CZĘŚĆ 4
— To był głos Victora — powiedział Elias.
Nie musiałam pytać, skąd to wiedział.
— Powiedział, że dziecko jest warte więcej niż twój podpis.
Elias spojrzał na mój brzuch.
— On wie o wszystkim.
— O ciąży?
— O dziecku. O tobie. O każdym przelewie, który wykonałem przez ostatnie lata.
Anika stała przy drzwiach monitoringu, trzymając słuchawkę telefonu tak mocno, że pobielały jej knykcie.
— Dzwonię do ochrony portu — powiedziała.
— Nie — odparłam. — Jeśli Victor obserwuje szpital, zobaczy każdy ruch. Sophie może być w magazynie albo w jednym z jego samochodów. Potrzebujemy wiedzieć, dokąd naprawdę ją zabrano.
Elias patrzył na kartkę z przelewem.
— Mara miała dostęp do mojego konta firmowego przez Victora. Przez pół roku wysyłałem jej pieniądze, bo groziła, że ujawni miejsce pobytu Sophie.
— Mówiłeś, że zniknęła po kradzieży.
— To była tylko część prawdy.
Jego głos załamał się, lecz nie odwrócił wzroku.
— Mara nie ukradła pieniędzy. Victor zrobił to, używając jej nazwiska. Kiedy się zorientowałem, miał już kopie wszystkich umów i dostęp do kont. Zagroził, że jeśli pójdę do wspólników, Sophie zniknie. A kiedy dowiedział się o tobie, powiedział, że następne zagrożenie będzie dotyczyło ciebie.
Poczułam, jak dziecko porusza się pod moją dłonią.
— I dlatego mnie zostawiłeś.
— Tak. To było tchórzliwe. Myślałem, że jeśli mnie znienawidzisz, Victor nie będzie miał powodu, żeby cię śledzić.
— Miałeś sześć miesięcy, żeby mi powiedzieć.
— Każdego dnia pisałem wiadomość. Żadnej nie wysłałem.
Wyjęłam telefon z kieszeni.
— Ja nie potrzebuję twoich niewysłanych wiadomości. Potrzebuję Sophie żywej.
Na ekranie monitoringu Anika zatrzymała obraz z korytarza. Kobieta w stroju sprzątaczki wiozła wózek z pościelą. Zza jego bocznej osłony wystawała żółta spinka w kształcie gwiazdy.
— Wózek nie pojechał do wyjścia — powiedziała Anika. — Zjechał do pralni.
Pobiegliśmy tam. O dwudziestej drugiej trzydzieści osiem znaleźliśmy tylne drzwi otwarte, a na mokrym betonie ślady kół. Przy ścianie leżał pluszowy królik Sophie.
W jego rozprutym brzuchu ukryto mały klucz pamięciowy.
Elias spojrzał na mnie.
— To nie jest Victor.
— Skąd wiesz?
— On nigdy nie zostawiłby dowodu.
Podłączyliśmy urządzenie do komputera w dyżurce. Otworzył się skan księgi rachunkowej, kopie przelewów, nazwiska pośredników i podpis Victora. Były tam również dwa dokumenty dotyczące Sophie. Jeden zawierał jego plan przejęcia firmy. Drugi był o wiele starszy.
Było to oświadczenie Mary, podpisane sześć miesięcy wcześniej.
„Nie chcę zabrać córki. Chcę, żeby Elias przestał płacić człowiekowi, który ją wykorzystuje jako zakładniczkę”.
Na końcu dopisała adres magazynu i godzinę spotkania.
Mara nie porwała Sophie.
Pomogła jej uciec.
Dziewczynka schowała się w wózku, a Mara przyjechała do szpitala jako przynęta, żeby Victor myślał, że plan działa. Problem polegał na tym, że Victor również przewidział tę możliwość.
W magazynie znaleźliśmy Sophie za stalowymi drzwiami drugiej hali. Siedziała na drewnianej skrzyni, przyciskając królika do piersi. Obok niej klęczała Mara. Miała rozciętą wargę i związane ręce.
— Mamo! — Sophie rzuciła się ku niej.
Elias zatrzymał się kilka kroków dalej.
— Sophie!
— Tato, Victor powiedział, że mam cię przekonać, żebyś oddał mu wszystko.
Mara zacisnęła powieki.
