CZĘŚĆ 4
…Głos sekretarki zadrżał.
— Czy może pani przyjechać do nas dziś?
Spojrzałam na Piotra. Stał pod ścianą, z rękami opuszczonymi wzdłuż ciała. Jeszcze godzinę wcześniej wyglądał jak człowiek, który kontroluje każdy szczegół mojego życia. Teraz trzymał telefon tak mocno, że pobielały mu knykcie.
— Co to za dokument? — zapytałam.
— Wniosek o zmianę szkoły i adresu zamieszkania Zosi. Złożony przez pana Piotra.
Poczułam, że świat na chwilę zwęził się do jednego punktu.
— Kiedy?
— Trzy dni temu.
Piotr ruszył w moją stronę.
— Anno, posłuchaj mnie.
— Nie zbliżaj się.
Zatrzymał się.
— To był tylko plan awaryjny.
— Plan awaryjny zakładał zabranie mi córki?
— Myślałem, że umrzesz.
Te słowa powinny mnie złamać.
Nie złamały.
Doktor Lewandowska podeszła do mnie i ścisnęła moje ramię. Jej dłoń była ciepła, a pod paznokciem miała ślad niebieskiego tuszu.
— Pani Anno, leczenie możemy rozpocząć jutro. Prawdziwe wyniki dają nam znacznie więcej nadziei, niż pani sądzono.
— Więcej nadziei?
— Dużo więcej.
Piotr parsknął gorzko.
— A jeśli to też się nie uda?
Jan Radecki włączył nagranie.
Najpierw usłyszałam własny głos z rozmowy sprzed dwóch tygodni.
— Piotr, dlaczego muszę podpisać dokument, którego nie rozumiem?
Potem jego odpowiedź.
— Bo jesteś chora, Anno. Nie masz już siły zajmować się pieniędzmi. Podpisz, a ja zrobię resztę.
W gabinecie zabrzmiał jeszcze fragment z nocnej rozmowy.
— Jeśli leczenie nie zadziała, przejmę fundusz i przeniosę Zosię do mojej matki. Anna nie będzie miała siły walczyć.
Słuchałam własnego życia z boku.
Słowo po słowie.
Zdanie po zdaniu.
Piotr opuścił głowę.
— Nie wiedziałem, że nagrywałaś.
— To nie ja nagrywałam — powiedziałam.
— Anno, proszę.
— Nie proś mnie. Poproś człowieka, którym byłeś, zanim uznałeś, że jestem już tylko chorobą i pieniędzmi.
Pół godziny później pełnomocnik Piotra zadzwonił do niego przy wszystkich. Mężczyzna odebrał, przeszedł pod okno i przez kilka sekund milczał.
— Nie, nie podpiszę — powiedział.
Słuchał.
— Powiedziałem, że nie podpiszę. Nie będę bronił dokumentów, które mogą zostać uznane za fałszerstwo.
Znów słuchał.
— I nie, nie wypłacę środków z funduszu. Bank już zablokował rachunek.
Piotr odsunął telefon od ucha.
— Mecenas odmawia dalszej współpracy — wyszeptał.
Nikt mu nie odpowiedział.
Tego samego popołudnia pojechałam do przedszkola. Zosia siedziała przy niskim stoliku i malowała dom z ogromnym żółtym słońcem. Kiedy mnie zobaczyła, rzuciła kredki i wtuliła się we mnie tak mocno, że poczułam jej łokieć pod żebrami.
— Mamo, będziesz jutro?
— Będę.
— Nawet jeśli pójdziesz do szpitala?
— Nawet wtedy.
Piotr czekał na parkingu. Stał przy swoim samochodzie, a na tylnej szybie wisiała dziecięca naklejka w kształcie gwiazdy. Zosia schowała się za moją nogą.
— Chcę z nią porozmawiać — powiedział.
— Nie dziś.
— Jestem jej ojcem.
— Bycie ojcem nie daje prawa do zabierania dziecku matki, zanim cokolwiek się wydarzy.
— Nie chciałem cię skrzywdzić.
— Wiem. Chciałeś tylko mieć pewność, że nawet moja śmierć będzie dla ciebie wygodna.
Jego twarz skurczyła się, ale nie odpowiedział.
