CZĘŚĆ 4
…i wtedy zrozumiałem, że Adrian przez cały czas liczył na jedną rzecz: że strach o Piotra zmusi mnie do oddania mu wszystkiego.
Nie księgi.
Nie pieniędzy.
Mnie.
— Do kliniki — powiedziałem do Marco.
Adrian ruszył za nami.
— Nie możesz mnie zostawić tutaj.
— Nie zostawiam cię. Zabieram cię ze sobą.
— Jeśli Kolov mnie zobaczy, zabije chłopaka.
— Jeśli cię potrzebuje, nie zabije.
Wsiadłem do samochodu. Marco zajął miejsce za kierownicą, a Siergiej usiadł obok Adriana. Trzymał go za ramię tak mocno, że paznokcie przebiły materiał koszuli.
W klinice panował chaos.
Na korytarzu leżała przewrócona szafka z lekami. Pielęgniarka płakała przy windzie, a Lucia stała pod salą Piotra z zakrwawionym łokciem.
— Uderzyli mnie, kiedy próbowałam wejść — powiedziała.
— Kiedy go zabrali?
— Dziesięć minut temu. Trzech mężczyzn. Jeden miał identyfikator szpitala, ale był odwrócony tyłem.
Adrian podszedł do niej.
— Gdzie zostawili wiadomość?
Lucia wskazała na łóżko. Na poduszce leżała kartka przypięta nożem.
Adrian przeczytał ją i pobladł.
— Co napisali? — spytałem.
— Stara hala tramwajowa przy nabrzeżu. Za czterdzieści minut.
— I?
— Mam przywieźć księgę. Ciebie. I żadnych ludzi.
— Nie wspominają o tobie?
Adrian milczał.
Siergiej zaśmiał się gorzko.
— Bo już wiedzą, że Varga ich oszukał.
Adrian rzucił się na niego, ale Marco zatrzymał go za kark.
— Dotknij go jeszcze raz, a pojedziesz do hali związany jak paczka — powiedział.
Wtedy z sali obok wyszła Emma. Miała opatrunek nad brwią, a pod szpitalną koszulą założono jej nowy, zbyt duży sweter. Trzymała się framugi, lecz szła sama.
— Powinnaś leżeć — powiedziałem.
— Piotr też powinien leżeć. A go zabrali.
— Zostajesz tutaj.
— Nie.
— Emmo.
— Widziałam jednego z tych ludzi wcześniej.
Adrian spojrzał na nią ostro.
— Kiedy?
— W moim domu. Trzy dni temu. Stał przy bramie i rozmawiał z panem.
W korytarzu zrobiło się ciasno.
— To był kierowca Kolova? — zapytałem.
— Nie wiem. Ale miał na dłoni bliznę po oparzeniu. Ten, który zabrał Piotra, miał taką samą.
Adrian zacisnął szczękę.
— Nie możemy jej zabierać.
Emma odwróciła się do niego.
— A pan może decydować, kogo można pobić?
Nie odpowiedział.
Pojechaliśmy trzema samochodami, choć kartka żądała jednego. Marco prowadził pierwszy, ja siedziałem obok, a Lucia została z Emmą w drugim aucie. Trzeci samochód jechał daleko za nami, niewidoczny w lusterkach.
Na siedzeniu miałem księgę rachunkową. Pod nią leżał mały srebrny klucz Emmy.
— Co otwiera? — zapytałem.
— Szafkę Piotra — odpowiedziała. — Trzymał tam dokumenty z rehabilitacji.
— Jakie dokumenty?
— Te, których nie mogłam zapłacić.
O osiemnastej trzydzieści dotarliśmy do starej hali tramwajowej. Zardzewiałe tory znikały pod wodą, a z dachu zwisały przewody, które kołysały się przy każdym podmuchu.
Piotr siedział na metalowym wózku pośrodku hali. Miał związane ręce, lecz jego twarz była przytomna.
Obok niego stał Kolov.
Był niższy, niż zapamiętałem, ale jego spojrzenie pozostawało równie ciężkie.
— Dominik Castellano — powiedział. — Przyniosłeś to, o co prosiłem?
