CZĘŚĆ 4

…— Kto był z nim? — zapytałem.

Po drugiej stronie zapadła krótka cisza.

— Powiedziała nazwisko — odparła pielęgniarka. — Brzmiało jak nazwisko sędziego Cavanaugha.

Julian usłyszał to i cofnął się o krok.

Na ścianie holu wisiał portret jego ojca, Edmunda Cavanaugha, człowieka, który zbudował fortunę na nieruchomościach, kredytach i cudzych strachu. Edmund nie żył od pięciu lat, ale jego podpis znajdował się na każdym ważnym dokumencie rodziny.

— To niemożliwe — powiedział Julian.

Eleanor zabrała mi telefon.

— Pielęgniarka mówi, że Celeste chce rozmawiać z Nathaniel’em. — poprawiła się natychmiast. — Z tobą.

Podszedłem do aparatu.

— Mamo?

Jej oddech był płytki, nierówny. W tle słyszałem przesuwane krzesła i cichy brzęk naczyń.

— Nate… — wyszeptała. — Czy chłopcy są razem?

— Tak. Wszyscy.

— Nie ufaj Julianowi. Ale nie pozwól, żeby Edmund zniszczył także jego.

Spojrzałem na ojca.

— Dziadek nie żyje.

— Wiem. Dlatego musisz znaleźć zieloną księgę.

Eleanor zamarła.

— Jaką księgę? — zapytałem.

— Tę, którą Edmund prowadził ręcznie. Wszystkie pieniądze. Wszystkie nazwiska. Julian próbował ją spalić, ale nie wiedział, że schowałam ją w miejscu, do którego nigdy nie zaglądał.

— Gdzie?

Celeste zaczęła płakać.

— W pokoju dziecięcym. Pod deską z wyrzeźbioną jaskółką.

Połączenie urwało się.

Przez kilka sekund nikt się nie poruszył.

Potem Gabriel pobiegł na górę.

— Nie możesz tam iść! — krzyknął Julian.

To był błąd.

Adrian popatrzył na niego z niedowierzaniem.

— Skąd wiesz, czego szuka?

Julian rzucił się do schodów, ale Tomasz zastąpił mu drogę. Nie dotknął go. Po prostu stanął przed nim w mokrym mundurze i powiedział:

— Zrobiłem to raz. Pozwoliłem panu zastraszyć mnie. Drugi raz nie zejdę panu z drogi.

Na piętrze Gabriel znalazł deskę pod łóżkiem, na którym spaliśmy jako dzieci. W drewnie rzeczywiście wycięto małą jaskółkę. Lucien przyniósł żelazny pogrzebacz. Adrian podważył deskę.

Pod spodem nie było księgi.

Była pusta wnęka i kartka przyklejona do dna.

„Jeśli to czytacie, znaczy, że Julian wreszcie przestał was od siebie odgradzać. Księga jest tam, gdzie przechowywał rzeczy, których najbardziej się wstydzi.”

Wróciłem myślami do gabinetu. Do czarnej teczki. Do zegara zatrzymanego na jedenastej czterdzieści.

Zbiegłem na dół.

Julian stał przy kominku i trzymał w dłoni metalowy pręt. Czarnej teczki już nie było na biurku.

— Spaliłeś ją? — zapytałem.

— Nie masz prawa tu być.

— Gdzie jest księga?

— Nie wiem, o czym mówisz.

Eleanor weszła między nas.

— Julian, twoja matka żyje i jest gotowa zeznawać. Tomasz ma dokumenty. Chłopcy mają umowę. A ty nadal możesz powiedzieć, co naprawdę wydarzyło się tej nocy.

— Myślisz, że wyznanie coś zmieni?

— Nie — odpowiedziała. — Ale może po raz pierwszy zmienić ciebie.

Ojciec zaśmiał się gorzko.

— Edmund kazał mi ją zatrzymać. Powiedział, że jeśli Celeste ujawni księgi, fundacja upadnie, banki zabiorą wszystko, a wy zostaniecie bez nazwiska. Byłem jego synem. Miałem wykonać rozkaz.

— Więc ją zamknąłeś.

— Chciałem ją tylko uciszyć na kilka dni.

— A potem?

Julian spojrzał na portret ojca.

— Potem Edmund zorganizował wypadek. Celeste uciekła z ośrodka i została potrącona. Myślałem, że nie przeżyje.

Gabriel zakrył usta dłonią.

Adrian odsunął się od ojca.

— Wiedziałeś, że żyje?

— Dowiedziałem się po miesiącu.

— I nic nam nie powiedziałeś? — spytał Lucien.

— Bałem się.

To słowo zabrzmiało obco w ustach człowieka, który przez lata rozkazywał całemu miastu.

