CZĘŚĆ 4
Marek zakończył rozmowę i przez chwilę nikt się nie poruszył.
Nawet tłum wokół nas wydawał się odległy. Słyszałam tylko ciche brzęczenie metalowego kompasu przy walizce.
— Kto to jest? — zapytałam.
— Piotr Gajda — odpowiedział Marek. — Człowiek, który zakładał dla Derecka fikcyjne spółki.
Dereck pobladł.
— On miał być w areszcie domowym.
Marek uniósł głowę.
— Czyli jednak go znasz.
Dereck zamknął usta, ale było już za późno. Mama od razu chwyciła mnie za rękę i odciągnęła od niego.
— Idziemy do wyjścia dla personelu — powiedziała. — Nie przez główny hol.
— A on?
— Nie zostawimy go samego z tobą.
Dereck zrobił krok.
— Karolina, proszę. Gajda jest niebezpieczny. Jeśli oddasz mu dokumenty, zabije nas oboje.
— „Nas”?
— Nie rozumiesz, co się dzieje.
— Rozumiem wystarczająco dużo.
Marek schował papiery do teczki.
— Gajda nie przyjechał po dokumenty. Przyjechał po pieniądze, które Dereck obiecał mu za zniknięcie. Dereck miał wyjechać po wypadku i zostawić go z całą odpowiedzialnością.
Spojrzałam na męża.
— Chciałeś go oszukać?
— Nie miałem wyboru.
— Miałeś ich setki. Wybrałeś tę.
Wtedy z kieszeni Derecka wypadł mały klucz. Odbił się od posadzki i wsunął pod ławkę.
Mama pochyliła się, ale Dereck był szybszy. Rzucił się po niego.
Marek zastąpił mu drogę.
— Nie dotykaj tego.
— To tylko klucz do schowka.
— Do schowka na przystani — powiedział Marek. — W którym są środki uspokajające i ubrania na zmianę.
Nie wiedziałam, skąd to wie. Potem przypomniałam sobie fotografię. W rogu szuflady, pod polisą, widniał drugi dokument z numerem skrytki.
— Mamo, zadzwoń po ochronę — powiedziałam.
Dereck odwrócił się do mnie gwałtownie.
— Nie rób tego. Możemy jeszcze wyjechać. Wszystko ci oddam.
— Nie masz już niczego, co możesz mi oddać.
— Mam prawdę!
— Powiedz ją teraz.
Wbił wzrok w podłogę.
— Twój ojciec odkrył przelewy. To prawda. Ale nie chciałem go zabić. Chciałem tylko zabrać pieniądze i odejść. Potem jego śmierć wszystko zmieniła.
Marek ścisnął teczkę.
— Zabrałeś pieniądze po jego śmierci. Potem poślubiłeś jego córkę, żeby mieć dostęp do reszty.
— Kochałem ją — wyszeptał Dereck.
Roześmiałam się krótko, choć gardło miałam ściśnięte.
— Miłość nie potrzebuje polisy z moim nazwiskiem.
W tym momencie przybiegła kierowniczka ochrony lotniska wraz z dwoma pracownikami. Dereck natychmiast zmienił ton.
— Moja żona jest zdenerwowana. To rodzinne nieporozumienie.
Marek podał kierowniczce kopie dokumentów.
— Proszę zabezpieczyć tego człowieka. Na parkingu może być wspólnik, który właśnie jedzie do przystani.
Dereck spojrzał na mnie.
— Karolina, jeśli mnie zatrzymają, Gajda będzie szukał ciebie.
— Wiem.
— Więc chodź ze mną. Tylko ty możesz go powstrzymać.
To był jego ostatni ruch. Nie prośba o przebaczenie. Nie skrucha. Próba użycia mojego strachu jak smyczy.
Podeszłam do kierowniczki.
— Chcę, żeby natychmiast powiadomiono przystań i zabezpieczono skrytkę numer siedemnaście. W środku są rzeczy potrzebne do upozorowania mojego wypadku.
Dereck zaklął.
Wtedy zobaczyłam przez szklaną ścianę mężczyznę w granatowej czapce. Stał przy wyjściu i patrzył prosto na nas. W ręku trzymał fotografię, tę samą, którą Marek wysłał mojej mamie.
— To Gajda — powiedział Marek.
Mężczyzna ruszył w naszym kierunku.
Dereck odsunął się od ochrony i zrobił coś, czego nikt się nie spodziewał. Chwycił mnie za ramię, ale nie po to, żeby uciec. Wcisnął mi w dłoń metalowy kompas.
— Otwórz go — szepnął. — Twój ojciec zostawił tam coś, czego Marek ci nie powiedział.
