CZĘŚĆ 4
Kobieta z oddziału ratunkowego podała mi adres i rozłączyła się. Marco nie zapytał, czy jadę z nim. Po prostu wziął płaszcz z oparcia krzesła.
— Tomasz zostaje tutaj — powiedział. — Zabezpieczymy wejście.
— A jeśli Elena już wie, że znamy prawdę?
— Wie.
— Skąd pan wie?
Marco spojrzał na kopertę leżącą na skrzyni. Papier był pomięty, a na rogu widniała plama krwi.
— Bo Elena nie zostawia świadków bez planu.
Zabraliśmy księgę, teczkę z moim podpisem i mosiężny klucz. Tomasz próbował wstać, ale zachwiał się przy metalowej szafie.
— Niech pani nie jedzie — powiedział do mnie. — To nie jest pani wojna.
— Właśnie że jest — odparłam. — Ktoś użył mojego nazwiska, żeby zniszczyć moje życie.
— A jeśli cena za odzyskanie nazwiska będzie wyższa niż jego utrata?
Nie odpowiedziałam. Wiedziałam już, że nie umiem wrócić do dawnej siebie. Ta kobieta, która trzy miesiące wcześniej czekała, aż ktoś uwierzy jej w sprawie Hartwell, umarła gdzieś między szafą numer siedemnaście a zakrwawioną klawiaturą.
Szpital znajdował się po drugiej stronie rzeki. Była pierwsza w nocy, gdy wbiegliśmy do izby przyjęć. Woń środków czyszczących mieszała się z zapachem mokrych ubrań. Przy ścianie stał młody mężczyzna z bandażem na brzuchu.
— Tomaszowy wnuk? — zapytałam.
— Piotr — odpowiedział. — Pani jest Mia?
— Tak.
Piotr podał mi kopertę. Jego dłoń drżała.
— Kobieta w czerwonym płaszczu powiedziała, że jeśli nie przyniosę tego tutaj, zabije mojego dziadka.
Marco gwałtownie odwrócił głowę.
— Elena miała czerwony płaszcz?
— Tak.
Rozdarłam papier. W środku nie było listu, tylko karta dostępu do prywatnego magazynu w porcie i pojedyncza kartka z adresem. Na dole widniał podpis Eleny.
Marco przeczytał adres.
— To miejsce, w którym przechowujemy dokumenty przed zniszczeniem.
— Chce spalić dowody.
— Nie. Chce, żebyśmy tak pomyśleli.
W tej samej chwili Piotr jęknął i osunął się na krzesło. Pielęgniarka odsunęła nas od niego, a ja zobaczyłam, że pod bandażem pojawiła się nowa plama.
— Jedźcie — powiedział przez zaciśnięte zęby. — Ona mówiła, że Marco nie zna całej prawdy.
To zdanie zatrzymało mnie mocniej niż widok krwi.
W samochodzie milczeliśmy aż do portu. Marco prowadził jedną ręką, drugą trzymając przy żebrach. Światła latarni przesuwały się po jego twarzy jak pręty klatki.
— Co jeszcze przede mną ukrywasz? — zapytałam.
— Nie wiem.
— Piotr powiedział, że nie znasz całej prawdy.
— To nie znaczy, że Elena mówi prawdę.
— A zakrwawiona klawiatura? Cztery sekretarki? Człowiek postrzelony za księgę? Ile rzeczy mam jeszcze uznać za przypadek?
Zatrzymał auto przed magazynem.
— Pierwsza sekretarka nie uciekła — powiedział po chwili. — Elena ją wywiozła. Dziewczyna żyje i od pół roku ukrywa się w domu mojej siostry.
— Dlaczego mi pan tego nie powiedział?
— Bo gdybym powiedział ci wszystko pierwszego dnia, nie zostałabyś.
— A pan chciał, żebym została?
— Chciałem, żebyś przeżyła.
Weszliśmy do środka przez boczne drzwi. W magazynie paliła się pojedyncza lampa. Elena stała przy stole, na którym leżały rachunki, paszporty i metalowa puszka z benzyną.
Nie wyglądała jak kobieta uciekająca. Wyglądała jak ktoś, kto czekał na spóźnionych gości.
— Marco — powiedziała. — Powinieneś był posłuchać mnie trzy lata temu.
— Trzy lata temu ukradłaś pieniądze z funduszu ochronnego.
