CZĘŚĆ 4

Telefon Davida zawibrował ponownie.

Spojrzał na ekran, a potem na Jennę.

— To twój podpis jako osoby zatwierdzającej przelew — powiedział.

W katedrze wszyscy zwrócili się ku mojej siostrze.

Przez kilka sekund słyszałam tylko skrzypienie drewnianej ławki pod ciężarem czyjegoś ciała. Tessa płakała. Grant oddychał szybko. Nora mocniej zacisnęła dłoń na lasce.

Jenna nie zaprzeczyła.

— Tak — powiedziała.

Poczułam, jak coś ciężkiego osiada mi w żołądku.

— Ty?

Jenna podeszła bliżej, lecz zatrzymała się przy pierwszym stopniu podwyższenia.

— To nie był przelew do Granta.

David przesunął telefon w moją stronę. Na ekranie widniał numer rachunku fundacji prowadzonej przez doktora Lina. Kwota była większa niż wszystko, co kiedykolwiek przekazałam na leczenie.

— Pieniądze trafiły do funduszu ratunkowego kliniki — wyjaśniła Jenna. — Na badania i opiekę dla osób, których nie stać na terapię.

— Nie prosiłam cię o to — powiedziałam.

— Wiem.

— Dałam ci dostęp tylko po to, żebyś mogła opłacać moje rachunki.

— A ja zobaczyłam, że Grant od miesięcy opróżnia wspólne konto. Widziałam, jak płaci za hotel, biżuterię i konsultacje Tessy. Kiedy David powiedział, że twój fundusz może zostać zablokowany, zrobiłam to, co uznałam za konieczne.

Grant odwrócił się od niej z pogardą.

— Ukradłaś pieniądze.

— Nie — odpowiedział David. — Przeniosła je zgodnie z podpisanym przez Helenę upoważnieniem awaryjnym.

Jenna spojrzała na mnie.

— Podpisałaś je sześć tygodni temu. Pamiętasz? Byłaś wtedy wyczerpana po badaniu. Powiedziałaś, że jeśli leczenie nie zadziała, chcesz, aby pieniądze pomogły komuś, kto nie będzie musiał wybierać między lekarstwem a czynszem.

Pamiętałam.

Pamiętałam też, że podpisałam dokument przy kuchennym stole, obok filiżanki z pękniętym uchem. Byłam wtedy przekonana, że to formalność na wypadek śmierci.

Nie wiedziałam, że Jenna uruchomi ją jeszcze przed pogrzebem.

— Bałaś się, że ci nie wybaczę — powiedziałam.

— Bałam się, że jeśli poczekam, Grant zabierze wszystko.

Grant ruszył ku niej.

David stanął pomiędzy nimi.

— Ani kroku.

— To moja żona — warknął Grant.

— Nie. To kobieta, którą przez osiem tygodni próbował pan uczynić bezbronną.

Doktor Lin otworzyła swoją teczkę. Na wierzchu leżała karta leczenia z odręczną adnotacją.

— Tessa zmieniła dawkę leku — powiedziała. — Grant dostarczył jej dostęp do systemu i obiecał udział w pieniądzach. Ale to nie Grant był pomysłodawcą.

Tessa podniosła głowę.

— Nie zaczynaj.

— Muszę — odpowiedziała doktor Lin. — Helena ma prawo wiedzieć wszystko.

Spojrzała na mnie.

— Tessa znalazła dokumenty ubezpieczeniowe w gabinecie Granta. Zobaczyła, że największa wypłata nie trafi do niego, lecz do pańskiej firmy, którą założył przed małżeństwem. Grant był gotów pana zostawić, kiedy tylko pieniądze wpłyną. Tessa dowiedziała się o tym przypadkiem.

Tessa pobladła.

— Powiedział, że będziemy razem.

Grant prychnął.

— Nie teraz.

— Nie było żadnego „razem”, prawda? — zapytała. — Byłam tylko kimś, kto mógł potwierdzić zmianę dawek i wystawić podpis.

Grant zacisnął szczękę.

— Sama chciałaś pieniędzy.

— Chciałam ciebie.

Jej głos pękł przy ostatnim słowie.

Poczułam coś, czego się po sobie nie spodziewałam. Nie litość dla niej. Raczej zmęczenie patrzeniem, jak ludzie oddają własne życie komuś, kto nawet nie pamięta ich ulubionego koloru.

