CZĘŚĆ 4
To był podpis Natalie. Potwierdzała nim, że zmienione upoważnienie otrzymała bezpośrednio ode mnie.
Przez chwilę w sali słychać było tylko mosiężny zegar. Nadal spóźniał się o cztery minuty, jakby nawet teraz nie chciał dotrzymać nam kroku.
— Nie wręczyłam ci tego dokumentu — powiedziałam.
Natalie spuściła wzrok.
— Ethan przyniósł mi go do archiwum. Powiedział, że wszystko z tobą ustalił.
— A ty podpisałaś potwierdzenie, że dostałaś go ode mnie.
Nie odpowiedziała. Nie musiała. Prawnik odłożył kartkę tak ostrożnie, jakby od tego zależało, czy nadal będzie można odczytać każde słowo.
Lillian pokazała nam wcześniejszą wersję upoważnienia. Dotyczyła wyłącznie aktualizacji danych firmy. Strona z moim podpisem była taka sama w obu egzemplarzach; zmieniono tylko treść, która ją poprzedzała. Ethan nie potrzebował podrabiać mojego nazwiska. Wystarczyło, że wykorzystał dokument, który naprawdę podpisałam.
Przypomniałam sobie jego słowa sprzed sądu. Miał nadzieję, że przestanę traktować wszystko jak interes. Sam przez miesiące traktował moje zaufanie jak coś, co można przenieść na cudze konto.
— Czy to wystarczy? — zapytałam prawnika.
— Wystarczy, żeby zabezpieczyć dokumenty i zakwestionować jego wersję wydarzeń. Resztę trzeba będzie dokładnie sprawdzić.
Angela odebrała od ochroniarza potwierdzenie, że dostęp Natalie do firmowych systemów został odcięty. Kopie plików były bezpieczne. Poprosiłam ją, by zebrała również wiadomości dotyczące tamtej aktualizacji. Nie chciałam, żeby ktokolwiek musiał polegać wyłącznie na mojej pamięci albo na tym, co Natalie zechce dziś powiedzieć.
Wtedy zadzwoniła Rebecca. Tym razem odebrałam przy wszystkich.
— Ethan mówi, że macie jego podpis — powiedziała. Głos jej drżał.
— Mamy też dokument, który miał wyglądać na moją zgodę.
Po drugiej stronie zapadła cisza.
— Powiedział mi, że się pokłóciliście o klientów — odezwała się w końcu. — Że Natalie straciła pracę przez rozwód.
— Natalie straciła pracę, bo wyniosła poufne dane. Rozwód nie zmienił tego, co zrobiła.
Rebecca ciężko odetchnęła. Nie przeprosiła mnie. Ja również nie czekałam na przeprosiny. Powiedziałam jej tylko, że Ethan powinien zachować wszystkie dokumenty i skontaktować się z prawnikiem. Potem zakończyłam rozmowę.
Natalie usiadła. Jej kremowy płaszcz, mój dawny prezent, zsunął się z oparcia krzesła. Nie podniosła go.
— Jeśli powiem, kiedy Ethan przyniósł ten dokument, to coś zmieni? — zapytała.
— Nie cofnie twojej decyzji — odparłam. — Ale pomoże ustalić, co się stało.
Angela przesunęła w jej stronę czystą kartkę. Natalie wzięła długopis i zaczęła pisać. Tym razem nie było w niej śladu pewnego siebie uśmiechu, z którym czekała na mnie przed sądem.
Zostawiłam ją z Angelą i prawnikiem. Na korytarzu Camille zapytała, czy chcę wrócić do domu. Pokręciłam głową. Mieliśmy klientów, których należało ostrzec, i dokumenty, których należało dopilnować.
W windzie zauważyłam, że wciąż ściskam obrączkę. Schowałam ją do kieszeni. Trzy minuty po rozwodzie zwolniłam Natalie, ale dopiero teraz zrozumiałam, że nie muszę już chronić Ethana przed prawdą.
