CZĘŚĆ 4
…Michael opuścił telefon, ale nie zdążył zakończyć rozmowy.
— Kto jeszcze dostał ten preparat? — zapytałam.
Jego twarz była napięta jak skóra na zbyt mocno naciągniętym bębnie.
— Anna, wróć do sali Emmy.
— Kto jeszcze?
Marta zrobiła krok w jego stronę.
— Odpowiedz jej.
Z telefonu dobiegł męski głos, zbyt wyraźny w korytarzowej ciszy.
— Michael, musisz natychmiast usunąć dokumenty z kliniki. Jeśli twoja żona je zobaczy, wszyscy mamy problem.
Michael rzucił telefonem o podłogę.
Urządzenie rozpadło się przy metalowej listwie. Ekran zamigotał i zgasł.
Doktor Reed patrzył na niego przez kilka sekund.
— To nie jest już wyłącznie błąd medyczny.
— Niech pan ratuje moją córkę — syknął Michael.
— Właśnie dlatego muszę wiedzieć, ile dzieci dostało ten środek.
Marta otworzyła teczkę i wyjęła listę. Było na niej siedem nazwisk. Przy trzech zapisano wiek poniżej dwunastu lat.
Poczułam mdłości.
Emma nie była jedyną ofiarą.
Była tylko jedyną, której matka pracowała w szpitalu i potrafiła rozpoznać, że ktoś kłamie.
— Ilu z nich jest teraz w szpitalu? — zapytałam.
— Dwoje — odpowiedziała Marta. — Jedno dziecko jest w klinice na północy miasta. Drugie zabrano do domu, bo rodzice usłyszeli, że to zwykłe osłabienie.
— Musimy ich ostrzec.
— Wiem.
Michael złapał Martę za nadgarstek.
— Nie zrobisz tego.
— Puść mnie.
— Nie rozumiesz, co się stanie. Jeśli projekt upadnie, firma wyrzuci wszystkich. Ludzie stracą pracę.
Marta wyrwała rękę.
— Dziewczynka za szybą może stracić życie.
— Nie chciałem jej skrzywdzić.
— To nie wystarczy — powiedziałam.
Michael odwrócił się do mnie.
— Potrzebowałem pieniędzy.
To zdanie zabrzmiało tak zwyczajnie, że przez chwilę nie rozumiałam jego znaczenia.
— Na co?
— Na leczenie mojej matki. Na jej opiekę. Na długi.
— Sprzedałeś zdrowie naszej córki, żeby spłacić rachunki?
— Nie sprzedałem jej.
— Wziąłeś jej ciało i zrobiłeś z niego laboratorium.
Nie odpowiedział.
Wtedy z sali dobiegł gwałtowny alarm. Drzwi otworzyły się i pielęgniarka wybiegła po lekarza.
— Ciśnienie spada!
Ruszyłam za nią, ale doktor Reed zatrzymał mnie przy wejściu.
— Proszę zostać na zewnątrz.
— To moja córka.
— I dlatego musi pani pozwolić nam pracować.
Przez szybę widziałam ręce personelu, rurki i migające światła. Emma leżała nieruchomo, a jej fioletowa bransoletka z napisem „królowa poniedziałków” zsunęła się na poduszkę.
Michael stał obok mnie.
— Anna…
— Nie dotykaj mnie.
— Bałem się, że ją stracimy.
— Ja też. Tylko ty sam stworzyłeś to zagrożenie.
— Chciałem, żebyśmy mieli pieniądze. Żebyś nie musiała brać dodatkowych dyżurów. Żeby Emma mogła kiedyś studiować bez kredytów.
— Mogłeś sprzedać samochód. Dom. Swoje udziały. Mogłeś powiedzieć prawdę.
— Nie rozumiesz, jak działa ta firma.
— Rozumiem, jak działa strach. I wiem, że strach nie zmusza człowieka do podpisania zgody za plecami matki.
Po czterdziestu minutach doktor Reed wyszedł z sali. Na jego fartuchu była mała plama krwi.
— Udało się ją ustabilizować. Najbliższe godziny będą decydujące.
Kolana się pode mną ugięły. Oparłam się o ścianę.
— Czy potrzebuje przeszczepu?
— Tak. Rozpoczęliśmy poszukiwanie dawcy. Na szczęście jej bratnia zgodność tkankowa może pochodzić od dawcy niespokrewnionego. Mamy kilka godzin, zanim podejmiemy kolejne decyzje.
Marta spojrzała na doktora Reeda.
— W archiwum kliniki jest więcej wyników. Nie tylko lista dzieci. Są też wiadomości od doktora Hale’a.
— Proszę je dostarczyć — powiedział lekarz.
Michael ruszył do niej.
— Nie.
Tym razem stanęłam między nimi.
— Spróbuj jej dotknąć, a będziesz miał większy problem niż utrata pracy.
Michael zatrzymał się.
W kieszeni marynarki miał mały pendrive, którego wcześniej nie zauważyłam. Wyjął go i położył na parapecie.
— Wszystko jest tutaj — powiedział. — Umowy, wiadomości, wyniki. Nawet nagrania spotkań.
— Dlaczego to masz?
— Bo od tygodni chciałem odejść. Hale kazał mi niszczyć kopie. Zacząłem je zabierać.
Marta spojrzała na niego z niedowierzaniem.
— I mimo tego nadal podawałeś Emmie lek?
— Myślałem, że jeśli zdobędę dowód skuteczności, będę mógł ujawnić resztę i ochronić rodzinę.
— To nie jest ochrona — powiedziałam. — To odkładanie katastrofy.