— To nie zmienia tego, co zrobiłaś — powiedziałam. — Ale wyjaśnia, dlaczego nie zauważyłaś, że on nigdy nie zamierzał cię wybrać.

Grant podszedł do mojej trumny. Kwiaty były rozsunięte, a pod nimi widać było białą poduszkę i mosiężny medalik na mojej bransoletce.

— Helena, posłuchaj mnie.

— Słucham.

— Wszystko wymknęło się spod kontroli. Chciałem tylko pieniędzy, które i tak miały mi przypaść. Chciałem zakończyć twoje cierpienie.

— Nie mówiłeś o moim cierpieniu, kiedy zamawiałeś apartament dla Tessy.

— Bałem się.

— Czego?

— Że zostanę z niczym.

To było jedyne zdanie, w którym zabrzmiała prawda.

Nie bał się mojej śmierci. Bał się życia po niej bez mojego majątku.

— Mogłeś odejść — powiedziałam. — Mogłeś sprzedać samochód, zamknąć firmę, zacząć od nowa. Zamiast tego próbowałeś sprawić, żebym umarła szybciej i wyglądało to jak kolejny etap choroby.

Grant odwrócił wzrok.

Nora zrobiła krok naprzód.

— Nie wyglądało — powiedziała. — Widziałam jego podpis przy wejściu do magazynu. Pamiętam, bo miał na palcu odcisk atramentu.

Grant spojrzał na własną dłoń, jakby dopiero teraz ją zauważył.

Ten szczegół przesądził o wszystkim.

David zebrał dokumenty i podał mi pióro.

— Możesz podpisać potwierdzenie odwołania jego pełnomocnictwa. Nie musisz robić tego przy wszystkich.

Wzięłam pióro.

Ręka drżała mi tak mocno, że metalowa końcówka stuknęła o papier. Choroba nie zniknęła dlatego, że przechytrzyłam Granta. Nadal miałam przed sobą leczenie, ból i niepewność.

Ale po raz pierwszy od dawna dokument przede mną nie służył do zabezpieczenia jego życia.

Służył do odzyskania mojego.

Podpisałam.

Grant patrzył na kartkę, jakby ktoś właśnie wymazał podłogę spod jego stóp.

— Co teraz? — zapytał.

— Teraz Tessa złoży zeznania, jeśli chce ratować własne nazwisko. Nora dostanie ochronę i zapłatę za wszystko, co zrobiła. A ty oddasz każdy cent, który wyprowadziłeś z naszych rachunków.

— I myślisz, że to cię uzdrowi?

— Nie. Ale może powstrzyma cię przed skrzywdzeniem kogoś jeszcze.

Jenna uklękła przy trumnie i zdjęła z mojej dłoni bransoletkę z mosiężnym medalikiem.

— Powinnaś ją zachować — powiedziała.

— Zatrzymaj ją.

— Dlaczego?

— Bo to ty zobaczyłaś, że poruszam palcem, kiedy wszyscy inni patrzyli tylko na trumnę.

Jenna zacisnęła palce na medaliku.

Grant został sam przy ławce. Tessa usiadła daleko od niego, pod kolumną, z twarzą ukrytą w dłoniach. David rozmawiał z doktorem Lin, a Nora wpisywała coś do swojego notesu, dokładnie tak, jak robiła to każdej nocy w klinice.

Nie było braw.

Nie było triumfalnego okrzyku.

Była tylko prawda, która ważyła więcej niż wszystkie lilie ułożone wokół mojej trumny.

Kiedy sanitariusze przynieśli moje krzesło, żeby pomóc mi wstać, Grant zrobił ruch w moją stronę.

— Helena — powiedział. — Czy kiedykolwiek mnie kochałaś?

Spojrzałam na jego twarz, na której po raz pierwszy nie widziałam pewności siebie, tylko strach przed konsekwencjami własnych decyzji.

— Kochałam mężczyznę, którego udawałeś — odpowiedziałam. — To nie to samo.

Odsunęłam od siebie białe lilie.

Pod nimi został mały ślad pudru na aksamitnej poduszce, jak znak po kimś, kto miał zniknąć, ale odmówił odejścia.

Jenna wsunęła mosiężny medalik do kieszeni i powiedziała do mnie cicho:

— Doktor Lin czeka w gabinecie. Musimy porozmawiać o następnym leczeniu.

Pokiwałam głową.