Zapytałam męża, czy uprzedził kochankę o naszym wyjeździe, a jego filiżanka zatrzymała się tuż przy ustach

Kiedy powiedziałam Arturowi, żeby nie zapomniał uprzedzić kochanki o naszym wyjeździe, jego filiżanka zatrzymała się tuż przy ustach.

Poranek był ciepły i ciężki od zapachu mokrej ziemi. Stałam przy oknie z kubkiem herbaty, która dawno wystygła, a Artur krzątał się w łazience. Kiedy wyszedł, pachniał wodą kolońską, której nigdy mu nie kupiłam. Pocałował mnie w czubek głowy i usiadł przy stole.

— Wal, spakowałaś walizki? — zapytał, przewijając telefon. — Jutro wylatujemy.

— Pamiętam.

Jego palce poruszały się po ekranie z wprawą człowieka, który od dawna prowadzi dwie rozmowy naraz. W odbiciu szyby widziałam, jak czyta wiadomość, uśmiecha się kącikiem ust i natychmiast ją usuwa.

— Byłeś wczoraj u mamy? — zapytałam.

— Oczywiście.

— I przedwczoraj?

— Też. Miała wysokie ciśnienie.

— Rozumiem — powiedziałam. — Wiem bardzo dużo, Artur.

Podniósł wzrok. Przez sekundę zobaczyłam w nim czujność, ale zaraz przykrył ją pobłażliwym uśmiechem.

— Co ty wygadujesz?

— Nic. Dopij kawę. Potem porozmawiamy.

Udawał spokój, lecz co chwilę sprawdzał telefon. Ja zaś patrzyłam na jego prawą dłoń. Na palcu miał świeże zadrapanie, jakby ktoś mocno go chwycił.

W końcu odwróciłam się od okna.

— Powiedziałeś swojej kochance, że jutro wyjeżdżamy? — zapytałam cicho. — Bo jeszcze zacznie dzwonić i się martwić.

Kawa nie dotknęła jego ust. Artur odstawił filiżankę tak gwałtownie, że ciemna plama rozlała się po drewnianym stole.

— Co powiedziałaś?

— Słyszałeś.

— Walentyno, ty chyba oszalałaś.

— Nie. Po prostu przestałam udawać, że nie widzę.

Podszedł do mnie i położył dłonie na moich ramionach.

— Jesteś przemęczona. Zajmujesz się piekarnią, rachunkami, matką… Wymyśliłaś sobie kobietę, bo boisz się, że urlop nam nie pomoże.

— Nie dotykaj mnie.

Odsunęłam jego ręce. Serce waliło mi tak mocno, że czułam puls w gardle, ale głos pozostał spokojny.

— Wyjazd odwołany.

— Nie możesz tego zrobić.

— Właśnie zobaczysz, że mogę.

Pół godziny później wyszłam na podwórko. Tamara siedziała na ławce, a jej stara jamniczka drzemała z pyskiem opartym o ciepły asfalt.

— Widziałam go przedwczoraj — powiedziała, zanim zdążyłam zapytać. — Wsiadał do taksówki z rudowłosą kobietą.

Poczułam, jak coś zimnego przesuwa się pod żebrami.

— Młoda?

— Bardzo. I trzymała go pod rękę.

Opowiedziałam jej o rozmowie. Tamara nie pocieszała mnie. Nalała tylko wody do metalowej miseczki dla psa i powiedziała:

— Pierwszy mąż zdradzał mnie miesiącami. Drugi również. Przy pierwszym płakałam, przy drugim wyrzuciłam jego rzeczy. Najgorsze nie było to, że odszedł. Najgorsze było to, że wcześniej wmówił mi, iż bez niego sobie nie poradzę.

— A poradziłaś sobie?

— Dopiero kiedy przestałam pytać, czy on pozwoli mi żyć.

Zadzwoniłam do Mariny. Czekała na mnie w samochodzie za rogiem.

— Mam coś — powiedziałam, siadając obok niej. — Ale to nie jest tylko zdrada.