— Nie ukradłam. Przeniosłam je, żeby utrzymać przy życiu ludzi, których chciałeś wyrzucić na ulicę.
Elena wskazała na rachunki.
— Twój ojciec zostawił długi, Marco. Całe imperium Vitalich było zbudowane na pożyczkach u ludzi, którzy nie wybaczają. To ja prowadziłam negocjacje. To ja płaciłam za milczenie. A kiedy zacząłeś udawać, że możesz być lepszy od niego, zaczęły się problemy.
Marco zrobił krok naprzód.
— Użyłaś Mii.
— Użyłam jej podpisu. Ty użyłeś jej życia. Sprowadziłeś ją tutaj, bo potrzebowałeś kogoś, kogo można poświęcić, jeśli plan się nie uda.
Słowa zabolały, bo przez chwilę brzmiały prawdziwie.
Spojrzałam na Marco.
— Czy to prawda?
Nie odpowiedział od razu. Wyjął z kieszeni zielony notes, ten sam, który leżał na jego biurku. Otworzył go na ostatniej stronie.
— Wysłałem dokumenty Hartwell do trzech niezależnych księgowych, zanim cię zatrudniłem — powiedział. — Potrzebowałem kogoś, kto rozpozna schemat, ale nie wiedziałem, że Elena użyła twojego podpisu. Chciałem cię wykorzystać do śledztwa. Nie chciałem, żebyś zapłaciła za moje błędy.
— Różnica między jednym a drugim jest mniejsza, niż pan myśli.
— Wiem.
Elena roześmiała się krótko.
— Widzisz? On nawet teraz chce wyglądać na uczciwego.
Wyjęła z torebki zapalniczkę i uniosła ją nad puszką.
Wtedy zrobiłam coś, czego nie przewidział ani Marco, ani Elena. Podeszłam do stołu i położyłam na nim mosiężny klucz.
— Numer siedemnaście otwiera nie tylko archiwum — powiedziałam. — Otwiera schowek w starym budynku Hartwell.
Elena zamarła.
— Skąd o tym wiesz?
— Z księgi wejść. W dniu, kiedy wykorzystała pani mój podpis, weszła pani tam dwa razy. Za drugim razem nie wyszła pani sama.
— Kłamiesz.
— Nie. W szafie znalazłam drugi rejestr. Wpis z nazwiskiem człowieka, który pomagał pani przenosić pieniądze. To nie był Marco.
Jej twarz zmieniła kolor.
— Nie masz tego rejestru.
— Mam kopię. Piotr wysłał ją przed przyjazdem do szpitala.
To był mój blef. Nie miałam kopii. Miałam tylko pewność, że Elena zareaguje, jeśli nazwisko jej wspólnika będzie prawdziwe.
— Kogo chroniłaś? — zapytałam.
Elena zacisnęła palce na zapalniczce.
— Twojego dyrektora z Hartwell.
Marco spojrzał na nią ostro.
— On nie żyje.
— Nie wtedy, kiedy zaczęłam — odpowiedziała. — To on kazał mi podrobić dokumenty. To on przysłał ludzi, którzy strzelili do ciebie. Ja przejęłam pieniądze, bo wiedziałam, że jeśli oddam je jemu, zginą wszyscy, którzy dla ciebie pracują.
— A teraz? — spytałam.
— Teraz jego syn chce odzyskać wszystko. A ty, dziewczyno, jesteś kluczem do oczyszczenia jego nazwiska.
W magazynie rozległ się dźwięk syren z ulicy. Nie przyjechała policja. To były wozy straży pożarnej, wezwane przez Piotra, zanim dał się zranić. W puszce Elena zostawiła benzynę, ale ogień nie zdążył się rozprzestrzenić.
Marco podszedł do niej, lecz nie dotknął jej.
— Oddaj mi dokumenty.
— A co dostanę?
— Świadectwo ochrony dla twojej córki i pieniądze na jej wyjazd. Nie dla ciebie. Dla niej.
Elena spojrzała na niego z czymś, co nie było skruchą, lecz zmęczeniem.
— Nadal ratujesz ludzi, żeby móc nazywać siebie innym niż ojciec.
— Może. Ale tym razem zapłacę własnymi pieniędzmi.
Przez chwilę myślałam, że Elena podpali puszkę. Zamiast tego wyjęła z kieszeni mały pendrive i położyła go obok rachunków.
