CZĘŚĆ 4

Następnego dnia o ósmej trzydzieści siedziałem w sali konferencyjnej firmy, a naprzeciwko mnie znajdowali się prawnik, kierownik działu zgodności i Maja. Na stole leżała czarna teczka Tary.

Mój prawnik zadzwonił do niej chwilę po rozpoczęciu spotkania.

— Pani Taro, proszę natychmiast opuścić mieszkanie i nie usuwać żadnych plików ani wiadomości — powiedział spokojnie. — W przeciwnym razie sprawa zostanie zgłoszona policji jeszcze dziś.

— To jest moje mieszkanie! — krzyknęła do telefonu.

— Nie jest pani stroną umowy.

— Noel mnie wyrzuca!

Prawnik spojrzał na mnie.

— Czy chce pan coś dodać?

Pomyślałem o sobotnim wieczorze. O jej palcu przesuwającym się po ramieniu barmana. O tym, jak łatwo powiedziała, że drzwi są obok.

— Proszę powiedzieć jej tylko, że ma czas do południa na odebranie swoich rzeczy.

— Noel, błagam! — usłyszałem w słuchawce.

Nie odpowiedziałem.

Prawnik zakończył rozmowę.

Pół godziny później Tara zaczęła dzwonić do wszystkich, których znała. Do mojej siostry. Do mojego kierownika. Do właściciela budynku. Nawet do mojej matki, z którą rozmawiała może trzy razy w ciągu całego związku.

Każdemu opowiadała inną wersję.

Według pierwszej byłem zazdrosnym tyranem.

Według drugiej miałem problemy finansowe.

Według trzeciej uciekłem, bo bałem się odpowiedzialności.

O jedenastej dwadzieścia przyjechałem do mieszkania z Mają. Tara stała przy stole, otoczona pudłami. Na jednym z nich leżała drewniana tabliczka „Żyj, śmiej się, kochaj”. Miała pęknięty róg.

— Nie możesz tego zrobić — powiedziała.

— Już to zrobiłem.

— Przecież byliśmy razem.

— Byliśmy. To się skończyło w sobotę.

— Przez kilka wiadomości?

— Przez wszystko, co za nimi stało.

Wtedy zadzwonił Jake.

Tara odebrała, włączyła głośnik i odłożyła telefon na blat.

— Powiedz mu — rzuciła. — Powiedz mu, że to nie tak.

Jake milczał przez kilka sekund.

— Noel, ja nie wiedziałem, że ona bierze twoje pieniądze.

Tara odwróciła się gwałtownie.

— Nie mówiłam mu o pieniądzach, bo chciałam to załatwić!

W pokoju zapadła cisza.

Jake odezwał się cicho:

— Właśnie powiedziałaś, że brałaś jego pieniądze.

Tara zamarła.

Na stole leżał mój brelok. Mosiężny bilet tramwajowy przesuwał się od drgań telefonu, uderzając rytmicznie o drewno.

— Nie o to chodziło — powiedziała.

— Wiem, o co chodziło — odpowiedział Jake. — Powiedziałaś, że Noel jest nudny, ale ma mieszkanie. Powiedziałaś, że załatwisz przelew i że będziemy mogli zacząć od nowa.

Tara pobladła.

— Zamknij się.

— Nie, teraz już nie. Powiedziałaś, że mam tylko udawać, że jestem zainteresowany tobą, dopóki nie podpiszesz dokumentów.

Słuchałem własnego życia opowiedzianego przez dwóch ludzi, którzy byli przekonani, że nigdy tego nie usłyszę.

— Wyłącz to — wyszeptała Tara.

— Nie — powiedziałem.

— Noel, proszę.

— Nie będę już ratował cię przed twoimi własnymi słowami.

Jake rozłączył się pierwszy.

Tara usiadła na podłodze obok pudła z książkami. Wyglądała na mniejszą niż kiedykolwiek wcześniej. Nie triumfowałem. Nie czułem satysfakcji. Czułem tylko zmęczenie, które nosiłem w sobie od miesięcy.

O trzynastej właściciel budynku zmienił zamek. Tara zabrała ubrania, kosmetyki i kilka pudeł. Zostawiła świece, poduszki oraz tabliczkę.

— To twoje — powiedziała.

— Nie chcę tego.

— Myślałam, że bez ciebie nie będę miała dokąd pójść.

Spojrzałem na nią.

— Miałaś dokąd pójść. Po prostu liczyłaś, że ja pójdę pierwszy.

Nie odpowiedziała.

Kiedy drzwi zamknęły się za nią, mieszkanie stało się nagle ogromne. W sypialni została pusta półka po jej perfumach. W łazience jaśniejszy prostokąt na ścianie pokazywał miejsce, gdzie wisiało jej lustro. Na kuchennym blacie nadal leżała kartka z moim zdaniem: „Miałaś rację. Drzwi były obok”.

Przez chwilę chciałem ją wyrzucić.

Nie zrobiłem tego.

Trzy tygodnie później przeprowadziłem się do Gdańska. Firma dała mi mieszkanie na dziewiątym piętrze budynku z widokiem na port. Pierwszego ranka obudził mnie dźwięk tramwaju, zupełnie inny niż ten z mojego rodzinnego miasta. Kupiłem nowy kubek, ustawiłem książki według kolorów i zacząłem pracować w biurze, w którym nikt nie wiedział, że jeszcze niedawno bałem się wracać do własnego domu.

Maja przyjechała do mnie w listopadzie z synem Olkiem. Chłopiec miał siedem lat i zawsze zadawał pytania, których dorośli unikali.

— Wujku, dlaczego nie mieszkasz już z ciocią Tarą?

Siedzieliśmy przy oknie, a na parapecie stygła herbata. Za szybą spadał pierwszy śnieg.

— Bo czasem ktoś mówi ci, żebyś wyszedł — odpowiedziałem. — A potem musisz uwierzyć, że masz dokąd pójść.

Olek zamyślił się.

— I miałeś?

— Teraz już wiem, że tak.

— A wtedy?

Wziąłem do ręki brelok w kształcie starego biletu tramwajowego.

— Wtedy miałem ten bilet.

Olek obejrzał go uważnie.

— Dokąd jedzie?

— Do przodu.

Później znalazłem pracę, która nie kończyła się ciągłym przepraszaniem za to, że jestem zajęty. Zacząłem biegać rano przy nabrzeżu. Nauczyłem się gotować dla jednej osoby. W soboty chodziłem na targ po chleb i kawę, a w niedziele dzwoniłem do Mai, zanim zdążyła zapytać, czy wszystko u mnie dobrze.

Po dwóch miesiącach przestałem sprawdzać telefon po przebudzeniu.

Po trzech przestałem śnić o drzwiach wejściowych.

Po czterech dostałem wiadomość od Tary.

„Sprzedałam samochód, żeby oddać część pieniędzy. Jake odszedł. Wiem, że nie zasługuję na odpowiedź, ale chciałabym cię zobaczyć. Tylko porozmawiać”.

Czytałem ją długo.

Potem odpisałem.

„Nie chcę się spotykać. Życzę ci, żebyś nauczyła się budować życie bez cudzych kluczy”.

Wysłałem wiadomość i odłożyłem telefon ekranem do dołu.

Nie czekałem na odpowiedź.

Wieczorem przymocowałem mosiężny brelok do nowych kluczy. Zrobiłem to powoli, żeby nie porysować metalowego kółka. Potem wyszedłem na balkon.

Na dole tramwaj ruszył z przystanku. Jego światła przesunęły się po mokrych torach i zniknęły za rogiem.

Tym razem wysiadłem we właściwym miejscu.