CZĘŚĆ 4

— Kogo? — powtórzyłam.

Marek nie odpowiedział od razu. Spojrzał na Andrzeja.

— Maksym wymienił nazwisko osoby, która była tam przed rozpoczęciem imprezy.

Andrzej zesztywniał.

— Jakie nazwisko?

— Pańskie.

Światła karetki przesunęły się po mokrym asfalcie. Czerwony blask prześlizgnął się po twarzy mojego męża i zatrzymał na jego dłoniach.

— To niemożliwe — powiedziałam.

Andrzej cofnął się o krok.

— Nie byłem tu.

Sofia spojrzała na niego z niedowierzaniem.

— Tato?

Marek otworzył notes.

— Maksym twierdzi, że widział mężczyznę w granatowej kurtce przy wejściu do kotłowni. Powiedział, że ten mężczyzna pytał o Sofię.

Pan Radecki natychmiast wskazał na siebie.

— To byłem ja. Mam granatową kurtkę.

— Maksym znał pana? — spytał Marek.

— Oczywiście. Pracuję tutaj.

— Powiedział jednak, że mężczyzna miał przy sobie skórzaną teczkę z mosiężnym zapięciem.

Andrzej spojrzał na własną torbę leżącą w samochodzie.

Wtedy zrozumiałam, dlaczego nie chciał, żebym jechała z nim. Nie dlatego, że bał się, iż Sofia wróci do domu. On wiedział, że tej nocy coś wydarzyło się wcześniej.

— Andrzej — powiedziałam. — Co tu robiłeś?

Przez chwilę patrzył na mnie bez słowa. Potem wyjął z kieszeni złożoną kartkę.

— Pojechałem tu nie tylko po Sofię.

— Więc po co?

— Maksym napisał do mnie trzy dni temu.

Sofia ścisnęła ręce.

— Tobie też napisał?

— Tak.

Andrzej podał mi kartkę. Papier był wilgotny, ale dało się odczytać słowa: „Proszę przyjechać sam. Wiem, co stało się z pańską córką w ubiegłym roku”.

Nie rozumiałam.

— Co stało się ze mną? — zapytała Sofia.

Andrzej zamknął oczy.

— Rok temu Sofia wróciła ze szkolnego wyjazdu z atakiem paniki. Powiedziała, że nic się nie stało. Nie uwierzyłem jej. Znalazłem wtedy wiadomości od Damiana, ale Sofia błagała, żebym nie robił awantury. Bała się, że chłopcy zemszczą się na Maksymie.

Sofia pobladła.

— Powiedziałam ci, żebyś nikomu nie mówił.

— A ja uznałem, że przesadzasz. Że to zwykły konflikt dzieciaków.

Nie krzyczałam. Nie potrafiłam. Przypomniałam sobie wszystkie wieczory, kiedy Sofia zamykała się w łazience, i wszystkie razy, gdy mówiła, że boli ją brzuch przed szkołą.

Maksym miał jej pomóc zebrać dowody. Dlatego napisał do Andrzeja. Nie wiedział jednak, że Damian zobaczył wiadomość.

— Damian zabrał telefon Maksymowi — powiedziała Sofia. — A potem zwabił go do kotłowni. Chciał odzyskać zdjęcia i zeszyt.

— A ja przyjechałem, żeby z nim porozmawiać — dodał Andrzej. — Widziałem Damiana przy budynku. Nie wiedziałem, że w środku są dzieci. Kiedy usłyszałem hałas, pobiegłem po pomoc.

— Dlaczego nie powiedziałeś mi od razu? — zapytałam.

— Bo zobaczyłem ciebie w domu i pomyślałem, że jeśli powiem, iż Sofia znów ma kłopoty, pękniesz. A potem zobaczyłem ją przy oknie i… sam przestałem myśleć.

To nie usprawiedliwiało kłamstwa. Ale wyjaśniało, skąd w jego głosie tyle strachu.

Damian nagle rzucił się ku srebrnemu samochodowi. Marek chwycił go za ramię, a chłopak zaczął krzyczeć:

— To nie ja miałem ją skrzywdzić! Radecki kazał mi tylko wyłączyć światła!

