CZĘŚĆ 4
Adam podpisał dokument, zanim w ogóle spotkał się ze mną w parku.
Dopiero następnego ranka Daniel pokazał mi jego zeznanie.
Leżałam w szpitalnym łóżku, a przy szybie stała Nora z pomarańczowym notesem. Na korytarzu pachniało gotowanym mlekiem i mokrymi płaszczami. W dłoni trzymałam ołówek, ale palce wciąż drżały.
— Adam twierdzi, że chciałaś przekazać mu część majątku — powiedział Daniel.
— Czy to prawda?
Nie odpowiedziałam od razu.
W głowie wrócił obraz małej kawiarni w miasteczku. Siedziałam przy oknie, a Adam przesuwał po stole kilka kartek. Mówił, że to zwykła umowa dotycząca wspólnej działalności. Obiecywał, że pomoże mi zacząć od nowa.
Pamiętałam jego palce na papierze.
Pamiętałam, że nie przeczytałam ostatniej strony.
— Podpisałam coś — powiedziałam.
Nora odwróciła twarz.
— On oszukał panią?
— Nie wiem. Jeszcze nie.
Daniel położył przede mną kopię dokumentu.
Adam nie chciał mnie ratować. Chciał przejąć udziały w firmie, którą odziedziczyłam po ojcu. Eric odkrył wiadomości i znalazł dokument. Zamiast zgłosić oszustwo, postanowił wykorzystać wszystko przeciwko mnie.
Jeden mężczyzna chciał zabrać mi pieniądze.
Drugi chciał zabrać mi wolność.
A ja przez jedenaście miesięcy nie wiedziałam nawet, jak mam na imię.
— Dlaczego Adam wydał mu adres? — zapytałam.
— Eric obiecał spłacić jego długi. Potem Adam zrozumiał, że nie dostanie nic, jeśli ty znikniesz na zawsze.
— I dlatego powiedział prawdę?
— Nie z poczucia winy. Bał się, że Eric zrobi z nim to samo.
To zabolało bardziej, niż się spodziewałam. Przez wiele tygodni myślałam o Adamie jako o jedynej osobie, która czekała na mnie po drugiej stronie lasu. Tymczasem on był częścią pułapki, choć nie zamknął drzwi własnymi rękami.
O jedenastej Eric poprosił o rozmowę.
Daniel od razu odmówił.
— Nie ma pani obowiązku go widzieć — powiedział.
Spojrzałam na bandaż na jego przedramieniu, widoczny przez uchylone drzwi gabinetu.
— Chcę.
— Melissa…
— Chcę usłyszeć, co sobie tłumaczył, kiedy przez jedenaście miesięcy płakał przed kamerami.
Spotkaliśmy się w małym pokoju konsultacyjnym. Na stole stała plastikowa miska z owocami, a pod sufitem buczała wentylacja. Eric usiadł naprzeciwko mnie. Nie miał już kwiatów.
— Wyglądasz lepiej — powiedział.
— Ty wyglądasz tak samo.
Jego usta drgnęły.
— Chciałem cię przestraszyć. Nie zabić.
— Trzymałeś mnie za drzwiami z deskami.
— Miałaś podpisać dokumenty.
— Mogłeś poprosić.
— Nie posłuchałabyś.
— Bo wiedziałam, że chcesz mnie okraść.
Eric pochylił się nad stołem.
— A Adam chciał zrobić to samo.
— Różnica polega na tym, że ty wiedziałeś, iż jestem niewinna, i mimo to mnie zamknąłeś.
Jego wzrok uciekł na moje dłonie.
— Przychodziłem każdej nocy.
— Słyszałam cię.
— Przynosiłem jedzenie.
— I zabierałeś telefon.
— Chciałem, żebyś została.
— Chciałeś, żebym nie mogła powiedzieć, co zrobiłeś.
Wtedy Eric sięgnął do kieszeni. Daniel natychmiast położył rękę na jego ramieniu.
— Powoli.
Eric wyjął mały klucz.
Poznałam go od razu. Był ciężki, mosiężny, z czarną rysą na główce. Przez miesiące słyszałam, jak obracał go w zamku.
— Do pokoju — powiedział. — Chciałem go oddać.
Nie wyciągnęłam ręki.
— Oddaj go Norze.
Eric spojrzał na kobietę stojącą przy ścianie.
