CZĘŚĆ 4

…Nie zdążyłam odpowiedzieć, bo połączenie urwało się z trzaskiem.

Przez sekundę nikt się nie poruszył.

Potem Declan chwycił kluczyki z kredensu.

— Jedziemy do kliniki.

— Nie — powiedział Antoni. — Tam właśnie na was czeka.

— Tym bardziej jadę.

— Raffaele nie chce was zabić na korytarzu pełnym kamer. Chce czegoś, co nosi Maeve.

Spojrzał na granatowy zeszyt pod moim ramieniem.

Poczułam, jak obejmuję go mocniej.

— Nie oddam go.

— Nie musisz — odparł Antoni. — Ale musisz zrozumieć, że sam zeszyt nie wystarczy. Raffaele ma ludzi, pieniądze i dostęp do kliniki. Wy macie tylko dowód, który można nazwać fałszerstwem.

Luca wyjął telefon.

— Mam kopie rachunków.

— Na waszych serwerach — powiedział Antoni. — Raffaele już je wyczyścił.

Matteo spojrzał na panią Hess.

— Gdzie jest druga księga?

Kobieta stała przy rozbitym kieliszku. Szkło wbijało się w podeszwę jej buta, ale nawet tego nie zauważała.

— Nie ma drugiej księgi.

— Kłamiesz — powiedział Declan.

— Jest jeden dokument, którego Raffaele nie zdołał zniszczyć. Umowa depozytowa. Wasz ojciec złożył ją w skarbcu banku, ale dostęp ma tylko osoba wskazana w jego testamencie.

— Kto? — zapytał Luca.

Hess spojrzała na mnie.

— Maeve.

Gdyby ktoś powiedział mi rano, że moje nazwisko otwiera skarbiec mafijnej rodziny, roześmiałabym się. Teraz myślałam wyłącznie o Norze, która mogła czekać na zabieg w zimnej sali, podczas gdy obcy ludzie handlowali jej miejscem.

— Jedziemy do banku — powiedziałam.

Declan zaprzeczył.

— Najpierw Nora.

— Jeśli pójdziemy do kliniki, Raffaele zdobędzie dokument.

— Jeśli nie pójdziemy, twoja siostra może nie dostać leczenia.

Spojrzałam na jego zakrwawiony wcześniej mankiet. Nadal widniała na nim brunatna smuga. Ten człowiek potrafił wzbudzać strach, ale po raz pierwszy zobaczyłam, że jego decyzja nie dotyczyła pieniędzy.

— Zrobimy obie rzeczy — powiedziałam. — Tylko nie tak, jak chce Raffaele.

O jedenastej trzydzieści opuściliśmy rezydencję tylnym wyjściem. Matteo pojechał do kliniki z Antoniem, Luca skierował się do banku, a ja zostałam z Declanem i panią Hess.

— Dlaczego ona jedzie z nami? — zapytałam.

— Bo tylko ona zna drogę do człowieka, który wszystkim sterował.

— A jeśli nas zdradzi?

Hess spojrzała przez szybę na mokre ulice.

— Już zdradziłam wystarczająco wielu ludzi.

W banku czekał na nas starszy kasjer z blizną nad brwią. Gdy zobaczył moje nazwisko na dokumencie, poprosił o dowód i zaprowadził nas do podziemnego archiwum.

W metalowej kasecie nie było pieniędzy.

Był list mojej matki, podpisana umowa i cienka kartka z nazwiskami lekarzy, urzędników oraz pacjentów, których miejsca sprzedano.

Na samym dole widniało nazwisko Raffaele.

Obok niego zapisano godzinę spotkania w klinice.

Dwunasta czterdzieści pięć.

— On wie, że tu przyjdziemy — powiedziałam.

— Nie — odparła Hess. — Wiedział, że przyjdziesz, jeśli cię przestraszymy. Nie wiedział, że będziesz miała przy sobie mnie.

Wtedy zrozumiałam, że jej ręce drżały nie z powodu winy.

Drżały, bo przygotowała coś jeszcze.

— Co zrobiłaś? — zapytałam.

Pani Hess wyjęła z kieszeni mały mosiężny klucz, identyczny jak ten numer dziewięć.

— Zostawiłam Raffaele wiadomość, że oddam mu oryginał. Ale zamiast niego podam mu nazwisko człowieka, który przez lata odbierał pieniądze z jego konta.

— Kogo?

— Jego syna.

W klinice Matteo znalazł Norę na korytarzu, z wenflonem w dłoni. Lekarz próbował odsunąć ją od aparatury, lecz Matteo położył przed nim kopię umowy i powiedział spokojnie:

— Jeśli jej dotkniesz, podpiszesz własne nazwisko pod każdym przelewem.

Lekarz odsunął się.

Nora zobaczyła mnie kilka minut później.

— Co ty tu robisz? — wyszeptała.

— Przyszłam po ciebie.

— Maeve, oni mówią, że nie ma dla mnie miejsca.

— Miejsce jest. Ktoś tylko kazał ci w to nie wierzyć.

Objęłam ją ostrożnie, uważając na przewody. Czułam pod palcami jej cienką koszulę szpitalną i nierówny oddech.

Wtedy na końcu korytarza pojawił się Raffaele.

Miał laskę ze srebrną gałką i spokojną twarz człowieka, który całe życie kupował cudze decyzje.

— Maeve — powiedział. — Twoja matka była uparta. Ty jesteś jeszcze młoda.

— A pan nadal sprzedaje miejsca chorym ludziom.

— Nie rozumiesz zasad tej rodziny.

— Rozumiem rachunki. I podpisy.

Declan stanął obok mnie.

Raffaele spojrzał na niego z rozbawieniem.

— Twój ojciec miał rację, nazywając cię impulsywnym.