Wtedy rozległ się trzask z kominka. Metalowa płytka odpadła od tylnej ściany, odsłaniając płytką skrytkę. W środku leżała zielona księga, okopcona na brzegach, oraz drugi dokument.

Podniosła go Eleanor.

— Julian, to nie jest podpis twojego ojca.

— Co?

— Edmund podpisał tylko pierwszą stronę. Druga zawiera przekazanie całej fundacji na rzecz jego wnuków, jeśli Celeste zostanie uznana za niezdolną do działania. Ty miałeś być zarządcą pieniędzy do ich pełnoletności.

Spojrzałem na ojca.

— To dlatego nas od siebie odgradzałeś.

Julian usiadł ciężko na fotelu.

Chciał mieć kontrolę nad fundacją. Nad naszymi pieniędzmi. Nad każdym z nas. Nie dlatego, że kochał władzę bardziej od rodziny, lecz dlatego, że od dziecka uczono go, iż bez majątku jest nikim. Bał się utraty nazwiska tak bardzo, że sam zamienił je w więzienie.

Ale strach nie unieważnia krzywdy.

Pojechaliśmy do Briar Glen tej samej nocy. Celeste czekała w małym pokoju z obrazkami ptaków na ścianach. Była drobniejsza, niż ją pamiętałem. Miała srebrne włosy, opaskę na nadgarstku i bliznę nad brwią.

Kiedy nas zobaczyła, nie rozpoznała od razu wszystkich twarzy.

Najpierw podeszła do Gabriela.

— Ty zawsze chowałeś skórki od chleba w kieszeni — powiedziała.

Gabriel rozpłakał się i przytulił ją tak mocno, że pielęgniarka zrobiła krok naprzód.

Potem dotknęła policzka Adriana.

— Ty udawałeś, że nic cię nie boli.

Adrian odwrócił głowę.

— Nadal udaję.

Celeste uśmiechnęła się smutno.

Lucien stanął obok łóżka.

— Nie pamiętasz mnie?

— Pamiętam twoje ręce — powiedziała. — Zawsze budowałeś coś z drewna.

Na końcu spojrzała na mnie.

— Ty byłeś najgłośniejszy.

— Przepraszam.

— Za co?

— Za to, że uwierzyłem, iż nas zostawiłaś.

Wyciągnęła rękę. Wziąłem ją.

— To nie była twoja wina, Nathaniel.

Za nami Julian zatrzymał się w drzwiach. Nie wszedł.

Celeste spojrzała na niego długo.

— Chodź tutaj.

— Nie zasługuję.

— Nie pytam, na co zasługujesz.

Podszedł powoli.

— Powiedz mi, dlaczego — szepnęła.

Julian uklęknął przy jej łóżku. Nie dotknął jej.

— Bo myślałem, że jeśli stracę pieniądze, przestanę być twoim mężem, a chłopcy przestaną być moimi synami.

Celeste zamknęła oczy.

— Straciłeś nas, kiedy uznałeś, że możesz nas posiadać.

Nie odpowiedział.

Tydzień później zarząd fundacji odsunął Juliana od pieniędzy. Nie trafił do więzienia, bo dokumenty pokazały, że większość decyzji wymuszał Edmund, a Celeste podpisała ugodę wyłącznie pod warunkiem, że Julian publicznie odda kontrolę nad majątkiem synom i pokryje leczenie wszystkich osób, którym groził.

Najtrudniejsza kara nie przyszła z żadnego wyroku.

Przyszła wtedy, gdy musiał siedzieć przy jednym stole z nami i odpowiadać na każde pytanie.

Nie mogliśmy od razu mu wybaczyć.

Eleanor została w Fairhaven Manor, ale już nie jako gospodyni. Celeste mianowała ją opiekunką fundacji, bo wiedziała, że Eleanor nie da się kupić ani przestraszyć. Jej mosiężna jaskółka zawisła nad wejściem do nowej świetlicy dla dzieci pracowników, którzy przez lata bali się mówić o tym, co działo się w domu Cavanaughów.

Pewnego ranka zobaczyłem Juliana w kuchni. Sam nakrywał do stołu. Trzymał talerz z jajkami i chlebem, tym samym, który kiedyś wyrzuciłem do kosza.

— Eleanor powiedziała, że mam spróbować przygotować śniadanie — oznajmił.

— I jak ci idzie?

— Fatalnie.

Adrian parsknął śmiechem. Lucien przyniósł sztućce. Gabriel usiadł obok Celeste.

Julian postawił przede mną talerz.

— Nie musisz jeść.

Spojrzałem na niego, potem na matkę. Na stole leżała zielona księga, już nie ukryta w żadnej skrytce.

Wziąłem widelec.

— Ale tym razem sam wybiorę, czy chcę.

Eleanor przypięła mosiężną jaskółkę do klucza od dawnego gabinetu i podała go Celeste.

Matka zamknęła dłoń wokół metalu.