— Próbowałam ją wyprowadzić. Złapał mnie, zanim zdążyłam zadzwonić.
Wtedy z ciemności za nami dobiegł spokojny głos:
— Jak wzruszająco. Rodzina znów razem.
Victor wyszedł zza filaru. W ręku trzymał teczkę, a przy pasku błyszczała srebrna klamra z firmowym herbem. Ten sam szczegół Sophie narysowała w notesie.
Elias stanął przede mną.
— Zostaw ją.
— Nie przyjechałeś sam — zauważył Victor.
— To ja zadzwoniłam po ludzi z portu — powiedziała Anika zza wejścia. — I wysłałam kopie dokumentów do wszystkich wspólników firmy.
Victor odwrócił głowę.
— Nie masz pojęcia, co robisz.
— Mam. Ratuję dziecko.
Elias wyjął z kieszeni oświadczenie Mary.
— Koniec, Victor.
— Nie masz dowodu, że to mój podpis.
— Twój podpis jest na każdym przelewie — odpowiedziałam. — A twoja klamra jest na rysunku Sophie.
Victor roześmiał się krótko.
— Dziecko nie jest świadkiem.
Sophie uniosła głowę.
— Ale pamiętam, że pachniałeś dymem z pomarańczowej herbaty. Tak pachniała twoja kurtka.
Victor spojrzał na nią i odruchowo dotknął kieszeni. Wypadła z niej metalowa zapalniczka o pomarańczowym zapachu. Anika zrobiła zdjęcie, zanim przedmiot uderzył o beton.
To wystarczyło, by ludzie z portu zabrali mu teczkę i odgrodzili go od nas. Nie było wielkiej sceny. Żadnych krzyków. Victor patrzył tylko, jak wspólnicy czytają przesłane dokumenty, a jego własne imperium rozpada się w kilka wiadomości.
Stracił firmę, której pragnął bardziej niż czegokolwiek. Mara zgodziła się zeznawać przeciwko niemu, ale nie poprosiła Eliasa o przebaczenie.
— Nie jestem dobrą matką — powiedziała później w szpitalu. — Ale tym razem wybrałam córkę, nie pieniądze.
Elias usiadł obok mnie na korytarzu. Przez kilka minut nie mówił. Sophie spała w sali, a żółta spinka leżała na stoliku przy jej łóżku.
— Nie wiem, jak to naprawić — powiedział.
— Nie naprawisz sześciu miesięcy jednym zdaniem.
— Wiem.
— Będziesz musiał nauczyć się być ojcem dla dwojga dzieci, nie właścicielem ich bezpieczeństwa.
Skinął głową.
— Czy mogę zostać?
Spojrzałam na drzwi sali Sophie, potem na jego dłoń leżącą na kolanie. Nie wybaczyłam mu tego wieczoru. Ale pozwoliłam mu wejść do środka, kiedy córka się obudziła.
Sophie wyciągnęła zdrową rękę.
— Tato, dotknij brzucha pani doktor.
Elias zatrzymał się.
— Mogę?
Przytaknęłam.
Położył dłoń na moim brzuchu tak ostrożnie, jakby trzymał coś kruchego i dawno utraconego. Dziecko poruszyło się pod jego palcami.
Elias zamknął oczy.
— Cześć — wyszeptał. — Jestem twoim tatą. Tym razem cię słyszę.
Sophie oparła głowę o moje ramię.
— Czy będziemy rodziną?
Spojrzałam na Eliasa.
— Będziemy próbować być uczciwi.
To nie była obietnica miłości. Nie była też obietnicą zapomnienia.
Była jedyną obietnicą, którą mogłam przyjąć.
Kiedy lekarz przyniósł nowe zdjęcie nadgarstka Sophie, dziewczynka przykleiła swoją żółtą gwiazdę na moją kartę pacjenta i oznajmiła:
— Tutaj zaczyna się nasza wspólna historia.
Elias patrzył na ten mały, krzywy kawałek plastiku, a ja położyłam na nim dłoń, czując pod palcami dwa rytmy: jeden z monitora Sophie i drugi, maleńki, ukryty we mnie.
— Nie zgub jej — powiedziałam.
— Nie zgubię — odpowiedział.
Tym razem mówił do nas obu.
Przegapiłeś początek?
