CZĘŚĆ 4
„Panie Moretti, przelew wykonano z pańskiego gabinetu. Zostawiono też instrukcję, by całą winę przypisać Nadii Bellini…”
Marco przeczytał wiadomość dwa razy.
Nikt nie patrzył już na mnie jak na pokojówkę.
Patrzyli jak na podejrzaną.
Lorenzo podniósł wzrok.
— Kto miał dostęp do mojego gabinetu?
— Beatrice — odpowiedział Marco. — Doktor Valli. Ja. I księgowy.
— Księgowy nie żyje od sześciu miesięcy — powiedziała Beatrice.
— W takim razie zostały trzy osoby.
Doktor Valli ścisnęła mosiężny gwizdek tak mocno, że pobielały jej knykcie.
— Nie zrobiłam tego — wyszeptała.
— A ja? — Beatrice uniosła brodę. — Uważasz, że po tym wszystkim sama okradłabym fundację Isabelli?
Lorenzo nie odpowiedział.
Podszedł do biurka stojącego przy ścianie i wyjął z szuflady mały notes. Kartki były pełne godzin, nazwisk i krótkich poleceń. Otworzył go na stronie z nocą śmierci Isabelli.
— Nadia — powiedział. — O której wtedy opuściłaś rezydencję?
— O drugiej siedemnaście.
— Skąd pamiętasz dokładnie?
— Bo Beatrice kazała kierowcy sprawdzić zegar na bramie. Powiedziała, że jeśli wrócę przed świtem, moja córka zostanie odebrana.
Beatrice zacisnęła usta.
— Kłamiesz.
— Mam dowód — odpowiedziałam.
Wyjęłam medalion z kieszeni fartucha. Sprężynka zaskrzypiała, gdy go otworzyłam. W środku znajdowała się miniaturowa fotografia: Isabella trzymająca noworodka, a obok niej stała położna Marta Rizzi.
Na odwrocie Isabella napisała datę i jedno zdanie: „Nadia nie porzuciła dziecka. Zmuszono ją do odejścia”.
Lorenzo wziął medalion. Przez chwilę patrzył na twarz żony tak, jakby chciał wydobyć z niej odpowiedź.
— Dlaczego trzymałaś to przez trzy lata? — zapytał.
— Bo bałam się, że twoja rodzina zabierze mi Millę. Bałam się też, że jeśli ci powiem, przyprowadzisz do nas wszystkich ludzi, przed którymi próbowałam ją ukryć.
— Mogłaś przyjść do mnie.
— Widziałam, jak twoi ludzie wynosili ciało Isabelli z oranżerii. Widziałam, że nikt nie pytał, czego chciała. Miałam trzy godziny życia i noworodka na rękach. Nie wiedziałam, czy jesteś jej mężem, czy właścicielem całego świata.
Lorenzo spuścił wzrok.
To był pierwszy raz, kiedy zobaczyłam w nim nie bossa, lecz mężczyznę, który nie potrafił obronić najważniejszej osoby.
Sophie odezwała się z łóżka.
— Tata, dlaczego mama płakała?
Lorenzo odwrócił się do niej.
— Bo chciała, żebyś była bezpieczna.
— A ciocia ją przestraszyła.
Beatrice zrobiła krok w tył.
— Sophie, nie pamiętasz tego.
— Pamiętam białe rękawiczki — powiedziała dziewczynka. — I zapach gorzkich migdałów. Ciocia miała go na rękach.
Doktor Valli nagle podniosła głowę.
— Gorzki migdał… To zapach środka uspokajającego, który podawano Sophie po śmierci Isabelli.
Lorenzo spojrzał na nią ostro.
— Mówiłaś, że leki podawała pielęgniarka.
— Tak kazała mi wpisać Beatrice.
Beatrice uderzyła dłonią w stolik.
— To absurd! Próbujecie zrobić ze mnie potwora, bo jedna pokojówka urodziła dziecko mojemu bratu.
— Nie — powiedział Lorenzo. — Potworem zrobiły cię twoje decyzje.
— Zrobiłam to dla rodziny!
— Nie. Zrobiłaś to dla władzy.
Jej twarz pękła. Zobaczyłam w niej nie skruchę, lecz nagą rozpacz człowieka, któremu wymyka się kontrola.
— Gdybyś przyjął Millę, oddałbyś jej połowę udziałów po Isabelli — syknęła. — Sophie byłaby odsunięta. Rada wyrzuciłaby cię, bo uznaliby, że nie potrafisz utrzymać porządku. Ja musiałam ocalić majątek.
— Więc ukradłaś pieniądze przeznaczone na leczenie chorego dziecka?
— To miało być zabezpieczenie. Dla mnie. Dla rodu.