Marina podała mi cienką teczkę przewiązaną żółtą wstążką. Znalazłam ją trzy dni wcześniej w szufladzie biurka w piekarni, między starymi rachunkami ojca. W środku były wydruki przelewów, kopia umowy i kartka z adresem kancelarii notarialnej.

— Artur od miesięcy przelewa pieniądze z piekarni na konto swojej firmy — powiedziałam. — A jutro chce, żebym podpisała pełnomocnictwo do sprzedaży lokalu.

Marina pobladła.

— Skąd wiesz?

— Bo ta teczka nie powinna istnieć. Znalazłam ją przypadkiem.

Wtedy za naszym samochodem zatrzymało się czarne auto Artura. Wysiadł z niego mężczyzna w jasnym płaszczu i ruszył prosto do nas. W ręce trzymał teczkę identyczną jak moja.

Marina ścisnęła moje ramię.

— Walentyno, nie wysiadaj.

Mężczyzna zapukał w szybę, a ja zobaczyłam, że pod drugą teczką wystaje dokument z moim podpisem. Sięgnął do klamki i powiedział…

CZĘŚĆ 2

— Pani Walentyno, musimy porozmawiać, zanim pani mąż podpisze umowę z kupującym.

Marina odblokowała drzwi, ale nie wysiadłam. Mężczyzna pochylił się nad szybą. Miał około sześćdziesięciu lat, granatowy płaszcz i srebrną spinkę przy krawacie.

— Nazywam się Roman Bielski. Jestem notariuszem.

— Nie umawiałam się z panem — odpowiedziałam.

— Wiem. Umawiał się pani mąż. Dziś rano odwołał spotkanie, kiedy zorientował się, że kancelaria zadała zbyt wiele pytań.

Marina otworzyła drzwi.

— Jakich pytań?

Roman wyciągnął z teczki kilka kartek.

— O własność piekarni. O źródło pieniędzy. O pełnomocnictwo, które pani miała podpisać jutro.

— Jutro mieliśmy wyjechać — powiedziałam.

— Właśnie dlatego.

Wyszłam z samochodu. Mokry asfalt błyszczał pod kołami, a żółta wstążka na mojej teczce wystawała z torebki jak ostrzeżenie.

— Co Artur chciał sprzedać?

— Lokal i wyposażenie piekarni. Nie ma do tego prawa bez pani podpisu. Ale przygotował umowę przedwstępną i pobrał zaliczkę.

— Od kogo?

Roman zawahał się.

— Od człowieka, który nie wie, że został oszukany.

W tym momencie telefon Mariny zadzwonił. Spojrzała na ekran i od razu ściszyła głos.

— To Artur.

— Odbierz — powiedziałam.

— Zwariowałaś?

— Chcę usłyszeć, jak bardzo jest pewien swojej wersji.

Marina włączyła głośnik.

— Gdzie jesteście? — zapytał Artur. W jego głosie nie było już pobłażania. — Walentyna, wracaj do domu.

— Dlaczego?

— Mamy problem z rezerwacją. Musimy dziś podpisać kilka papierów.

— Jakich papierów?

Po drugiej stronie zapadła krótka cisza.

— Zwykłych. Dotyczących piekarni.

Roman skrzyżował ręce.

— Powiedz mu, że dokumenty są już u mnie — szepnął.

— Artur, a gdzie jest twoja rudowłosa znajoma?

— Nie będę rozmawiał o twoich chorych podejrzeniach.

— To dziwne. Bo ona podobno zna adres kancelarii lepiej ode mnie.

Połączenie się urwało.

Przez chwilę słyszałam tylko kapanie wody z rynny. W środku czułam złość, ale pod nią było coś gorszego. Strach, że człowiek, z którym spałam przez dziewięć lat, przygotował dla mnie życie, w którym nie miałam już żadnego wyboru.

Roman zaprosił nas do kancelarii. W środku pachniało woskiem i papierem. Na biurku leżała niebieska pieczęć, ciężka jak kamień.