— Przyniosłem człowieka, którego szukasz.
Wypchnąłem Adriana przed siebie.
Kolov zmrużył oczy.
— Varga?
— To on zlecił atak na Emmę.
— Nie zlecałem żadnego ataku.
— Mamy świadka.
— Wierzę ci.
Adrian rzucił mi wściekłe spojrzenie.
— Dominiku, on kłamie. Kolov chce twojej firmy.
Kolov odwrócił się do Piotra.
— Chłopak powiedział mi, że nie wie nic o żadnej księdze. Wiesz, co robią ludzie, kiedy nie dostają tego, czego chcą?
— Wiem — odpowiedziałem. — Dlatego przyszedłem.
Położyłem księgę na torach.
— Najpierw Piotr.
— Najpierw księga.
Emma wyszła z cienia za mną.
Wszyscy odwrócili głowy.
— Nie powinnaś tu być — powiedziałem.
— Wiem.
Piotr spojrzał na nią i drgnął.
— Emma? Co oni ci zrobili?
— Nic, czego nie przeżyję.
Kolov wskazał brodą na Adriana.
— Ten człowiek przyszedł do mnie tydzień temu. Zaproponował, że skłóci nas obu. Miałem zaatakować twoje magazyny, ty miałeś odpowiedzieć, a on kupiłby resztę przez podstawione spółki.
Adrian zaczął się cofać.
— To kłamstwo.
Kolov wyjął z kieszeni złożony dokument.
— Twój podpis jest na umowie. Nawet data się zgadza.
Podał kartkę Marco. Ten rzucił na nią światło latarki.
Adrian spojrzał na papier i od razu wyciągnął rękę.
— To prywatna umowa. Nie masz prawa jej trzymać.
Kolov uśmiechnął się bez radości.
— Dziękuję. Właśnie przyznałeś, że jest prawdziwa.
Adrian zbladł.
Piotr poruszył związanymi dłońmi.
— Siostro, otwórz szafkę.
Emma spojrzała na srebrny klucz w mojej dłoni.
— Co jest w środku?
— Kopia formularza, który podpisał kierownik kliniki. Kiedy mnie zabrali, jeden z nich mówił, że chodzi o pieniądze z funduszu rehabilitacyjnego. Varga miał ten sam znak na pierścieniu.
Adrian rzucił się w jego stronę.
— Zamknij się!
To był błąd.
Nie dlatego, że zdradził swoją winę. Tę już znaliśmy.
Zdradził, że wiedział o funduszu Piotra.
Lucia, która weszła do hali za Emmą, podniosła telefon.
— Dzwoniłam do zarządu kliniki, zanim tu przyjechaliśmy. Pieniądze z funduszu rzeczywiście znikały od trzech miesięcy. Wszystkie przelewy zatwierdzał człowiek podpisany inicjałami A.V.
Adrian rozejrzał się po hali.
— To nie ja.
— W takim razie dlaczego twoja spinka była w kopercie z dokumentami? — zapytałem.
Wyjąłem z kieszeni srebrną spinkę znalezioną przy chłodni.
Na jej odwrocie widniały wygrawerowane dwa słowa: „A.V. darowizna”.
Adrian zaczął oddychać ciężko.
— Ukradłeś mi życie — powiedziałem.
— To było moje życie — odparł. — Przez jedenaście lat stałem za tobą, kiedy wszyscy inni bali się podejść. To ja pilnowałem twoich ludzi, twoich pieniędzy i twoich sekretów.
— A Emma?
Jego twarz pękła.
— Jedna kobieta nie miała znaczenia.
Emma zrobiła krok naprzód.
— Właśnie dlatego przegrałeś.
Kolov skinął na swoich ludzi. Rozwiązali Piotra i odsunęli się od niego.
— Zabierajcie chłopaka — powiedziałem.
Marco podjechał wózkiem, a Lucia objęła brata za ramiona.
Adrian ruszył za nimi.
— Dominiku, jeśli mnie oddasz Kolovowi, nie wyjdziesz z tego żywy.
— Nie oddam cię Kolovowi.
— Więc czego chcesz?
Zabrałem mu z kieszeni kartę dostępu do magazynów i położyłem ją na torach.
