CZĘŚĆ 4
— Kto mówi? — zapytałam, odchodząc pod ścianę.
— Nazywam się Tunde Balogun. Pracowałem przy rejestracji spółek dla grupy Adebayo. Mam dowód, że Zielony Brzeg nie powstał z inicjatywy Marka.
— Czego pan chce?
— Żeby ktoś wreszcie przeczytał dokumenty, zanim zniknę razem z nimi.
Rozłączył się.
W sali konferencyjnej wszyscy patrzyli na mnie. Nadia miała dłonie splecione na stole. Marek szeptał coś do niej, lecz ona go odepchnęła.
— Jeśli to kolejna sztuczka, nie mamy czasu — powiedział Dami.
— To nie sztuczka. Człowiek ma dokumenty dotyczące Zielonego Brzegu.
— Jedziemy.
Nadia wstała.
— Nigdzie z nią nie pojedziesz.
Dami spojrzał na nią.
— Właśnie dlatego pojadę.
— Jeśli opuścisz tę salę, jutro zarząd dowie się, że działasz pod wpływem ulicznej sprzedawczyni.
— Nie działam pod jej wpływem. Działam pomimo twojego.
Słowa zawisły między nimi ciężko jak metalowa belka.
Pojechaliśmy z Heleną i Yusufem do starego biura przy nabrzeżu. Była dwudziesta pierwsza trzydzieści. Deszcz uderzał o blaszany dach, a w korytarzu pachniało kurzem, wilgotnym kartonem i kawą pozostawioną w termosie.
Tunde czekał przy schodach. Miał brązową teczkę z pękniętym zapięciem i bliznę nad lewą brwią.
— Spóźniliście się — powiedział.
— Mieliśmy dobry powód — odparłam.
— W tej sprawie każdy ma dobry powód.
Wprowadził nas do małego pokoju. Na stole leżały kopie rejestrów, formularze własności i jedna kartka z podpisem, którego nie znałam.
Dami pochylił się nad dokumentem.
— To podpis mojego ojca.
— Złożony trzy miesiące po jego śmierci — powiedział Tunde.
Dami pobladł.
Helena wciągnęła powietrze.
— Niemożliwe.
Tunde wyjął drugi dokument.
— Pański ojciec miał fundusz dla pracowników hoteli. Zgodnie z testamentem kontrolę nad nim miała przejąć rada, nie rodzina. Ktoś stworzył Zielony Brzeg, używając starej pieczęci funduszu i fałszywego podpisu.
— Kto? — zapytał Dami.
Tunde wskazał rubrykę pełnomocnika.
— Nadia Bello. Ale nie jako właścicielka. Jako osoba upoważniona do działania w imieniu pańskiej fundacji.
Dami zacisnął palce na krawędzi stołu.
— Nadia nie miała dostępu do dokumentów fundacji.
— Miała — powiedział Tunde. — Pan jej go dał po śmierci ojca, kiedy pozwolił jej przygotować kampanię wizerunkową.
Najgorsza prawda nie brzmiała jak krzyk. Brzmiała jak ciche przesunięcie kartki po stole.
Wróciliśmy do hotelu o dwudziestej drugiej pięćdziesiąt. Nadia i Marek wciąż byli w sali konferencyjnej. Na ekranie widniało potwierdzenie przelewu oczekującego na podpis.
— Odwołaj go — powiedział Dami.
Marek podszedł do komputera.
— Jeśli go anuluję, system wyśle ostrzeżenie do wszystkich inwestorów.
— Niech wyśle.
Nadia roześmiała się nerwowo.
— Nie rozumiesz, co robisz. Ten przelew miał pokryć zobowiązania, które zaciągnęłam w twoim imieniu.
— Zaciągnęłaś je na zakup udziałów?
— Na przyszłość naszej firmy.
— Na swoją kontrolę nad nią.
— Chciałam być przy tobie, kiedy wszyscy inni odejdą.
Dami długo na nią patrzył.
— Ty nie chciałaś być przy mnie. Chciałaś stać na miejscu, które zajmował mój ojciec.
Nadia uderzyła dłonią w stół.
— Twój ojciec uważał cię za słabego! To ja nauczyłam cię, jak wygrywać!
— Nie. Nauczyłaś mnie, jak udawać człowieka, którym nie jestem.
Podpisał anulowanie przelewu.
Na ekranie pojawił się czerwony komunikat o wstrzymaniu transakcji. Marek osunął się na krzesło. Nadia patrzyła na liczby, które miały dać jej udziały, wpływy i miejsce obok Damiego.
Straciła je wszystkie w jednej chwili.
Ale to nie był jeszcze koniec.