— Po co jej?
— Żeby otworzyła drzwi, kiedy przyjedzie tam ktoś, kto nie boi się już twojego nazwiska.
Tego samego popołudnia Nora poprowadziła Daniela do domu. W ścianie za materacem znaleziono jeszcze jedną skrytkę. Była w niej metalowa kasetka, a w środku mój paszport, telefon i koperta z podpisanymi przeze mnie kartkami.
Najważniejszy okazał się telefon.
Nie było na nim wiadomości od Adama. Była za to wiadomość, której nigdy nie wysłałam.
„Jeżeli coś mi się stanie, nie ufajcie ani Ericowi, ani Adamowi. Ostatnią stronę umowy zostawiłam u ojca.”
Daniel zrozumiał pierwszy.
Mój ojciec nie żył od trzech lat, ale jego księgowa, pani Wrona, przechowywała kopie wszystkich dokumentów. Ostatnia strona umowy nie zawierała mojego podpisu. Adam miał tylko pierwszą część, tę, która wyglądała jak zwykłe pełnomocnictwo.
Bez ostatniej strony nie mógł przejąć firmy.
Eric także niczego nie mógł sprzedać.
Przez jedenaście miesięcy obaj walczyli o majątek, którego żaden z nich nie potrafił zdobyć.
Dwa dni później pojechałam z Danielem do biura księgowej. Nie mogłam jeszcze długo chodzić, więc poruszałam się o lasce. Na podłodze leżała granatowa mata, a na biurku pani Wrony stała porcelanowa figurka jelenia.
— Twój ojciec kazał mi nigdy nie wydawać tej kopii nikomu poza tobą — powiedziała.
— A jeśli mnie nie będzie?
— Powiedział, że wtedy mam czekać, aż sama wrócisz.
Podała mi teczkę.
W środku był list mojego ojca. Nie wiedział o Eriku ani o Adamie. Pisał tylko, że firma pozostanie moja, dopóki sama nie zdecyduję inaczej.
Nie potrzebowałam firmy, żeby udowodnić, że przeżyłam.
Ale postanowiłam jej nie oddawać żadnemu z nich.
Adam otrzymał wezwanie do złożenia wyjaśnień w sprawie oszustwa. Eric został zatrzymany za uprowadzenie, bezprawne przetrzymywanie i fałszowanie dokumentów. Nie musiałam oglądać sali sądowej, żeby wiedzieć, że jego świat się skończył. Stracił firmę, pieniądze i możliwość opowiadania ludziom, że był zrozpaczonym mężem.
Najtrudniejsze było coś innego.
Moja matka codziennie przychodziła do szpitala, ale przez pierwsze dni nie pozwalałam jej wejść.
— Nie pamiętam, jak być twoją córką — powiedziałam, gdy w końcu usiadła obok mnie.
Trzymała w dłoniach mój stary plecak z naszytą żółtą metką, jedyną rzeczą odnalezioną w samochodzie.
— Nie musisz pamiętać od razu — odpowiedziała. — Mogę ci opowiedzieć, kim byłaś. A potem poczekamy, kim będziesz.
Nie obiecałam jej, że wszystko wróci.
Nie obiecałam też, że zapomnę.
Zabrałam tylko plecak i poprosiłam, by zawiozła mnie pod dom Nory. Chciałam zobaczyć drewniane drzwi, które przez tyle miesięcy były granicą między strachem a lasem.
Nora czekała na ganku z metalową kasetką pod pachą. Podała mi klucz, ten sam, którego Eric nie potrafił zatrzymać dla siebie.
— Co z nim zrobisz? — zapytała.
Włożyłam klucz do kasetki i zamknęłam ją na oczach obu kobiet.
— Zachowam — powiedziałam. — Nie jako pamiątkę po nim. Jako dowód, że drzwi naprawdę można otworzyć.
Potem Nora zaprowadziła mnie do starego domu. Na dolnej części drzwi wciąż widniały zadrapania. Przyłożyłam do nich dłoń, ale nie cofnęłam jej.
Za ścianą biegł las, ten sam, który odebrał mi jedenaście miesięcy i oddał mi głos.
A na drewnie, pod trzema głębokimi rysami, wciąż było widać ślad mojego ugryzienia.
— To ja otworzyłam sobie drogę — powiedziałam.
Przegapiłeś początek?