— Chcę, żebyś podpisał przekazanie wszystkich udziałów spółek, które kupiłeś za moje pieniądze. Nie mnie. Nie Kolovowi. Funduszowi leczenia ludzi, których okradłeś.
Roześmiał się nerwowo.
— Myślisz, że podpiszę?
— Podpiszesz. Bo jeśli nie, każdy człowiek, któremu ukradłeś pieniądze, dowie się, że zapłaciłeś za pobicie kobiety tylko po to, żeby rozpocząć wojnę.
— To nie jest groźba.
— Nie. To rachunek.
Podpisał po czterdziestu minutach, kiedy jego własny wspólnik potwierdził przez telefon, że wszystkie konta zostały zablokowane przez zarząd mojej firmy.
Nie krzyczał.
Nie błagał.
Patrzył tylko na kartkę, która odbierała mu port, magazyny i władzę budowaną przez lata.
Kolov dotrzymał słowa. Odprowadził Piotra do samochodu i nie zażądał ani dolara. W zamian dostał kopię dokumentów Adriana, które wystarczały, by zakończyć ich interesy bez jednej strzelaniny.
— To dziwny dzień — powiedział, zanim odszedł.
— Dla mnie zaczął się od krwi na marmurze.
— Dla Vargi kończy się bez niej.
Miał rację.
Adrian nie stracił życia. Stracił wszystko, po co ryzykował cudzym życiem.
Następnego ranka Emma siedziała w gabinecie doktora Rinaldiego, a Piotr czekał na pierwszą operację rekonstrukcyjną. Matka Emmy została przeniesiona do kliniki, w której rachunki mogły zostać pokryte z nowego funduszu.
Emma długo patrzyła na dokumenty, które położyłem przed nią.
— Nie mogę tego przyjąć — powiedziała.
— To nie ja ci je daję.
— A kto?
— Ludzie, którym Adrian zabrał pieniądze. Ty tylko przypilnujesz, żeby trafiły tam, gdzie powinny.
— Dlaczego ja?
— Bo wiesz, ile kosztuje każdy dzień, kiedy nikt nie chce słuchać.
Dotknęła opatrunku nad brwią.
— Nadal będę sprzątać twój dom.
— Nie musisz.
— Wiem. Dlatego zostanę jeszcze tydzień.
— Tylko tydzień?
— Potem otworzę biuro funduszu. Ktoś musi pilnować rachunków.
Uśmiechnąłem się po raz pierwszy od nocy ataku.
— Będziesz miała własny pokój.
— Nie chcę pokoju w twoim domu.
— W takim razie własne biuro.
— I własny podpis.
— Oczywiście.
Po południu wróciłem do biblioteki. Na biurku leżała księga rachunkowa, a obok niej rozdarty fragment munduru Emmy. Krawcowa przyszyła do niego nowy herb, ale nie użyła starej nici. Zrobiła go mniejszego, prostszego, bez korony nad tarczą.
Emma weszła za mną.
— To ja poprosiłam, żeby go zmieniła — powiedziała.
— Dlaczego?
— Bo nie chcę nosić znaku człowieka, który uważa, że inni są jego własnością.
Spojrzałem na nowy haft.
— To już nie jest mój herb.
— Nie. To znak, że ktoś przyjął odpowiedzialność za tych, których zatrudnia.
Wzięła igłę z biurka i poprawiła jeden luźny ścieg.
— Teraz wygląda lepiej.
— Jest mniejszy.
— Nie wszystko musi być duże, żeby miało znaczenie.
Tego wieczoru Piotr przeszedł pierwszy krok na protezach treningowych. Emma stała przy szybie sali, trzymając w dłoni srebrny klucz do szafki z dokumentami. Kiedy Piotr zachwiał się, chciała wejść do środka, lecz on pokręcił głową.
— Jeszcze raz — powiedział.
Emma przycisnęła dłoń do szyby.
Piotr zrobił kolejny krok.
Na jej nowym mundurze, tuż nad sercem, mały herb nie miał już korony.
Miał za to jedną otwartą bramę, przez którą Piotr szedł sam.
Przegapiłeś początek?
