CZĘŚĆ 4
Pod nim znajdował się numer pełnomocnictwa wystawionego przez Marka, zanim podpisałam rozwód.
Przez kilka sekund słyszałam tylko buczenie klimatyzatora.
— Ja nigdy nie dałam mu pełnomocnictwa — powiedziałam.
Joanna przesunęła dokument bliżej mnie.
— To nie jest twoje pełnomocnictwo. To upoważnienie, które Marek przedstawił doradcy finansowemu jako dokument wspólników. Prawdopodobnie liczył, że nikt nie sprawdzi szczegółów przed przelewem.
Marek zerwał się z krzesła.
— Nie wiedziałem, że wyślą to do Altavii.
— A czego się spodziewałeś? — spytałam. — Że pismo o niewypłacalności firmy będzie tylko ozdobą?
— Chciałem zatrzymać pieniądze do czasu wyjaśnienia rozwodu.
— Nie miałeś prawa ich zatrzymywać.
— Byliśmy małżeństwem.
— Byliśmy. A ty próbowałeś wykorzystać to słowo jak klucz do każdego mojego zamka.
Robert odsunął się od stołu. Teresa zacisnęła usta, a Daria zaczęła nerwowo obracać pierścionek na palcu.
Joanna poprosiła, żeby wszyscy opuścili salę. Zostaliśmy tylko ja, ona i Stefan.
— Czy zaliczka przepadła? — zapytałam.
— Nie — odpowiedziała Joanna. — Została wstrzymana do czasu wyjaśnienia, ale umowa nadal obowiązuje. Musimy natychmiast pokazać Altavii, że pismo było bezpodstawne.
— Ile mamy czasu?
— Do jutra rano.
Stefan wstał.
— Pani Kamilo, jest jeszcze coś.
Spojrzałam na niego.
— Kiedy Marek przyjechał po sprzęt, rozmawiał przez telefon z kimś z firmy doradczej. Powiedział, że jeśli uda mu się zablokować pieniądze, Altavia zerwie umowę, a pani będzie musiała sprzedać przedsiębiorstwo.
— Komu chciał je sprzedać?
Stefan zawahał się.
— Nie wiem. Ale nazwisko padło. Jarosz.
Joanna natychmiast podniosła głowę.
— Andrzej Jarosz? Firma konsultingowa z Katowic?
— Chyba tak.
Poczułam, jak po plecach przebiega mi zimny dreszcz. Jarosz dwa razy próbował kupić moje przedsiębiorstwo po zaniżonej cenie. Za każdym razem odmawiałam.
— Marek współpracował z nim? — spytałam.
Joanna nie odpowiedziała od razu.
— Sprawdzimy.
Następnego ranka o ósmej siedziałam w sali spotkań Altavii. Przede mną leżał oryginał umowy, a obok niego kopia fałszywego pisma. Dyrektorka finansowa, pani Sokołowska, miała na nosie okulary z cienką, złotą oprawką.
— Musieliśmy zatrzymać przelew — powiedziała. — Dokument wyglądał formalnie.
— Rozumiem.
— Nie rozumie pani, jak duże ryzyko ponosiła nasza firma.
Joanna położyła na stole zaświadczenia bankowe, umowy najmu i dokumenty potwierdzające moje wyłączne prawo do reprezentowania przedsiębiorstwa.
— Pismo nie zostało podpisane przez panią Orłowską ani przez żadnego członka zarządu — wyjaśniła.
Pani Sokołowska spojrzała na mnie.
— Czy może pani zagwarantować, że podobna sytuacja się nie powtórzy?
— Mogę zagwarantować, że od dzisiaj każda decyzja finansowa będzie wymagała dwóch niezależnych potwierdzeń. I że nikt z mojej rodziny nie będzie miał dostępu do dokumentów firmy.
Przez chwilę patrzyła na mnie bez słowa.
— W takim razie przelew zostanie wykonany o dziewiątej trzydzieści.
Zaliczka wpłynęła cztery minuty później.
Nie poczułam euforii. Poczułam ciężar, który przez dwa tygodnie siedział mi na karku i nagle zniknął.
W tym samym czasie Marek stał przed wejściem do mojego biura. Wiktor nie pozwolił mu przejść dalej.