— Dla siebie — poprawiła ją Sophie.
Jej głos był cichy, ale zabrzmiał mocniej niż krzyk.
Marco podszedł do Lorenza i podał mu drugi dokument.
— Znaleźliśmy to w sejfie Beatrice.
Była to umowa sprzedaży części udziałów fundacji. Podpis Lorenza został podrobiony, lecz obok widniało nazwisko człowieka, który miał kupić wszystko za bezcen: Salvatore Orsiniego, największego wroga Morettich.
Lorenzo przeczytał ostatnią stronę.
— Sprzedałaś mu nasze zabezpieczenie.
Beatrice wyprostowała się.
— Orsini miał dać mi miejsce w radzie. Ty od lat prowadziłeś tę rodzinę jak twierdzę. Ja chciałam mieć wpływ na to, co z niej zostanie.
— A Sophie?
Beatrice spojrzała na dziewczynkę.
— Ona miała być symbolem. Chora, odizolowana, łatwa do kontrolowania.
Lorenzo zamknął oczy.
Sophie wtuliła twarz w poduszkę. Milla podeszła do łóżka i położyła swojego lwa obok niej.
— Możesz go zatrzymać — powiedziała. — On nie boi się motyli.
Sophie uśmiechnęła się przez łzy.
— A ty zostaniesz?
Milla spojrzała na mnie.
Nie odpowiedziałam za nią.
— Tylko jeśli mama też — powiedziała.
Lorenzo uklęknął przed nami obiema.
— Nadia, nie poproszę cię o wybaczenie. Nie mam prawa. Ale chcę naprawić to, co zrobiła moja rodzina. Milla otrzyma swoje nazwisko i udział zapisany przez Isabellę. Ty dostaniesz własne mieszkanie, ochronę tylko wtedy, gdy jej zażądasz, oraz decyzję, czy kiedykolwiek chcesz tu wrócić.
— A Sophie?
— Sophie sama zdecyduje, z kim chce mieszkać i kogo chce widzieć.
Dziewczynka wyciągnęła do niego rękę.
— Nie chcę, żeby ciocia wróciła.
— Nie wróci — odpowiedział Lorenzo.
Beatrice podeszła do drzwi, ale Marco zastąpił jej drogę. Nie było kajdan, krzyków ani widowiska. Lorenzo zadzwonił po ludzi, którzy mieli zabezpieczyć dokumenty i pieniądze, lecz najważniejsza kara przyszła wcześniej.
Na korytarzu czekali członkowie rady rodziny. Beatrice zawsze przemawiała do nich z podniesioną głową. Tym razem musiała przejść obok nich z pustymi rękami, bez perłowego grzebienia, który wypadł jej z włosów podczas kłótni.
Lorenzo został w pokoju.
Usiadł na podłodze obok łóżka Sophie. Nie próbował jej dotknąć.
— Opowiesz mi o Bartłomieju? — spytała Milla.
— Chętnie — odpowiedziała Sophie.
— Ale on boi się motyli.
— Wiem. To bardzo poważny problem — powiedział Lorenzo.
Milla zachichotała.
Sophie dołączyła do niej, najpierw cicho, potem coraz śmielej. Jej śmiech odbił się od ścian medycznego pokoju i pobiegł galerią aż do zamkniętej oranżerii, gdzie kiedyś śmiała się Isabella.
Później znalazłam Lorenza przy fortepianie. Trzymał list żony, lecz nie czytał go ponownie.
— Co zrobisz z domem? — zapytałam.
— Oddam Sophie klucz do pokoju matki.
— Ona ma dopiero siedem lat.
— Klucz nie służy do rządzenia. Służy do wyboru.
— A ty? Czego chcesz?
Spojrzał na mnie.
— Żeby moje córki nie musiały już szeptać, kiedy mówią prawdę.
Nie obiecałam, że zostanę. Nie powiedziałam, że mu ufam. Zabrałam Millę i jej lwa, a Sophie przycisnęła do piersi mały medalion Isabelli, który Lorenzo oddał jej przed wyjściem.
Przy fortepianie zatrzymała mnie jeszcze na chwilę.
— Mamo — powiedziała Milla — jutro pokażemy tacie, jak Bartholomew łapie motyle.
Sophie poprawiła ją z powagą:
— Nie tacie. Naszemu tacie.
Lorenzo stał przy białym klawiszu, pod którym przez trzy lata czekał list Isabelli. Położył na nim dłoń, a potem nacisnął pierwszy klawisz.
Dźwięk był niepewny, trochę za niski, ale Sophie zaczęła śmiać się jeszcze głośniej.
A Milla powiedziała, wskazując pluszowego lwa:
— Bartłomiej mówi, że dziś motyle mogą wejść.
Przegapiłeś początek?