Pan Radecki odwrócił się do niego z furią.

— Idioto, miałeś zabrać zeszyt, nie zamykać ludzi!

Słowa zawisły w powietrzu.

Marek natychmiast wezwał dodatkowych funkcjonariuszy, lecz ja nie patrzyłam już na nich. Patrzyłam na Sofię. Na dziewczynę, którą kilka godzin wcześniej uznaliśmy za nieodpowiedzialne dziecko, a która weszła do zatrutej kotłowni, wybiła okno, wyciągnęła Maksyma i odnalazła Zosię.

— Dlaczego założyłaś tę bransoletkę? — zapytałam.

Sofia dotknęła czerwonego gwizdka.

— Dziadek nauczył mnie, że kiedy ktoś nie słyszy wołania, trzeba zrobić hałas.

Marek poprosił ją o dokładne zeznanie. Sofia drżała, ale nie spuściła wzroku. Opowiedziała o wiadomości od Maksyma, o butelce, o drzwiach i o zeszycie konserwatora. Każde zdanie miało swoje miejsce, jakby przez całą drogę układała je w głowie.

Potem przyszedł lekarz.

— Maksym będzie żył — powiedział. — Olek również. Zosia nie ma poważnych obrażeń.

Andrzej oparł dłoń na ramieniu córki.

— Sofio, przepraszam.

— Za co?

— Za to, że słyszałem twój bunt, ale nie słyszałem strachu. Za to, że zakazałem ci iść, zamiast zapytać, po co tam chcesz pojechać.

Sofia długo patrzyła na jego twarz.

— Nadal będziesz się złościł?

— Będę. Jestem twoim ojcem. Ale najpierw będę słuchał.

Wtedy wyjęła z kieszeni drugi przedmiot: zmiętą kartkę z numerem telefonu.

— To numer Damiana. Napisał mi rok temu, że jeśli powiem komuś o tym, co zrobił na wyjeździe, Maksym zapłaci za moje słowa.

Andrzej pobladł.

— Czemu zachowałaś tę kartkę?

— Bo bałam się, że kiedyś nikt mi nie uwierzy.

Nie powiedziałam nic. Przytuliłam ją tak mocno, że poczułam pod palcami drżenie jej pleców.

Nad ranem pojechaliśmy do szpitala. Maksym leżał pod cienkim kocem, a przy jego łóżku siedziała matka. Kiedy nas zobaczyła, wstała i objęła Sofię bez pytania.

— Mój syn oddycha dzięki tobie — wyszeptała.

Sofia pokręciła głową.

— Oddycha, bo ktoś wreszcie go usłyszał.

Przy sąsiednim łóżku Olek spał z maską tlenową. Zosia trzymała plastikowego konia i nie chciała puścić ręki ratownika. Damian i Radecki zostali zatrzymani na miejscu, ale najważniejsze było to, że dokumenty z szafki trafiły do inspekcji, a ośrodek zamknięto przed kolejną imprezą.

Nie odzyskaliśmy tej nocy spokoju. Zyskaliśmy coś trudniejszego: prawdę, z którą trzeba było zostać.

Andrzej usiadł obok Sofii na szpitalnym korytarzu.

— Nadal uważasz, że nie jesteś dzieckiem? — zapytał.

— Nie wiem — odpowiedziała. — Ale wiem, że nie jestem kimś, kogo można zamknąć w pokoju i zostawić bez wyjaśnień.

Andrzej skinął głową.

— W takim razie od dziś żadnych decyzji za twoimi plecami.

— I żadnych nocnych imprez bez rozmowy.

— To też.

Sofia po raz pierwszy tej nocy uśmiechnęła się blado.

Z kieszeni bluzy wyjęła bransoletkę. Gwizdek był pęknięty, a czerwony pasek ubrudzony sadzą.

— Dziadek miał rację — powiedziała. — Czasem trzeba zrobić hałas.

Na korytarzu rozległ się sygnał aparatury monitorującej. Maksym poruszył palcami, a pielęgniarka pochyliła się nad nim.