— Tu są nazwiska wszystkich, którzy finansowali Hartwell. Jest też dowód, że Vitali Holdings nie należało do ciebie, Marco. Twój ojciec przepisał je na mnie, kiedy miałam dwadzieścia trzy lata. Ty byłeś tylko twarzą firmy.
Marco patrzył na dokument tak, jakby właśnie usunięto spod niego podłogę.
— Czemu mi tego nie powiedziałaś?
— Bo gdybyś wiedział, nie byłbyś posłuszny.
To był ostatni zwrot. Marco nie był właścicielem imperium. Był jego zarządcą, człowiekiem, który próbował wyrwać je z rąk tych, którzy je stworzyli. Elena przez lata kontrolowała wszystko, a potem ukrywała to pod fałszywymi podpisami.
Mogłam odejść z dokumentami i zostawić ich obu w ruinie. Mogłam sprzedać informacje i odzyskać pieniądze, których potrzebowała moja matka. Ale w teczce leżało również nazwisko dyrektora, który zniszczył moje życie. Chciałam nie zemsty, lecz mojego podpisu z powrotem.
— Zabieram kopie — powiedziałam. — Oryginały zostają dla ludzi, których skrzywdziliście. Marco, rozwiązujesz firmę ochronną i wypłacasz odszkodowania wszystkim pracownikom, których używano jako osłonę. Elena, oddajesz pełną księgę i zeznajesz przed tymi, których przez lata zastraszałaś.
— Nie masz prawa stawiać warunków — syknęła Elena.
— Mam. Bo bez mojego podpisu wasza cała konstrukcja jest tylko stosem papieru.
Marco skinął głową.
— Zgadzam się.
— Pan nie ma nic do powiedzenia — odparłam. — Najpierw odda mi pan dokument, który pokazuje, że próbował mnie pan zatrudnić jako przynętę.
Wyjął kartkę z notesu i podał mi ją bez protestu.
Wydarzenia następnych godzin nie przypominały zwycięstwa. Piotr przeżył operację. Tomasz dostał ochronę i pojechał do wnuka. Elena przekazała księgi, ale nie przeprosiła. Marco sprzedał udziały w firmach, które służyły do prania pieniędzy, i przeznaczył środki na spłacenie pracowników oraz ofiar Hartwell.
Ja wróciłam do jego gabinetu dopiero nad ranem. Zakrwawiona klawiatura nadal leżała w szufladzie. Wyjęłam ją i położyłam na biurku.
— Co pani robi? — zapytał Marco.
— Zwracam dowód.
— To nie jest już pani praca.
— Nie. Ale jest to koniec pani pracy dla mnie.
Przez chwilę patrzył na klawiaturę.
— Dokąd pani pójdzie?
— Do księgowego, który pomoże mi odzyskać własne nazwisko. Potem do Bridgeport. Moja matka od miesięcy czeka na wiadomość, że nie jestem przestępczynią.
Marco podszedł do biurka i odsunął zielony notes.
— Mogę pani zapłacić.
— Już pan płaci. Za rzeczy, które zrobił pan innym.
Wziął klawiaturę w dłonie. Tym razem nie schował jej do szuflady. Podłączył ją do komputera, nacisnął spację i spojrzał na brązowy ślad.
— To była krew poprzedniej sekretarki — powiedział. — Próbowała wymazać pliki, kiedy Elena ją zaatakowała.
— Żyje?
— Tak. I wraca dzisiaj do domu.
Przesunęłam palcem po łańcuszku mojego ołówka. Metal zabrzęczał cicho, jak mały dzwon ostrzegający przed kolejnym błędem.
Na biurku leżała kopia mojego podpisu. Wzięłam ją, podarłam na cztery części i wrzuciłam do puszki z benzyną, która nie zdążyła zapłonąć.
Marco patrzył, jak papier czernieje.
— Co pani napisze jako ostatnią rzecz w tym notesie? — zapytał.
Pomyślałam o Hartwell, o Tomaszu, o Piotrze i o kobiecie, która przez lata udawała, że cudze życie jest walutą.
Potem otworzyłam zielony notes na pierwszej pustej stronie i napisałam: „Mia Callaway — podpis odzyskany”.
Marco przeczytał słowa, a ja zatrzasnęłam wieko puszki, zanim płomień dosięgnął ostatniej litery.
Przegapiłeś początek?