Wróciłam do mieszkania po najpotrzebniejsze rzeczy. W sypialni Piotra zniknęły już dokumenty, ładowarka i granatowy zegarek. Została pusta półka oraz fotografia z dnia naszego ślubu. Na zdjęciu uśmiechaliśmy się do słońca, którego tego dnia prawie nie było.
Na stole leżał papierowy żuraw Zosi. Jedno skrzydło było pogniecione od ciągłego noszenia w mojej kieszeni.
Wzięłam go ze sobą.
Przez kolejne dni wszystko działo się szybko. Złożyłam zeznania. Bank zabezpieczył fundusz. Radecki pomógł mi ustanowić niezależnego zarządcę pieniędzy, a sąd tymczasowo zakazał Piotrowi podejmować jakiekolwiek decyzje dotyczące Zosi bez mojej zgody.
Nie czułam triumfu.
Czułam zmęczenie.
I coś jeszcze.
Pierwszy raz od miesięcy cisza w mieszkaniu nie oznaczała oczekiwania na kolejne kłamstwo.
Leczenie rozpoczęło się w piątek o ósmej rano. Sala pachniała środkiem do dezynfekcji, a za oknem na parapecie siedział mokry gołąb. Zosia narysowała mi wcześniej słońce na kartce i przykleiła je do lodówki.
„Dla mamy, żeby miała swoje światło” — napisała Marta za nią, bo Zosia znała wtedy tylko kilka liter.
Pierwsze tygodnie były trudne. Miałam mdłości, gorączkę i dni, w których wejście pod prysznic wydawało się wyprawą na drugi koniec świata. Ale każdego wieczoru Zosia siadała obok mnie na kanapie.
— Ile dzisiaj masz siły?
— Na jedną bajkę.
— To wybiorę krótką.
Oczywiście wybierała najdłuższą.
Po sześciu tygodniach doktor Lewandowska pokazała mi nowe wyniki. Guz zmniejszył się wyraźnie.
— Organizm odpowiada na leczenie — powiedziała.
Wyszłam na korytarz i oparłam czoło o chłodną szybę. Za nią padał pierwszy wiosenny deszcz. Nie płakałam ze szczęścia. Płakałam, bo po raz pierwszy od dawna pozwoliłam sobie uwierzyć, że mogę zostać.
Minęły trzy miesiące.
Zamieszkałyśmy z Zosią w małym mieszkaniu nad piekarnią, w spokojnej dzielnicy. Każdego ranka budził nas zapach chleba, a właścicielka na dole odkładała dla Zosi najmniejszą bułkę z makiem.
Wróciłam na pół etatu do biblioteki. Układałam książki na półkach, wpisywałam daty zwrotu i pomagałam dzieciom wybierać opowieści. W przerwie piłam herbatę z plasterkiem pomarańczy i sprawdzałam, czy mam w kieszeni papierowego żurawia.
Miał teraz przezroczyste skrzydło, bo skleiłam je taśmą.
Zosia zaczęła chodzić do nowej szkoły. W pierwszym tygodniu wróciła z rysunkiem naszej kuchni. Narysowała mnie przy stole, siebie obok i trzy kubki, chociaż mieszkałyśmy tylko we dwie.
— Dla kogo jest trzeci? — zapytałam.
— Dla przyszłości.
Usiadłam na podłodze i przytuliłam ją.
Piotr przez długi czas się nie odzywał. Potem, w listopadowy wieczór, dostałam wiadomość.
„Wiem, że zrobiłem źle. Chcę wrócić. Możemy zacząć od początku.”
Przeczytałam ją dwa razy.
Za oknem padał pierwszy śnieg, cienki i cichy. Zosia siedziała przy biurku i wycinała papierowe ptaki.
Odpisałam tylko: „Nie wracaj. My już jesteśmy w domu.”
Odłożyłam telefon.
Nie czekałam na odpowiedź.
Wieczorem Zosia przyniosła mi nowego żurawia. Tym razem skrzydła były równe, a serce nie miało czerwonej kreski przez środek.
— Ten jest dla ciebie — powiedziała.
— Przecież poprzedni też był.
— Tamten miał być odważny za ciebie. Ten już nie musi.
Przypięłam figurkę do lampki nad stołem. Stary, pognieciony żuraw schowałam do kieszeni płaszcza, tak jak pierwszego dnia, kiedy bałam się usłyszeć prawdę.
Teraz prawda nadal bolała.
Ale prowadziła mnie do domu.
A ja zostałam.
Przegapiłeś początek?
