CZĘŚĆ 4
Przez chwilę słyszałam tylko oddech Emmy i ciche brzęczenie świetlówki pod sufitem.
Ryan wracał do szkoły.
Nie po walizkę. Nie po wyjaśnienia. Po nasze dziecko.
— Zamknijcie boczne wyjścia — powiedziałam.
Dyrektor Morris już sięgał po telefon.
— Pani Bennett, proszę zostać w gabinecie. Wezwę pomoc.
— Nie zamknę Emmy w pokoju i nie będę czekać, aż mój mąż wybierze kolejną drogę do niej.
Travis podniósł się powoli. Jego futerał z basem uderzył o nogę krzesła.
— Claire, zabierz ją do sali muzycznej. Są tam dwa wyjścia i kamera nad drzwiami.
— A ty?
— Sprawdzę parking.
— Nie pójdziesz sam.
— Nie zamierzam go bić — odparł. — Chcę tylko, żeby tym razem zobaczył kogoś, kto nie odwróci wzroku.
Emma trzymała mnie za dwa palce. Jej dłoń była gorąca i wilgotna.
Pani Kowalska zaprowadziła nas do sali muzycznej. Na półkach stały tamburyny, bębenki i plastikowe flety. Na ścianie wisiał papierowy napis o zasadach bezpieczeństwa, z którego odklejała się litera „E”.
— Mamo — szepnęła Emma — czy tata jest zły?
Usiadłam przed nią na podłodze.
— Zrobił rzeczy, których nie powinien był robić.
— Ale mówił, że to przez pieniądze.
Zamarłam.
— Jakie pieniądze?
Emma wyjęła z kieszeni spodni mały kawałek papieru. Był zmięty i pachniał waniliowym batonem.
— Tata kazał mi zapamiętać ten numer. Powiedział, że jeśli ktoś zapyta, mam powiedzieć, że to numer do cioci.
Na papierze znajdował się numer skrytki depozytowej.
Przypomniałam sobie zdjęcie, które Ryan zrobił tydzień wcześniej przy kuchennym stole. Myślałam, że fotografuje rachunek za leczenie mamy. Teraz zrozumiałam, że fotografował jej podpis.
Drzwi na końcu korytarza huknęły.
Travis pojawił się pierwszy. W ręku trzymał czerwony klucz do mojego samochodu.
— Znalazłem go w schowku przy portierni — powiedział. — Ryan wszedł przez parking.
Za nim szedł Ryan.
Miał rozpiętą kurtkę, włosy mokre od deszczu i twarz człowieka, który przez całą drogę układał sobie w głowie spokojne zdania. W dłoni ściskał bilet autobusowy.
— Claire, odsuń się od niego — powiedział.
— Od kogo? Od Travisa czy od człowieka, który zabrał pieniądze mamy?
Jego twarz drgnęła.
Pani Kowalska stanęła przy Emmie.
— Nie ma pan prawa przebywać w tej szkole bez zgody dyrektora.
— To moja córka.
— A ja jestem jej matką — odpowiedziałam. — I nie podpisałam żadnego formularza.
Ryan spojrzał na teczkę pod moim ramieniem.
— On cię okłamuje. Travis od dawna chce cię ode mnie odsunąć.
— To ty powiedziałeś Emmie, żeby nikomu nie mówiła o wyjeździe.
— Chciałem ją ochronić.
— Przed czym?
Zbliżył się o krok. Travis przesunął się między nami, ale nie podniósł rąk.
— Przed tym, co zrobią ci ludzie, kiedy dowiedzą się, że nie mam pieniędzy — powiedział Ryan.
To było pierwsze zdanie, które zabrzmiało prawdziwie.
Nie dlatego, że go usprawiedliwiało.
Dlatego, że wreszcie przestał udawać, iż chodziło o moje zaufanie do Travisa.
— Ukradłeś oszczędności mojej matki — powiedziałam.
— Pożyczyłem.
— Bez pytania.
— Miałem oddać.
— Kiedy? Z pieniędzy, które chciałeś zdobyć, zabierając Emmę?
Ryan odwrócił wzrok.
Wtedy do sali wszedł pan Zalewski. W ręku trzymał kopertę z pieczęcią banku.
— Znalazłem to w samochodzie pana Bennetta — powiedział. — Leżało pod siedzeniem kierowcy.
