CZĘŚĆ 4
— Kto miał się nie odezwać? — zapytałem.
Beatrycze nie odpowiedziała.
Na korytarzu hotelowym rozległy się szybkie kroki. Nie były to kroki ochroniarza ani kierowcy. Ktoś biegł, potykając się o dywan.
Drzwi otworzyły się i do pokoju wszedł mężczyzna po sześćdziesiątce. Miał mokre włosy, skórzaną teczkę i twarz człowieka, który właśnie zrozumiał, że przyszedł za późno.
— Pan Richard Sterling? — zapytał.
— Kim pan jest?
— Adrian Vale. Pełnomocnik do spraw majątkowych pani Beatrycze.
Daniel stanął między nami.
— Nie ma pan prawa przebywać na tym piętrze.
Adrian nie spojrzał na niego. Patrzył tylko na Beatrycze.
— Powiedziała pani, że chłopiec… że Richard przyjedzie sam. Nie wspominała pani o dziecku, świadku i księgowej.
W pokoju zrobiło się lodowato.
— Co pan zrobił? — spytała Beatrycze.
— To, za co mi pani zapłaciła. Złożyłem wniosek o natychmiastowe przejęcie funduszu Chloe przez panią jako opiekunkę. Wniosek oparto na oświadczeniu, że Richard jest niestabilny, a Elena porzuciła dziecko.
Chloe przysunęła się do mnie.
— Babcia chciała cię zabrać? — zapytała.
— Chciała zabrać twoje pieniądze — odpowiedziałem.
Adrian pobladł.
— Pani Beatrycze powiedziała, że wszystkie dokumenty są prawdziwe.
— Były — warknęła matka. — Dopóki ty nie zacząłeś panikować.
Daniel wyjął telefon.
— Rozmowa została zapisana w notatce służbowej? Nie potrzebuję nagrania. Wystarczy, że właśnie przyznał pan, iż przygotował wniosek na podstawie cudzych kłamstw. Proszę usiąść i podpisać oświadczenie o wycofaniu dokumentów.
Adrian spojrzał na mnie.
— Nie wiedziałem, że Elena żyje w schronisku. Pani Beatrycze mówiła, że wyjechała za granicę.
— A mimo to złożył pan wniosek.
— Dostałem kopie podpisów, rachunki i zaświadczenie od lekarza.
Alicja wyrwała mu teczkę z ręki i otworzyła ją na stole.
— Zaświadczenie wystawiono przez przychodnię, której właścicielem jest pański kuzyn. Data badania przypada na dzień, kiedy Richard był w Denver. To nie dowodzi jego niepoczytalności.
Adrian usiadł ciężko na krześle.
— Ona powiedziała, że chodzi o ochronę wnuczki.
— Wszyscy tak mówią, kiedy chcą usprawiedliwić krzywdę — odpowiedziałem.
Beatrycze odwróciła się do mnie.
— Zrobiłam to, bo ty zawsze wybierałeś Elenę. Nawet po rozwodzie. Bałam się, że zabierze ci firmę, dom i córkę.
— Elena nie chciała mojego domu.
— Chciała ciebie.
— A ty chciałaś, żebym należał do ciebie.
Jej twarz załamała się. Przez sekundę zobaczyłem kobietę, która trzymała mnie za rękę podczas pogrzebu ojca. Potem przypomniałem sobie Chloe w mokrej szopie.
— Mamo, czy kiedykolwiek ją uderzyłaś?
Beatrycze zamilkła.
— Odpowiedz.
— Nie tak, jak myślisz.
To wystarczyło.
Daniel przesunął w jej stronę dokument.
— Podpisze pani przekazanie wszystkich środków z funduszu Chloe na niezależne konto. Zwróci pani również pieniądze wydane z poprzedniego rachunku. W przeciwnym razie dokumenty trafią do właściwych organów.
— Nie mam takiej sumy.
— Ma pani apartament, biżuterię i działki kupione za te pieniądze.
Beatrycze spojrzała na swój naszyjnik. Dotknęła zielonego kamienia, jakby po raz pierwszy zauważyła jego ciężar.
— To były prezenty.