Wyrwałam rękę.
— Nie wierzę ci.
— W środku jest numer rachunku. Nie mój. Twój.
Marek zbladł.
— Dereck, przestań.
To wystarczyło. Wyrwałam kompas i nacisnęłam maleńki zatrzask na jego boku. Wieczko otworzyło się, a spod tarczy wypadł zwinięty skrawek papieru.
Był tam numer konta oraz krótkie zdanie zapisane charakterem pisma mojego ojca: „Jeśli to czytasz, nie ufaj człowiekowi, który przyniósł ci kompas”.
Spojrzałam na Marka.
On cofnął się o krok.
— Twój ojciec wiedział — powiedział cicho. — Wiedział, że Dereck nie działa sam.
— Od początku miałeś ten kompas? — zapytałam.
— Dałem go Dereckowi, żeby sprawdzić, czy pamięć twojego ojca została odkryta.
Mama zasłoniła usta dłonią.
— Ty też brałeś w tym udział?
Marek nie odpowiedział od razu. Wyjął z kieszeni drugi dokument, tym razem oryginalny, z pieczęcią notariusza.
— Twój ojciec zostawił fundusz nie dla ciebie samej. Wskazał również córkę Piotra Gajdy. Chciał, żeby pieniądze trafiły do rodzin ludzi, których zmuszono do milczenia. Dereck próbował przejąć wszystko, a ja przez lata udawałem, że mu pomagam, żeby utrzymać fundusz przy życiu.
Gajda zatrzymał się kilka kroków od nas.
— Kłamca — powiedział do Derecka.
— Ty miałeś tylko zabrać papiery! — krzyknął Dereck.
— A ty miałeś zapłacić.
Między nimi wybuchła prawda, poszarpana i brudna. Gajda opowiedział ochronie o przystani, skrytce i łodzi. Kierowniczka natychmiast przekazała informacje odpowiednim służbom, ale historia nie skończyła się na zatrzymaniu.
Prawdziwą ceną dla Derecka była wiadomość, która nadeszła godzinę później.
Fundusz został zablokowany, a wszystkie udziały wróciły pod kontrolę niezależnego zarządcy. Nie mógł ich sprzedać, wypłacić ani ukryć. Firma mojego ojca nie była bankrutem. Przez lata jej zyski trafiały do kieszeni dwóch ludzi, którzy wierzyli, że wdowa i córka nigdy nie zajrzą do ksiąg.
Ja zajrzałam.
Nie dlatego, że stałam się odważniejsza w ciągu jednej godziny. Po prostu przestałam słuchać mężczyzny, który przez dziesięć lat nazywał mój lęk miłością.
Wieczorem pojechałam z mamą do kancelarii notarialnej. Marek przyszedł osobno i złożył pełne zeznania. Nie prosił o wybaczenie. Wiedział, że nie ma do niego prawa.
Mama położyła przede mną kompas.
— Co z nim zrobisz?
Obróciłam go w palcach.
— Oddam córce Piotra Gajdy.
— Dlaczego?
— Bo jej ojciec przez lata próbował kupić cudze milczenie. Mój ojciec zostawił znak dla kogoś, kto odważy się go odczytać. Ona powinna wiedzieć, że prawda nie zaczęła się od Derecka.
Następnego ranka nie polecieliśmy na rocznicowy wyjazd. Lot odwołano, rejs zabezpieczono, a skrytka numer siedemnaście otwarto w obecności notariusza. Znaleziono tam środki uspokajające, ubrania, fałszywe dokumenty i kartkę z godziną, o której Dereck planował zadzwonić do mnie po „wypadku”.
Nie potrzebowałam tej kartki, żeby mu uwierzyć.
Potrzebowałam jej, żeby przestać obwiniać siebie za to, że nie zauważyłam wcześniej.
Kilka dni później usiadłam przy stole z księgami firmy mojego ojca. Przede mną leżał oryginalny dokument funduszu, a obok niego kompas bez tarczy. Wyjęłam z niego skrawek papieru i wsunęłam go do koperty dla córki Gajdy.
Mama stała przy półce.
— Jesteś pewna?
— Nie. Ale zrobię to mimo wszystko.
Wtedy zadzwonił telefon. To była córka Gajdy. Powiedziała, że chce przyjechać i przeczytać list razem ze mną.
Zgodziłam się.
Na środku stołu leżał kompas, który miał prowadzić mnie na śmierć. Teraz wskazywał jedyną osobę, która nie znała jeszcze całej prawdy.
A ja położyłam obok niego kartkę mojego ojca i powiedziałam:
— Niech tym razem prowadzi nas do właściwego człowieka.
Przegapiłeś początek?
