszystko odbywało się legalnie. Potem fundacja straciła finansowanie. Kierownik zaczął przyjmować prywatne zlecenia.
— Jakie zlecenia? — spytałam.
— Przywożono zwierzęta, prowokowano ich reakcje, sprzedawano wyniki i same zwierzęta kolekcjonerom. Wierzba była młoda, kiedy ją tu przywieziono. Miała zostać matką zastępczą dla osieroconych kociąt.
Poczułam, jak pod palcami zaciska mi się kaseta.
— Dla Milo?
Elias zamknął oczy.
— Nie. Milo trafił tu później. Ale Wierzba nauczyła się reagować na płacz młodych. Kiedy odmówiła atakowania jednego z nich, uznali ją za bezużyteczną. Chcieli ją sprzedać, lecz uciekła z transportu.
— Pułapka — powiedziała Rachela.
— Założył ją Darren Cole. Gerald zlecił transport. A dokument z pani podpisem miał sprawić, żeby wszystko wyglądało jak akcja ratunkowa.
— Dlaczego pan niczego nie zgłosił?
Elias podniósł rękę. Jego palce drżały.
— Zgłaszałem. Nikt nie odpowiedział. Potem wybuchł pożar. Wszyscy uciekli, a mnie zostawili.
Wtedy z sąsiedniego pomieszczenia dobiegło ciche skrobanie.
Nie był to wiatr.
Elias spojrzał na mnie z przerażeniem.
— Tam jest jeszcze jedno zwierzę.
Wyważyłyśmy drzwi. W środku znalazłyśmy młodą rysicę z rannym uchem. Była wychudzona, ale żyła. Na szyi miała starą obrożę z numerem osiemnaście.
— Wierzba wróciła po nią? — spytałam.
Elias skinął głową.
— Uciekła, kiedy przewróciła klatkę. Wróciła po najmłodszą. To dlatego ją złapali. Nie chciała odejść sama.
Poczułam nagły ucisk w gardle. Przez cały czas myśleliśmy, że Wierzba walczy wyłącznie o własne życie. Tymczasem ktoś odebrał jej młodą towarzyszkę, a ona próbowała do niej wrócić.
Kiedy służby przyjechały, Elias przekazał im całą dokumentację ukrytą w ścianie. Gerald nie był głównym organizatorem. Prawdziwą właścicielką fundacji okazała się Helena Voss, kobieta, która finansowała transporty i od lat występowała publicznie jako obrończyni dzikiej przyrody.
Helena próbowała zaprzeczać, lecz jej własne podpisy znajdowały się na rachunkach. Nie trafiła do aresztu tego dnia. Została objęta postępowaniem, a jej majątek zabezpieczono. Najważniejsze było jednak coś innego: wszystkie ocalałe zwierzęta miały zostać przekazane do legalnych ośrodków, nie prywatnym kolekcjonerom.
Gerald stracił stanowisko i dostęp do jakichkolwiek placówek. Darren przyznał się do zakładania pułapek, kiedy przedstawiono mu rachunki i zeznanie Eliasa. Tomas zachował pracę, ale przestał pracować nocami. Powiedział, że po raz pierwszy od dawna chce widzieć, co robią ludzie, którym ufa.
Młodą rysicę nazwaliśmy Juniper. Rachela leczyła jej ucho, a ja wróciłam do Wierzby i Milo.
Milo rósł szybko. Wierzba nadal kulała, lecz każdego ranka podchodziła do przegrody. Nie mogliśmy ich połączyć. Byli innymi gatunkami, mieli inne potrzeby i różne drogi powrotu do natury.
Mogliśmy jednak pozwolić im się widzieć.
Pewnego popołudnia Emma stała obok mnie przy szybie. Żółty szalik miała owinięty dwa razy wokół szyi. Milo bawił się jutowym węzłem, a Wierzba leżała po drugiej stronie siatki.
— Myślisz, że ona wie, że go uratowała? — spytała Emma.
— Nie wiem.
— A ty?
— Co ja?
— Czy już wiesz, że nie musisz ratować wszystkich sama?
Spojrzałam na córkę. Tym razem nie odpowiedziałam od razu.
— Wiem, że mogę pozwolić innym trzymać drugi koniec — powiedziałam.
Emma wsunęła dłoń przez otwór w rękawie i dotknęła szyby. Milo podbiegł do niej. Wierzba uniosła głowę.
Młoda Juniper odezwała się z sąsiedniego wybiegu krótkim, chrapliwym miauknięciem. Wierzba natychmiast odpowiedziała. Milo odwrócił się w stronę tego dźwięku, a potem wsunął łapkę pod przegrodę.
Wierzba podeszła i położyła swój nos przy jego łapie.
Za plecami usłyszałam głos Eliasa, który przyjechał podpisać zeznania i zobaczyć Juniper.
— Ona zawsze wraca po tych, którzy zostali sami.
Patrzyłam na Wierzbę, na Milo i na małą rysicę po drugiej stronie korytarza. Nie były rodziną według żadnej księgi. Nie powinny nawet dzielić jednego podwórza.
A jednak tego dnia trzy osierocone oddechy odpowiedziały sobie przez metalową siatkę.
Milo zapiszczał, a Wierzba po raz pierwszy nie odwróciła się od jego głosu.
— Ona nie wraca po nich — powiedziałam cicho. — Ona pamięta, że sama kiedyś czekała.
Przegapiłeś początek?