— Ta kobieta przyszła tu wczoraj z pani mężem — powiedział. — Przedstawił ją jako pełnomocniczkę pani firmy.

— Jak się nazywa?

— Lena Wysocka.

Marina zakryła usta dłonią.

— To ona prowadzi księgowość firmy Artura — powiedziała.

Roman podał mi kopię projektu umowy. Przeczytałam pierwszą stronę, potem drugą. Cena za piekarnię była rażąco niska. Na końcu widniał podpis Artura, a obok puste miejsce na mój.

— On chciał kupić mój lokal za pieniądze wyjęte z mojego konta — wyszeptałam.

— Nie tylko to — odparł Roman. — Na odwrocie jest odręczna adnotacja. Napisała ją moja pracownica, Zofia.

— Co zauważyła?

Roman sięgnął po kartkę.

— Powiedziała, że Lena znała szczegóły, których nie mogła znać osoba postronna. Wiedziała o rachunku ojca, o starym kredycie i o kluczu do magazynu. A potem powiedziała coś, co sprawiło, że Zofia odmówiła dalszej pracy.

— Co takiego?

Notariusz spojrzał mi prosto w oczy.

— Lena stwierdziła, że po jutrzejszym podpisie pani już nie będzie potrzebna w tej piekarni.

Nagle przed kancelarią zahamował samochód. Artur wysiadł z niego razem z Leną. Ona trzymała pod pachą dużą brązową kopertę.

— Nie wchodźcie do środka — krzyknął Artur. — Walentyna, jeśli przekroczysz ten próg, stracisz wszystko.

Lena odwróciła się do niego z gniewem.

— Powiedziałeś, że ona już podpisała.

Artur chwycił ją za nadgarstek. Wtedy zrozumiałam, że nie przyjechali mnie przekonać. Przyjechali odzyskać dokument, zanim ktoś go przeczyta.

Roman przesunął zasuwę w drzwiach.

— Zofia, przynieś księgę wizyt — polecił.

Starsza pracownica weszła z zaplecza, trzymając gruby rejestr. Jej palec zatrzymał się na jednej stronie.

— Panie Bielski — powiedziała — musi pan zobaczyć, kto podpisał się tu wczoraj jako Walentyna…

CZĘŚĆ 3

— To nie jest mój podpis — powiedziałam, zanim Roman zdążył odwrócić księgę.

Zofia położyła rejestr na stole. Przy nazwisku Walentyny widniało nieporadne nazwisko, zbyt wysokie litery i charakterystyczne zawahanie przy ostatniej sylabie. Ktoś próbował naśladować mój podpis, ale nie wiedział, że od lat stawiam kropkę nad literą zupełnie inaczej.

— To był tylko projekt — wyrzucił z siebie Artur stojący za drzwiami. — Niczego nie sprzedałem.

— Ale próbowałeś — odpowiedziała Marina.

Lena puściła jego rękę.

— Powiedziałeś, że ona jest świadoma wszystkiego.

— Zamknij się.

— Powiedziałeś, że piekarnia należy do ciebie.

Artur odwrócił się do niej gwałtownie.

— Bo należała do nas!

— Do nas? — Lena roześmiała się krótko, bez radości. — Przez pół roku mówiłeś, że po wyjeździe podpisze dokumenty i zostawisz ją bez niczego. Mówiłeś, że lokal będzie mój.

Roman otworzył drzwi tylko na tyle, by mogła wejść Zofia. Artur zrobił krok do przodu, lecz notariusz podniósł dłoń.

— Ani kroku dalej. Cała rozmowa odbywa się tutaj.

— Nie masz prawa mnie oskarżać — warknął Artur.

— Nie oskarżam. Czytam dokumenty.

Zofia położyła na stole drugą kartkę.

— To notatka z wczorajszego spotkania. Napisałam ją od razu, bo sytuacja wydała mi się podejrzana. Pan Artur powiedział, że żona jest niestabilna, że po powrocie z wyjazdu trzeba będzie przejąć nad nią kontrolę finansową.

