CZĘŚĆ 4
— Jakiego zatrucia? — zapytałem.
W kuchni wszyscy słyszeli głos doktora Warda. Sophie siedziała na kolanach Clary, a jej policzek opierał się o biały fartuch. Avery trzymała mnie za palec tak mocno, że paznokieć wbił mi się w skórę.
— O tym porozmawiamy w klinice — odparł lekarz. — Proszę zabrać obie dziewczynki. I nie pozwolić Patricii niczego im podać.
Spojrzałem na kobietę przy kredensie.
Patricia nie protestowała. Patrzyła na butelki w metalowym pudełku, jakby nagle stały się dowodem przeciwko całemu jej życiu.
— Mateo, zadzwoń po kierowcę — powiedziałem. — Clara, jedziesz z nami.
— Nie zostawię ich — odparła.
— Wiem.
Patricia ruszyła za nami.
— Ethan, musisz mnie wysłuchać.
— Wysłuchałem cię przez dwa lata.
— Emily chciała odebrać mi wszystko.
— Nie. Chciała, żebyś przestała zabierać innym.
Na schodach Sophie nagle złapała mnie za rękaw.
— Tatusiu, nie jedźmy tym samochodem.
Przykucnąłem przed nią.
— Nie pojedziemy. Weźmiemy samochód ochrony.
— Patricia mówiła, że tamten jest najbezpieczniejszy.
Spojrzałem na Clary. Jej twarz stała się napięta.
— Co jeszcze mówiła? — spytałem.
Sophie zacisnęła usta.
— Że jeśli powiem ci o kroplach, mama znowu będzie miała wypadek.
To zdanie było gorsze niż wyznanie o pieniądzach.
Patricia chwyciła poręcz.
— Ja tylko chciałam, żeby była spokojna.
— Ona miała pięć lat — odpowiedziałem. — Dzieci nie uspokaja się groźbą, że umrze ich matka.
— Bałam się, że wszystko stracę.
— Więc sprawiłaś, że moje dzieci bały się stracić mnie.
W klinice doktor Ward czekał przy wejściu. Zabrał Sophie na badania, a Avery usiadła obok mnie na plastikowym krześle. Clara stała przy niej, choć sama drżała.
— Dlaczego wcześniej mi nie powiedziałaś? — zapytałem.
— Powiedziałam — odparła. — Trzy razy. Pierwszy raz Patricia zwolniła mnie na jeden dzień i kazała podpisać oświadczenie, że jestem niestabilna. Drugi raz próbowałam zadzwonić do pana, ale odebrała pańska sekretarka. Trzeci raz Emily przemówiła za mnie.
Wyjęła z kieszeni kopertę.
— Znalazłam list w szklarni. Nie otworzyłam go.
Rozpoznałem pismo Emily. W środku była jedna kartka.
„Ethan, jeśli czytasz ten list, Patricia już wie, że ją odkryłam. Nie ufaj dokumentom, które przyniesie ci po mojej śmierci. Zaufaj osobie, przy której dziewczynki przestają się bać. Clara przyszła do mnie tydzień temu z ostrzeżeniem. Jeśli coś mi się stanie, pomóż jej mówić, bo ona będzie mówiła prawdę, nawet gdy wszyscy uznają ją za nikogo.”
Pod spodem Emily dopisała numer rachunku fundacji i nazwisko księgowego. Wszystko, co Patricia wyznała, było już zapisane. Emily przewidziała, że ktoś spróbuje zrobić ze mnie człowieka niewidomego z własnego wyboru.
Po godzinie doktor Ward wyszedł z gabinetu.
— Sophie ma w organizmie środek uspokajający — powiedział. — Niewielkie dawki podawane długo mogą powodować drżenie, osłabienie i zaburzenia pamięci. Na szczęście zareagowaliście szybko.
— Czy odzyska zdrowie?
— Jej organizm ma dużą szansę wrócić do normy. Ale potrzebuje czasu i poczucia bezpieczeństwa.
Avery spojrzała na mnie.
— Czy Clara zostanie?