Dami zwrócił się do mnie.
— Chcę, żebyś została dyrektorką niezależnej kontroli zakupów.
— Nie.
Zaskoczenie przemknęło przez twarz Heleny.
— Nie? — powtórzył.
— Nie chcę stanowiska stworzonego jako przeprosiny. Chcę jasnych zasad. Dostępu do wszystkich faktur. Podpisu niezależnej komisji przy każdym przelewie powyżej ustalonej kwoty. I funduszu, który naprawdę będzie pomagał pracownikom, zamiast nosić nazwisko zmarłego człowieka na papierze.
Dami skinął głową.
— Zgoda.
— I chcę, żeby przyjęto ludzi z doświadczeniem, nie tylko tych, którzy dobrze wyglądają na zdjęciach.
— Zgoda.
— A jeśli spróbujesz mnie uciszyć, odejdę z dokumentami w ręku.
— Wtedy będę wiedział, że zatrudniłem właściwą osobę.
Nadia podeszła do mnie. Nie miała już tego doskonałego uśmiechu. Został jej tylko zmęczony makijaż i drżąca ręka.
— Dlaczego wciąż mu pomagasz? — zapytała.
— Nie pomagam jemu. Pomagam ludziom, których pieniądze miały zniknąć.
— Myślisz, że jesteś lepsza ode mnie?
— Nie. Po prostu nie chcę być taka jak ty.
Nadia odwróciła wzrok. To był jej prawdziwy upadek: nie utrata drogich ubrań, lecz moment, w którym nie mogła już przekonać nikogo, że jej elegancja jest dowodem niewinności.
Marek podpisał rezygnację przed północą. Helena przejęła kontrolę nad rachunkami fundacji. Tunde przekazał oryginały dokumentów, a w zamian dostał ochronę prawną od firmy i umowę konsultanta. Yusuf otrzymał stanowisko kierownika dostaw, bo jako jedyny odważył się powiedzieć, co widział przy tamtej bramie.
Dami zrezygnował z ogłoszenia zaręczyn i publicznie odwołał kampanię, w której Nadia miała przedstawiać grupę jako rodzinny biznes oparty na zaufaniu. Nie wygłosił wielkiego przemówienia. Powiedział tylko dziennikarzom:
— Zaufanie nie polega na tym, że nikt nie zadaje pytań.
Tydzień później spotkałam go przy moim stoisku. Nie przyjechał samochodem z kierowcą. Miał na sobie zwykłą koszulę i trzymał w ręku kopię mojego pierwszego życiorysu, tego napisanego na wyrwanej kartce.
— Przyszedłem kupić banany — powiedział.
— Zwykłe czy dla kadry kierowniczej?
— Dzisiaj zwykłe.
Podałam mu kiść.
— Pięćset naira.
— To mniej niż ostatnio.
— Ostatnio płacił pan za przedstawienie.
— A dzisiaj?
Spojrzałam na jego twarz. Nie była już idealnie spokojna. Była zmęczona, odsłonięta i prawdziwa.
— Dzisiaj kupuje pan owoce.
Zapłacił dokładnie tyle, ile trzeba. Potem położył na stole mój czerwony zeszyt, który zabrał z biura, gdy wszyscy biegli za dokumentami.
Na ostatniej stronie dopisał własnoręcznie jedną liczbę: zero.
— Co to znaczy? — zapytałam.
— Tyle razy chcę jeszcze pozwolić, żeby ktoś mówił za mnie.
Pokręciłam głową.
— To nie jest liczba, którą można wpisać do budżetu.
— Wiem. Dlatego potrzebuję kogoś, kto mi o tym przypomni.
Nie odpowiedziałam od razu. Zamiast tego sięgnęłam po ananasa i podałam mu go przez ladę.
— Ten jest droższy.
— Ile?
— Dwa i pół tysiąca.
— Za co tym razem?
Uśmiechnęłam się.
— Za decyzję, której nie da się już cofnąć.
Dami położył pieniądze obok czerwonego zeszytu. Kiedy odchodził, odgryzł kawałek ananasa i skrzywił się tak mocno, że roześmiałam się na cały głos.
— Mówiła pani, że poprawia podejmowanie decyzji!
— Duchowo — odkrzyknęłam. — Nie obiecywałam, że będzie słodko!
Tym razem nie było kamer, inwestorów ani Nadii, która mogłaby ocenić, czy dobrze wyglądamy obok siebie.
Był tylko Dami, który po raz pierwszy nie próbował wyglądać jak właściciel imperium.
I mój ananas, kwaśny jak prawda, której nie dało się już sprzedać za żadną cenę.