— Za każdy przelew jest rachunek — powiedziała Alicja.
Telefon Daniela znów zadzwonił. Tym razem chodziło o Elenę. Przyjechała do hotelu, ale nie chciała wejść do sali balowej. Stała przy bocznym wejściu, przemoczona, z małą torbą trzymaną obiema rękami.
Chloe zobaczyła ją przez szybę.
— Mamo!
Wyrwała się z mojego uścisku i pobiegła korytarzem. Elena uklękła, zanim córka do niej dopadła. Chloe wpadła w jej ramiona z taką siłą, że obie zachwiały się przy stojaku na parasole.
— Myślałam, że mnie nie chcesz — szlochała Chloe.
— Chciałam cię każdego dnia. Każdej godziny.
— Babcia mówiła, że uciekłaś.
Elena spojrzała ponad jej ramieniem na Beatrycze.
— Twoja babcia kłamała, żebyś bała się mnie bardziej niż jej.
Podszedłem do Eleny. Nie wiedziałem, czy mam ją objąć. Po trzech latach kłamstw nie mogłem oczekiwać, że jeden gest naprawi wszystko.
— Nie mam prawa prosić cię o wybaczenie — powiedziałem.
— Nie prosisz.
— Nie.
— Dobrze. Najpierw zawieziesz Chloe do lekarza. Potem zobaczę dokumenty. A później porozmawiamy o tym, dlaczego uwierzyłeś swojej matce, kiedy ja nie miałam nawet szansy się bronić.
— Zrobię wszystko.
— Nie mów „wszystko”. Zrób to, co trzeba.
Skinąłem głową.
Chloe ścisnęła dłoń Eleny, a drugą wyciągnęła do mnie. Szliśmy korytarzem obok sali, w której goście nadal stali przy niedotkniętym torcie urodzinowym. Na kremie ktoś napisał złotą polewą: „Siedem dekad doskonałości”.
Beatrycze została przy stole z podpisanymi dokumentami. Nie zabraliśmy jej telefonu, biżuterii ani sukni. Straciła coś, czego nie dało się sprzedać ani odzyskać jednym przelewem: kontrolę nad opowieścią o własnej rodzinie.
Adrian podpisał wycofanie wniosku i zobowiązał się ujawnić, kto jeszcze pomagał przygotowywać fałszywe zaświadczenia. Marta zabrała z segregatora kopię dla siebie, a Daniel ustalił, że wszystkie rachunki zostaną sprawdzone przez niezależnego biegłego. Nie potrzebowaliśmy widowiska. Potrzebowaliśmy dowodów, leczenia Chloe i pewności, że żaden zamek nie odetnie jej już od świata.
Przy wyjściu Chloe zatrzymała się przy automacie z przekąskami. W kieszeni płaszcza wciąż miała znalezioną wcześniej kość, owiniętą w serwetkę.
— Tatusiu — powiedziała — mogę ją wyrzucić?
Kucnąłem przed nią.
— Możesz zrobić z nią, co chcesz.
Podeszła do kosza, ale nie upuściła kości od razu. Popatrzyła na nią przez chwilę, potem podała ją Elenie.
— Nie chcę już niczego chować sama.
Elena wzięła serwetkę, a ja poczułem, że właśnie ta mała decyzja była ważniejsza niż wszystkie podpisy tego wieczoru.
Rano mieliśmy pojechać do kliniki dziecięcej, a potem do mieszkania, które przygotował Daniel dla Eleny i Chloe. Nie wiedziałem, ile czasu zajmie odbudowanie zaufania. Wiedziałem tylko, że nie wolno mi przyspieszać żadnej rozmowy.
Kiedy wychodziliśmy, Chloe obejrzała się na salę balową. Beatrycze stała obok tortu, którego nikt nie pokroił.
— Babciu — zawołała.
Beatrycze podniosła wzrok.
— Co?
Chloe mocniej ścisnęła ręce rodziców.
— Gdy będziesz chciała mnie zobaczyć, najpierw zapytaj, czy jestem najedzona.
Potem odwróciła się, a w dłoni Eleny zacisnęła się mała, zmięta serwetka z kością w środku.
Przegapiłeś początek?