Zeszłam na dół.
— Chciałem porozmawiać — powiedział.
— Rozmawialiśmy już w dniu rozwodu.
— Wtedy nie wiedziałem o umowie.
— To nie zmienia niczego.
— Mogłaś mi powiedzieć.
— Mogłeś zapytać.
Zacisnął dłonie.
— Bałem się.
— Nie wyglądałeś na przestraszonego, kiedy zabierałeś ekspres.
— To był pomysł Roberta.
— Twoje ręce były na sprzęcie.
— Chciałem tylko zabezpieczyć to, co nam się należało.
— Nie należało ci się moje przedsiębiorstwo.
— Byliśmy rodziną.
— Rodzina nie udaje wierzyciela, żeby przejąć cudze rzeczy.
Spojrzał w stronę ochroniarza.
— Możemy to naprawić. Wycofasz te wszystkie oskarżenia, a ja podpiszę, że nie chcę niczego z firmy.
— Nie dlatego tu jesteś.
— Kocham cię.
— Przyszedłeś dopiero wtedy, gdy zobaczyłeś w wiadomościach dwadzieścia osiem milionów.
— To niesprawiedliwe.
— Niesprawiedliwe było to, że musiałam udowadniać swoją wartość człowiekowi, który przy pierwszym problemie pobiegł po papiery rozwodowe.
Wyjął z kieszeni kopertę.
— Teresa chce cię przeprosić.
— Teresa chce, żebym nie zgłaszała sprawy.
Marek drgnął.
— Skąd wiesz?
— Bo napisała to wczoraj pięć razy.
Nie wiedziałam wtedy, że sama Teresa kilka godzin później zadzwoni do Joanny. Nie po to, by bronić syna.
Po to, by przekazać rachunki.
Spotkałyśmy się tego wieczoru w kancelarii. Teresa przyszła bez biżuterii i bez makijażu. W rękach ściskała płócienną torbę z wyblakłym haftem.
— Nie będę udawać, że jestem niewinna — powiedziała. — Wiedziałam, że Marek chce przejąć część pieniędzy. Nie wiedziałam, że podrobił upoważnienie.
Wyjęła z torby zeszyt.
Na kilku stronach zapisane były daty, kwoty i nazwiska. Teresa przez lata prowadziła domowy budżet i zapisywała każdą pożyczkę, którą Marek od niej brał.
— Groził mi, że jeśli nie pomogę, wyrzuci mnie z mieszkania — powiedziała. — Chciał spłacić własne długi. Nie twoje.
Przewróciła kartkę.
— Tu jest numer konta Jarosza. Marek przelał mu zaliczkę za przygotowanie dokumentów.
Joanna wzięła głęboki oddech.
— To zmienia sprawę.
Teresa spuściła wzrok.
— Wiem. Przez lata mówiłam, że synowi należy się wszystko, bo jest mężczyzną. Kiedy zobaczyłam, jak wynosi pani sprzęt, pomyślałam, że po prostu bierze to, co mu się należy. Dopiero gdy usłyszałam, że chce sprzedać pańską firmę komuś obcemu, zrozumiałam, co zrobiłam.
Nie miałam dla niej łatwego pocieszenia.
— Dlaczego pani to przynosi?
— Bo nie chcę, żeby powiedział kiedyś, że nikt go nie ostrzegł. I dlatego, że pani była jedyną osobą, która przez lata płaciła za rzeczy, których moja rodzina nawet nie umiała docenić.
Oddała zeszyt Joannie.
Marek dowiedział się o nim następnego dnia. Zadzwonił z obcego numeru.
— Matka mnie sprzedała — powiedział.
— Nie. Przestała cię kryć.
— Przez ciebie cała rodzina się rozpada.
— Rozpadła się, kiedy zaczęliście dzielić moje rzeczy przed zakończeniem rozwodu.
— Możesz wycofać sprawę.
— Mogę. Nie wycofam.
— Stracę pracę.
— To nie rozwód ci ją zabierze. Tylko nieobecności, kłamstwa i decyzje, które podjąłeś.
Rozłączyłam się.