Poczułam, że palce drętwieją mi na krawędzi krzesła.

— Chciałeś zrobić ze mnie osobę niezdolną do decydowania o własnym majątku?

Artur spojrzał na mnie, ale tym razem nie próbował udawać czułości.

— Chciałem uratować firmę.

— Swoją firmę.

— To ty miałaś pieniądze.

— I dlatego ukradłeś je z piekarni?

Lena cofnęła się pod ścianę.

— Ile wziął? — zapytała.

Artur milczał.

Marina rozłożyła wydruki.

— Sto osiemdziesiąt tysięcy złotych. Przelewy na konto firmy Artura. Potem przelewy na konto Leny. Opisy: zaliczka na sprzęt, konsultacje, transport. Żadnego sprzętu nie kupiono.

Lena spojrzała na niego z niedowierzaniem.

— Mówiłeś, że to twoje pieniądze.

— Nie wiedziałaś, ile kosztuje prowadzenie firmy — odburknął.

— Wiedziałam, że jesteś żonaty. Nie wiedziałam, że jesteś złodziejem.

Słowo zawisło nad stołem. Artur zacisnął szczękę.

Wtedy Roman wyciągnął z szuflady kopertę opatrzoną pieczęcią kancelarii.

— Jest jeszcze jedna rzecz — powiedział. — Wczoraj odmówiłem przyjęcia dokumentu, ale zachowałem jego kopię. Lena podpisała oświadczenie, że po sprzedaży piekarni otrzyma trzydzieści procent ceny.

Artur gwałtownie odwrócił głowę.

— To nie miało znaczenia.

— Dla mnie miało — odpowiedziała Lena. — Przyszłam tu, bo obiecałeś mi wspólną firmę.

— Chciałem cię zabezpieczyć.

— Chciałeś zabezpieczyć siebie.

Nagle zadzwonił telefon Romana. Spojrzał na ekran, odebrał i przez kilka sekund tylko słuchał.

— Tak, pani Ewo. Proszę zostać w poczekalni.

Odłożył aparat.

— Kupujący już przyjechał. Ma przy sobie pokwitowanie zaliczki podpisane przez Artura.

Artur pobladł.

— Nie może tu wejść.

— Właśnie że może — powiedziałam. — Chcę, żeby usłyszał wszystko.

Drzwi kancelarii otworzyły się. Do środka weszła elegancka kobieta z teczką i spojrzała najpierw na Artura, potem na mnie.

— Panie Bielski — powiedziała — przywiozłam całą kwotę. Ale zanim ją przekażę, muszę zadać jedno pytanie.

Artur zrobił krok w jej stronę.

— Pani Ewo, to nieporozumienie.

Kobieta otworzyła teczkę i wyjęła kartkę z pieczęcią banku.

— Dlaczego mój przelew za piekarnię został zabezpieczony kredytem zaciągniętym na nazwisko Walentyny?

Artur spojrzał na mnie. A ja zrozumiałam, że jego plan był większy niż zdrada. Chciał zostawić mnie z długiem, który miał pokryć jego własne życie.

Wtedy telefon Leny zawibrował. Przeczytała wiadomość, a jej twarz zmieniła się nagle.

— Artur — powiedziała cicho. — Twoja matka jest w szpitalu. Dzwoniła do mnie, bo nie może się z tobą skontaktować.

Artur wyciągnął rękę po telefon, lecz Lena cofnęła się.

— I powiedziała, że to ty zabrałeś jej podpisane dokumenty z szuflady.

Nikt się nie odezwał.

Po chwili do kancelarii wszedł pracownik banku z dodatkową teczką.

— Pani Walentyno — powiedział — mamy potwierdzenie, że to pani matka zgłosiła wczoraj próbę wyłudzenia kredytu. I zostawiła dla pani wiadomość. Powiedziała, że wie, dlaczego Artur tak bardzo chciał wyjechać z panią jutro rano…