Nie znałem odpowiedzi, która nie zraniłaby żadnej z nich.
— Jeśli będzie chciała — powiedziałem.
Clara odwróciła głowę.
— Chcę. Ale nie jako ktoś, kto ma za pana naprawiać rodzinę.
— Nie będziesz musiała.
— I nie chcę, żeby pan zatrudnił dziesięciu nowych ludzi do pilnowania każdego oddechu dziewczynek.
Prawie się uśmiechnąłem, choć w gardle miałem kamień.
— Co proponujesz?
— Żeby zaczął pan z nimi rozmawiać, zanim zacznie pan kupować kolejne zabezpieczenia.
Patricia czekała w bocznym korytarzu kliniki. Nie wyglądała już jak kobieta, która przez lata zarządzała wielkim domem. Miała rozmazany tusz pod oczami i bransoletkę Emily zaciśniętą na nadgarstku.
— Zdejmij ją — powiedziałem.
Patricia odpięła zapięcie. Bransoletka upadła na metalowe krzesło.
— Emily dała mi ją dzień przed wypadkiem — wyszeptała. — Powiedziała, że jeśli zgłoszę kradzież, pomoże mi spłacić długi. Nie chciała mnie zniszczyć.
— A ty mimo to odłączyłaś przewód.
— Myślałam, że mogę cofnąć wszystko.
— Nie możesz.
— Wiem.
To nie było przeproszenie, które mogłoby naprawić śmierć Emily. Nie istniały takie słowa. Istniały za to rachunki, podpisy, butelki, list i zeznanie Mateo. Patricia musiała oddać pieniądze, opuścić dom i ponieść konsekwencje swoich czynów. Nie dlatego, że chciałem zemsty. Dlatego, że dziewczynki nie mogły już dorastać w miejscu, gdzie strach był częścią planu dnia.
Kiedy wychodziła, zatrzymała się przy Avery.
— Przepraszam — powiedziała.
Avery wtuliła twarz w moje ramię.
— Nie chcę twoich przeprosin.
Patricia skinęła głową. Tym razem nie próbowała się zbliżyć.
Wróciliśmy do domu dopiero wieczorem. Nie do wielkiego salonu, nie do gabinetu, w którym podpisywałem umowy, lecz do kuchni. Na stole wciąż leżał talerzyk z kawałkiem ciasta dla Sophie.
Clara postawiła przed dziewczynkami kubki z ciepłym mlekiem. Ja usiadłem naprzeciwko nich i po raz pierwszy od bardzo dawna nie miałem przy sobie telefonu.
— Tatusiu — zapytała Sophie — czy mama wiedziała, że Clara jest dobra?
Spojrzałem na list Emily, który leżał obok cukiernicy.
— Wiedziała — odpowiedziałem. — Dlatego próbowała ją ochronić.
Avery wskazała na kopertę.
— A nas też?
Przesunąłem list bliżej nich.
— Przez cały czas.
Sophie wyciągnęła rękę. Drżenie było jeszcze widoczne, lecz słabsze. Clara podała jej łyżeczkę, a ja nie wyręczyłem córki. Patrzyłem, jak sama miesza mleko, powoli i uważnie.
Potem Avery wzięła kawałek ciasta z największą ilością kremu i podzieliła go na trzy części.
— Ten dla mnie — powiedziała. — Ten dla Sophie. A ten dla taty.
— Mój ma być największy? — spytałem.
— Nie. Ty dopiero uczysz się dzielić.
Clara parsknęła śmiechem. Ja również, choć łzy spadły mi na biały talerz.
Na końcu stołu leżała bransoletka Emily, zabezpieczona w małym woreczku z dowodami. Obok niej spoczywał list, którego prawie nigdy nie miałem przeczytać.
Sophie uniosła kubek obiema dłońmi i powiedziała cicho:
— Tatusiu, zostań przy stole, dopóki nie skończymy.
Tym razem nie spojrzałem na zegarek.
— Zostanę.
A największy kawałek kremu dostał człowiek, który wreszcie usiadł tam, gdzie czekały na niego jego córki.
Przegapiłeś początek?