— A ty miałeś rację, nazywając mnie głupcem — odpowiedział Declan. — Dzięki temu nie zauważyłeś, że twoja własna księgowa przestała ci ufać.

Pani Hess wyszła zza naszych pleców.

Raffaele zamarł.

— Ty.

— Ja — powiedziała. — I wiem, że środki na twoim prywatnym koncie pochodziły z funduszu przeszczepów.

Po korytarzu przeszedł szmer. Pacjenci, pielęgniarki i rodziny odwrócili głowy.

Raffaele zacisnął dłoń na lasce.

— Nie masz dowodu.

Luca pojawił się przy windzie z metalową kasetą.

— Mamy podpisaną umowę i księgę depozytową. A Maeve ma nazwiska.

— To można podrobić.

Antoni wyszedł zza niego.

— Nie można podrobić mojego zeznania.

Raffaele spojrzał na starca i stracił kolor twarzy.

— Ty miałeś umrzeć przed dwudziestu laty.

— Próbowałeś mnie zabić. Zabrakło ci odwagi, żeby sprawdzić, czy się udało.

To był moment, w którym Raffaele przegrał. Nie dlatego, że ktoś go zaatakował. Nie dlatego, że zabrano mu pieniądze.

Przegrał, bo na korytarzu stali ludzie, których nazwiskami przez lata zasłaniał własne przelewy.

Lekarz prowadzący Nory podszedł do nas z dokumentacją.

— Zabieg odbędzie się dziś po południu — powiedział. — Wniosek był prawidłowy. Ktoś zmienił decyzję w systemie.

Nora ścisnęła moją dłoń.

— Naprawdę?

— Naprawdę.

Pani Hess odeszła od nas kilka kroków. Declan zatrzymał ją przy windzie.

— Nie możesz po prostu zniknąć.

— Nie zamierzam. Oddam wszystkie księgi i zeznam przeciwko Raffaelemu.

— To nie wymaże tego, co zrobiłaś.

— Wiem.

Spojrzała na mnie.

— Twoja matka chciała, żebyś dostała wybór. Nie chciała, żebyś stała się taka jak my.

— Nie jestem taka jak wy.

— Dlatego jeszcze możesz zdecydować, co zrobić z fundacją.

Wieczorem, gdy Nora trafiła na salę zabiegową, bracia siedzieli przy stole w pustej jadalni. Na blacie leżały wszystkie dokumenty, a obok nich granatowy zeszyt mojej matki.

Declan nie próbował udawać, że pieniądze nie mają znaczenia.

— Fundacja jest skażona — powiedział. — Jeśli ją zamkniemy, pacjenci stracą pomoc.

— Jeśli zostawicie ją w rodzinie, zawsze będziecie podejrzani.

Luca przesunął ku mnie pióro.

— Ojciec wskazał cię jako osobę zatwierdzającą księgi. Możesz przejąć zarząd.

— Nie chcę waszych pieniędzy.

— To nie są nasze pieniądze — odpowiedział Matteo. — Nigdy nie były.

Patrzyłam na podpis matki. Atrament wyblakł, ale każda litera nadal była czytelna.

— Utworzymy niezależną fundację — powiedziałam. — Bez nazwiska Falcone w nazwie. Bez prywatnych decyzji. Każdy przelew będzie widoczny dla pacjentów.

Declan skinął głową.

— A ty?

— Zostanę księgową. Nie pokojówką.

Matteo uśmiechnął się słabo.

— To chyba najdroższy awans w historii tego domu.

— Nie. Najdroższy był wasz pierwszy błąd.

Kilka godzin później lekarz wyszedł z sali i powiedział, że Nora przeżyła zabieg. Nie było fanfar. Tylko moje kolana, które ugięły się przy ścianie, i dłoń Declana podtrzymująca mnie, zanim upadłam.

— Śniadanie — powiedział nagle.

Spojrzałam na niego.

— Co?

— Tego ranka powiedziałaś, że wszystko jest brudne, bo nikt tu nie umie sprzątać. Następnego dnia zrobiłaś nam śniadanie. Pamiętasz?

Pamiętałam.

Jajka były przypalone, chleb twardy, a Matteo uznał kawę za osobistą obrazę. Mimo to zjedli wszystko.

Następnego ranka przygotowałam dla nich tę samą potrawę, ale tym razem przy stole siedziała też Nora. Miała blady policzek i opaskę na nadgarstku, lecz sama trzymała widelec.

Declan postawił przed nią talerz.

— Bez krwi na ścianach — powiedziała Nora.

— Postaram się.

— Nie. Masz obiecać.

Spojrzał na mnie, jakby oczekiwał ratunku.

Nie uratowałam go.

— Obiecaj — powiedziałam.

Declan pochylił głowę.

— Obiecuję.

Pani Hess nie wróciła do rezydencji. Zostawiła klucz numer dziewięć na stole i pojechała z Antoniem przekazać księgi. Raffaele stracił dostęp do pieniędzy, ludzi i nazwiska, za którym przez lata się ukrywał.

A ja przyjęłam stanowisko, którego moja matka nie mogła dokończyć.

Pierwszą księgę fundacji zamknęłam podpisem pod przelewem na leczenie Nory.

W rubryce odbiorcy wpisałam jej pełne imię.

Declan pochylił się nad dokumentem.

— Co zrobisz z tym zeszytem?

Pogładziłam wyblakłą okładkę.

— Zachowam go przy stole.

— Dlaczego?

Spojrzałam na trzech braci, na Norę i na talerz przypalonych jajek, który tym razem zniknął do ostatniego okruszka.

— Żeby nikt już nie pomylił rachunków z ludzkim życiem.

Nora uniosła widelec.

— Maeve, chleb znowu jest spalony.