Nagle na korytarz wbiegła kobieta w granatowym płaszczu. Za nią szedł starszy mężczyzna z teczką.
— Czy tu jest Emma Johnson? — zapytała.
— Kim pani jest? — spytałam.
— Nazywam się Leah Parker. Jestem matką Noaha Parkera. Mój syn dostał ten sam preparat.
Michael cofnął się.
Leah trzymała w dłoni kartę wypisu.
— Powiedziano mi, że to wirus. Ale dziś mój syn zemdlał w domu. Zabrałam go tutaj, bo znalazłam w jego pokoju tę samą buteleczkę.
Marta natychmiast wezwała personel.
Leah spojrzała na Michaela.
— To pan przywoził lek?
— Nie rozmawiajmy tutaj — odpowiedział.
— Moje dziecko ma osiem lat.
— Proszę pani, naprawdę…
— Czy pan mu to podał?
Michael zacisnął szczękę.
— Tak.
Jedno słowo wystarczyło, żeby korytarz ożył. Pielęgniarka pobiegła po lekarza. Marta chwyciła swoją teczkę. Leah rozpłakała się, ale nie spuściła wzroku z Michaela.
— Zrobił pan to mojemu synowi — powiedziała.
Michael przetarł twarz dłonią.
— Nie wiedziałem, że…
— Wiedział pan — przerwałam mu. — Ostrzeżenie było przed pierwszą dawką.
Tym razem nie próbował już zaprzeczać.
Doktor Reed zabrał Leę do izby przyjęć, a Marta przekazała dokumenty kierownictwu szpitala. Nikt nie zakładał kajdanek. Nikt nie urządzał teatralnej sceny. Po prostu zabrano Michaelowi kartę dostępu do kliniki, a ochrona poprosiła go, by usiadł w poczekalni i nie zbliżał się do żadnej sali.
Najgorszą karą nie był jego strach.
Było nią to, że każde dziecko, które próbował ratować słowami, miało twarz Emmy.
O drugiej w nocy doktor Reed przyniósł pierwszą dobrą wiadomość. Znaleziono potencjalnego dawcę dla Emmy. Badanie potwierdzające zgodność miało zostać wykonane rano.
— Czy przeżyje? — zapytałam.
— Ma szansę. Dużą, jeśli organizm odpowie na leczenie.
Weszłam do sali. Emma była przytomna, choć bardzo słaba. Jej oczy otworzyły się, gdy usiadłam obok łóżka.
— Mamo, czy zawaliłam sprawdzian?
Roześmiałam się przez łzy.
— Królowa poniedziałków nie zawala sprawdzianów. Ona tylko robi przerwę.
— Tata tu jest?
Zatrzymałam dłoń nad jej włosami.
— Jest w szpitalu.
— Czy zrobił coś złego?
To było pytanie, którego bałam się najbardziej.
— Zrobił coś bardzo niebezpiecznego. Ale lekarze ci pomagają i nie pozwolę, żeby ktokolwiek zrobił ci krzywdę.
Emma zamknęła oczy.
— Powiedz mu, że nadal go kocham.
Wyszłam na korytarz i znalazłam Michaela siedzącego pod automatem z wodą. Obok jego buta leżała odłamana część telefonu.
— Emma powiedziała, że cię kocha.
Zakrył twarz.
— Nie zasługuję na to.
— Nie będę decydować za nią, co ma czuć. Ale ty nie wejdziesz do jej sali, dopóki sama o to nie poprosi.
— Anna, ja…
— Oddasz wszystkie dokumenty. Podasz nazwiska wszystkich dzieci. Powiesz prawdę o ostrzeżeniu i o tym, kto cię do tego namawiał.
— A potem?
— Potem będziesz żył z tym, co zrobiłeś. Bez mojej pomocy w ukrywaniu tego.
— Czy odejdziesz?
Spojrzałam na szybę, za którą Emma spała z dłonią zaciśniętą na fioletowej bransoletce.
— Dziś nie podejmuję decyzji o małżeństwie. Dziś pilnuję, żeby moja córka przeżyła.
Kiedy świt rozjaśnił korytarz, Marta przyniosła wiadomość, że Noah również otrzyma leczenie. Pozostałe rodziny zostały powiadomione. Klinika wstrzymała wszystkie próby, a dokumenty Michaela trafiły do niezależnej komisji medycznej. Nie musiałam już niczego udowadniać sama.
Emma przeżyła noc.
Kilka dni później przeszczep rozpoczął się o dziewiątej rano. Stałam obok jej łóżka i czytałam na głos pytania z przerwanego sprawdzianu. Przy trzecim zadaniu Emma otworzyła oczy.
— Mamo, ta odpowiedź jest źle.
— Masz gorączkę i nadal jesteś bezlitosna.
— Królowe muszą być dokładne.
Zaśmiałam się, a za szybą Michael odwrócił wzrok. Nie wszedł. Dotknął tylko dłonią szyby, jakby czekał na pozwolenie, którego nie miałam jeszcze siły mu dać.
Emma ścisnęła moją rękę.
Na jej nadgarstku fioletowa bransoletka była już pomięta, ale napis wciąż dało się odczytać.
„Królowa poniedziałków”.
— Mamo — szepnęła. — Kiedy wyjdę, dokończę ten sprawdzian.
— Wiem.
— I wtedy dostanę koronę?
Spojrzałam na Michaela za szybą, na Martę z dokumentami pod pachą i na kroplówkę, która powoli przywracała kolor twarzy mojej córki.
— Nie, Emmo — powiedziałam. — Koronę już masz.
Przegapiłeś początek?
