CZĘŚĆ 4
— Roman nie żyje — powiedziała Diana.
Powiedziała to za szybko.
Kamil nadal trzymał telefon. Na ekranie widniało zdjęcie plastikowego pojemnika, który weterynarz znalazł pod skórzaną obrożą Franka. Pojemnik był pęknięty, a w środku tkwił zwinięty skrawek papieru.
Na papierze znajdowały się trzy słowa: „Nie ufaj Dianie. Roman”.
Przez chwilę nikt się nie poruszył.
Za ścianą zaszczekał pies z sąsiedztwa. Franek odpowiedział cichym, ochrypłym skomleniem z samochodu.
— Daj mi ten telefon — powiedziała Diana.
— Nie.
— Kamil, nie wiesz, co robisz.
— Wiem, że przez rok wypłacałaś pieniądze z mojego konta. Wiem, że próbowałaś sprzedać cudzy dom. Wiem, że zostawiłaś mojego psa przy przepompowni.
— Nie zostawiłam go tam, żeby umarł!
Wyrwało jej się to, zanim zdążyła ugryźć się w język.
Jej twarz natychmiast się zmieniła.
Kamil odłożył telefon na stół.
— Powtórz.
Diana zacisnęła palce na pasku torebki.
— Chciałam go tylko przestraszyć. Przywiązałam go do ogrodzenia, żeby nie wrócił. Miał tam zostać kilka godzin. Później planowałam zabrać go do schroniska.
— W deszczu? — zapytałam.
— Nie wiedziałam, że tak się ochłodzi.
— Wiedziałaś, że prawie nie słyszy.
Diana spuściła wzrok.
— Byłam zmęczona tym, że wszyscy wybierali jego.
Te słowa zabolały mnie bardziej niż jej wcześniejsze obelgi.
— Nikt nie kazał ci konkurować ze starym psem — powiedziałam.
W klinice pachniało środkiem dezynfekującym i mokrą sierścią. Była siedemnasta czterdzieści, gdy wbiegliśmy do gabinetu. Franek leżał na metalowym stole, przykryty pomarańczowym kocem. Na przedniej łapie miał opatrunek, a pod nosem kroplę wody.
Kiedy mnie zobaczył, poruszył ogonem.
Tylko raz.
— Cześć, mój staruszku — szepnęłam i przyłożyłam czoło do jego głowy.
Jego futro pachniało mokrą ziemią i lekarstwem. Ten zapach ścisnął mi gardło, ale tym razem nie odsunęłam się.
Weterynarka, pani doktor Lena, wyjaśniła, że Franek był odwodniony i wychłodzony, lecz jego serce pracowało równo.
— Miał szczęście — powiedziała. — Gdyby pani Halina znalazła go godzinę później, mogłoby być znacznie gorzej.
Kamil stał przy stole z ramionami opuszczonymi wzdłuż ciała.
— Czy ten pojemnik naprawdę był pod obrożą? — zapytał.
— Tak. Został wsunięty w podwójną warstwę skóry. Pani Diana mogła go nie zauważyć.
Spojrzeliśmy na nią.
Przez cały czas siedziała na plastikowym krześle pod ścianą. Nie płakała. Trzymała dłonie na kolanach, a pod paznokciami miała resztki mokrej ziemi.
— Twój ojciec zostawił tę wiadomość dawno temu — powiedziała. — Zanim umarł.
Kamil drgnął.
— Skąd masz ten pojemnik?
Diana spojrzała na Franka.
— Od Romana.
— Mówiłaś, że nie żyje.
— Nie żyje dla rodziny.
W końcu wyjęła z torebki zmięty rachunek za stację benzynową. Na odwrocie zapisano adres w miasteczku oddalonym o trzydzieści kilometrów.
— Roman był wspólnikiem twojego ojca — powiedziała. — Razem prowadzili magazyn. Kiedy firma upadła, Roman uciekł z pieniędzmi. Twój ojciec odkrył, że część majątku przepisał na ciebie, żeby ochronić go przed wierzycielami. Roman wrócił rok temu i zaczął mnie szantażować.
— Dlatego brałaś pieniądze z mojego konta?
— Dlatego próbowałam sprzedać dom.
— A fałszywy testament?
Diana zamknęła oczy.
— Roman go przygotował. Powiedział, że jeśli nie zdobędę pieniędzy, pokaże wszystkim dokumenty dotyczące twojego ojca. Bałam się, że twój mąż będzie pamiętał go jako złodzieja.
Kamil roześmiał się krótko, bez radości.
— Chroniłaś jego imię, niszcząc moje małżeństwo?
— Chciałam zatrzymać rodzinę przy sobie.
— Chciałaś zatrzymać dom.
To zdanie rozdarło ją bardziej niż krzyk. Oparła dłoń o ścianę.
Następnego ranka spotkaliśmy Romana nie w kancelarii, lecz na dworcu autobusowym. Diana zadzwoniła do niego pod nadzorem Kamila i powiedziała, że ma dokumenty. Roman przyszedł z czarną teczką i kapeluszem zsuniętym nisko na czoło.
Nie wyglądał jak człowiek, który nie żyje. Wyglądał jak człowiek, który przez lata żył wyłącznie z cudzych lęków.
— Gdzie są papiery? — zapytał.
— Najpierw oddaj oryginał — powiedziała Diana.
— Nie targuj się.
Kamil wyszedł zza kiosku.
— To ty podpisałeś fałszywy testament?
Roman odwrócił się gwałtownie. W dłoni trzymał metalowe pudełko po cukierkach. Podobne do tego, w którym mój ojciec przechowywał kiedyś guziki.