Ryan rzucił się do przodu, lecz Travis chwycił go za ramię. Nie szarpnął nim. Po prostu zatrzymał go tak łatwo, jakby przytrzymywał ciężkie drzwi przed wiatrem.
— Puść mnie — syknął Ryan.
— Kiedy Claire będzie bezpieczna.
Dyrektor Morris zabrał kopertę. W środku znajdowało się potwierdzenie przelewu, kopia mojego podpisu oraz umowa wynajmu skrytki. Wszystko prowadziło do firmy należącej do mężczyzny z parkingu.
Na odwrocie umowy widniało nazwisko: Nolan Price.
— To on dzwonił — powiedziała pani Kowalska.
Ryan zamknął oczy.
— Price miał długi — powiedział. — Obiecał, że załatwi mi wyjazd. Miał zabrać pieniądze, a ja miałem wyjechać z Emmą, zanim ktokolwiek zgłosi brak środków.
— Dlaczego z Emmą? — spytałam.
— Bo gdybym wyjechał sam, od razu wiedziałabyś, że uciekłem.
To zdanie zabolało bardziej niż wszystkie kłamstwa razem.
Emma wyszła zza pani Kowalskiej.
— Tato, powiedziałeś, że to będzie tajemnica.
Ryan spojrzał na nią i nagle cały jego plan stał się widoczny: nie jako wielka ucieczka, lecz jako seria małych decyzji, przy których wykorzystywał siedmioletnią dziewczynkę do osłaniania własnego strachu.
— Przepraszam — powiedział.
Emma cofnęła się do mnie.
— Nie chcę już tajemnic.
Na korytarzu rozległy się szybkie kroki. Przyjechała ochrona z sąsiedniego budynku, a za nią funkcjonariusze wezwani przez dyrektora. Ryan próbował jeszcze tłumaczyć, że nie zrobił Emmie krzywdy, że tylko chciał czasu, że Price zmusił go do podpisania dokumentów.
Nikt nie odpowiedział mu od razu.
Nie dlatego, że zabrakło słów.
Dlatego, że dokumenty, telefon z hotelu, zeznanie pana Zalewskiego i podpis na formularzu mówiły wystarczająco dużo.
Travis oddał mi czerwony klucz.
— Znalazłem go w kieszeni jego kurtki — powiedział cicho. — Myślał, że samochód jest już jego.
Wzięłam klucz, ale nie schowałam go do torebki. Zacisnęłam go w dłoni, aż krawędź skrzydła wbiła mi się w skórę.
Ryan patrzył na mnie, gdy prowadzono go korytarzem.
— Claire, nie pozwól, żeby Emma mnie znienawidziła.
Spojrzałam na córkę. Stała przy pani Kowalskiej, obejmując swój plecak.
— To nie ja zdecyduję za nią — odpowiedziałam. — Ty już zdecydowałeś za nas oboje.
Tego wieczoru bank zablokował przelew, zanim pieniądze zniknęły ze skrytki. Mama nie wiedziała jeszcze wszystkiego. Powiedziałam jej tylko, że musimy porozmawiać, a potem usiadłam obok niej w kuchni i położyłam przed nią wszystkie dokumenty.
Travis czekał na zewnątrz, przy motocyklu. Nie wszedł, dopóki go nie poprosiłam.
— Nie uratowałeś mnie — powiedziałam, gdy stanął w progu.
— Wiem.
— Pomogłeś mi zobaczyć, co się dzieje.
— To czasem więcej.
Emma podeszła do futerału z basem.
— Travis, zagrasz tę piosenkę z trzema uderzeniami?
— Tę, której nie umiesz jeszcze liczyć?
— Umiem. Raz, dwa, cztery.
Travis uśmiechnął się pierwszy raz tego dnia. Otworzył futerał i wyjął instrument. Metalowe struny zalśniły pod kuchenną lampą.
Usiadłam przy stole z czerwonym kluczem obok dokumentów. Nie wiedziałam, ile rozmów, pytań i trudnych dni jeszcze przed nami. Wiedziałam tylko, że Emma nie będzie już musiała nosić cudzych sekretów w swoim plecaku.
Travis uderzył w pierwszą strunę.
Emma natychmiast podniosła palce i zaczęła liczyć:
— Raz, dwa, cztery.
A potem poprawiła się sama:
— Raz, dwa, trzy, cztery.
Przegapiłeś początek?