W kolejnych tygodniach rzeczy wracały do magazynu jedna po drugiej. Ekspres zostawili pod drzwiami w kartonowym pudle. Ekran reklamowy przywiózł kupujący, który poczuł się oszukany. Daria przysłała próbki perfum w reklamówce z nadrukiem sklepu spożywczego.
Sprzęt nie był już najważniejszy.
Najważniejsze było to, że Marek i Robert zostawili po sobie ślad: listy, przelewy, wiadomości i podpis, którego nie potrafili podrobić.
Jarosz próbował zrzucić winę na Marka. Marek twierdził, że tylko wykonywał jego polecenia. Robert utrzymywał, że niczego nie sprzedał. Daria przekazała Joannie wiadomości, w których Marek pisał jej, co może zabrać z mieszkania.
Rodzina, która tak głośno mówiła o jedności, rozpadła się pod ciężarem własnych wyjaśnień.
Mój rozwód zakończył się bez podziału firmy. Mieszkanie pozostało moje, bo wszystkie raty wpłacałam z własnego konta, co potwierdzały dokumenty. Marek nie dostał udziału w przedsiębiorstwie ani pieniędzy z kontraktu.
Nie musiałam odbierać mu niczego.
Wystarczyło, że przestałam pozwalać mu nazywać cudze własnością wspólną.
Sześć tygodni później otworzyliśmy drugi magazyn. Zatrudniłam siedem osób, a pierwsza ciężarówka z zamówieniem dla Altavii wyjechała o świcie. Na jej boku widniało logo, które narysowałam kiedyś ołówkiem na odwrocie rachunku za kawę.
Lucyna przyniosła mi wtedy dwa kubki.
— Powinnaś była powiedzieć Markowi o umowie — stwierdziła.
— Myślałam o tym.
— Dlaczego nie powiedziałaś?
— Bo chciałam wiedzieć, czy zostanie przy mnie, kiedy nie będzie miał nadziei na zysk.
Lucyna długo patrzyła na odjeżdżającą ciężarówkę.
— I już wiesz?
— Wiedziałam, zanim podpisałam ostatnią stronę.
Marek odezwał się jeszcze raz, wiele tygodni później. Spotkaliśmy się w kawiarni obok mojego biura, ale nie pozwoliłam mu usiąść przy stoliku. Stał z rękami opuszczonymi wzdłuż ciała, bez dawnej pewności siebie.
— Chcę cię przeprosić — powiedział.
— Słucham.
— Kiedy usłyszałem rozmowę z bankiem, pomyślałem tylko o tym, jak ochronić siebie. Potem zobaczyłem umowę i pomyślałem, jak odzyskać ciebie. To było podłe.
Nie odpowiedziałam od razu.
— To prawda.
— Czy możesz mi kiedyś wybaczyć?
— Mogę przestać być zła. To nie oznacza, że wrócę.
Pokiwał głową.
— Wiem.
— Mam nadzieję, że naprawdę wiesz.
Odwrócił się, ale zatrzymał go mój głos.
— Marku.
Spojrzał na mnie.
— Twoja matka przekazała dokumenty, bo bała się, że zostaniesz sam. Nie wykorzystuj tego przeciwko niej.
— Nie wiem, co mam zrobić.
— Po raz pierwszy możesz zrobić coś bez liczenia, ile na tym zyskasz.
Odszedł.
Następnego dnia Teresa przysłała mi torbę, w której leżała mała ceramiczna figurka żurawia. Została w domu Marka, odkąd wyniósł się z naszego mieszkania. Dołączyła krótką kartkę: „To było twoje od początku”.
Postawiłam figurkę na półce w nowym magazynie, obok dokumentów pierwszego zamówienia dla Altavii.
Nie przypominała mi już o Marku.
Przypominała mi o chwili, w której podpisałam rozwód bez pytania, czy ktoś jeszcze chce zostać przy moim stole.
Tego samego ranka ciężarówka wróciła z pierwszej dostawy. Kierowca wręczył mi protokół odbioru, a ja przyłożyłam do papieru moje ciężkie pióro z mosiężną skuwką.
— Wszystko dostarczone — powiedział.
Spojrzałam na podpis i na żurawia stojącego przy wejściu do magazynu.
— Dobrze — odpowiedziałam. — Teraz możemy przyjąć następne zamówienie.
Przegapiłeś początek?