— Nie wiem, o czym mówisz.
Kamil podniósł telefon.
— Wiem o wspólnym rachunku, przelewach i spotkaniu u notariusza. Mam też wiadomość, którą zostawiłeś na obroży psa.
Roman spojrzał na Dianę.
— Ty mu powiedziałaś?
— To ty wsunąłeś kartkę pod obrożę? — zapytałam.
Roman milczał przez sekundę.
— Twój teść przewidział, że Diana kiedyś spróbuje sprzedać dom — powiedział. — Miał kopię prawdziwego dokumentu. Schował ją w obroży psa, bo wiedział, że nikt nie będzie szukał papierów przy zwierzęciu.
Zrozumiałam wtedy, dlaczego Franek przez tyle lat nosił tę ciężką, skórzaną obrożę, choć Kamil proponował mu lżejszą.
Nie chodziło o pamiątkę.
Chodziło o to, że jego dziadek zostawił mu prawdę.
Roman próbował odejść, ale Diana zagrodziła mu drogę.
— Zniszczyłeś moje życie — powiedziała.
— Sama przyszłaś po pieniądze.
— Bo mnie zastraszałeś.
— Bo wiedziałaś, że nie masz nic.
Kamil stanął między nimi.
— Macie dwie możliwości. Oddajecie wszystkie dokumenty i pieniądze, albo sprawa trafia do odpowiednich osób.
Diana spojrzała na syna.
— Nie zrobisz tego własnej matce.
— Już zrobiłem coś trudniejszego.
Wskazał na mnie.
— Powiedziałem Annie całą prawdę.
Diana przeniosła wzrok na mnie. Była mniejsza niż poprzedniego dnia, jakby ktoś wyjął z niej całą pewność siebie.
— Przepraszam — powiedziała.
Nie odpowiedziałam od razu.
Myślałam o Franku przywiązanym do zimnego ogrodzenia. O jego łapach w błocie. O tym, że przez szesnaście lat nigdy nie zdradził mojego zaufania, a kobieta siedząca przy naszym stole zrobiła to w kilka minut.
— Przeprosiny nie przywrócą mu zdrowia — powiedziałam.
— Wiem.
— Nie wejdziesz już do naszego domu bez zaproszenia.
Diana skinęła głową.
— Wiem.
— I nie będziesz kontaktować się z dziećmi, dopóki nie naprawisz tego, co zabrałaś.
Tym razem nie zaprotestowała.
Kamil złożył dokumenty i schował je do teczki. Roman oddał oryginał prawdziwego testamentu, a także potwierdzenia przelewów. Pieniądze, które Diana zabrała, wystarczyły na spłatę części jego długu, ale nie na uratowanie jej mieszkania. Musiała je sprzedać.
Nie cieszyłam się z tego.
Kiedy wróciliśmy do kliniki, Franek spał pod pomarańczowym kocem. Kamil usiadł przy nim na podłodze, mimo że weterynarka ostrzegła, iż kafelki są zimne.
— Mamo — powiedział cicho. — Możesz pomóc opłacić jego leczenie.
Diana spojrzała na rachunek.
— Chcesz, żebym sprzedała samochód?
— Chcę, żebyś po raz pierwszy zapłaciła za coś, co próbowałaś zniszczyć.
Diana patrzyła na Franka bardzo długo. Potem zdjęła z palca złoty pierścionek z małym bursztynem i położyła go na ladzie.
— To nie wystarczy — powiedziała pani doktor Lena.
— Mam jeszcze oszczędności — odparła Diana.
Kamil uniósł głowę.
— Nie wiedziałem, że je masz.
— Bo wszystkie pieniądze, które od ciebie brałam, odkładałam. Myślałam, że kupię za nie dom, kiedy zmuszę was do sprzedaży.
Wreszcie powiedziała wszystko.
Nie wybieliło jej to.
Ale pozwoliło zrozumieć rozmiar kłamstwa.
Franek wrócił do domu dwa dni później. Spał w kuchni, w swoim koszyku, a dzieci przykryły go kocem w żółte gwiazdki. Co kilka godzin sprawdzałam, czy oddycha.
Diana nie przyszła.
Zamiast tego przysłała kopertę z kluczami do schowka i krótką notatką, że przekazała wszystkie dokumenty oraz pieniądze z konta.
Kamil nie odpowiedział jej od razu. Najpierw zawiózł Franka na kontrolę. Potem usiadł przy stole i zapytał mnie, czy chcę, żeby matka kiedykolwiek zobaczyła wnuki.
— Kiedy zrozumie, że ich miłość nie jest nagrodą za posiadanie domu — odpowiedziałam.
— A jeśli nigdy nie zrozumie?
Spojrzałam na Franka. Podniósł głowę, bo Kamil otworzył szufladę z przysmakami.
— Wtedy nadal będziemy rodziną bez niej.
Wieczorem Kamil przyczepił do jego obroży nową zawieszkę. Nie mosiężną. Drewnianą, wyrzeźbioną przez Michała. Dziecko wyryło na niej krzywe litery: „Franek wrócił”.
Pies poruszył ogonem, gdy ją poczuł.
A kiedy Kamil chciał zdjąć starą obrożę, Franek nagle złapał ją zębami i przyciągnął do siebie.
— Zostaw ją — powiedziałam.
Pod klamrą nadal tkwił maleńki skrawek papieru z imieniem Romana.
Franek położył łapę na mojej dłoni, jakby pilnował, żebyśmy tym razem już nikomu nie oddali prawdy.
Przegapiłeś początek?
