CZĘŚĆ 4

…Landon rzucił telefon na stół, ale połączenie nie zostało przerwane. Przez głośnik słyszeliśmy szuranie, metaliczne uderzenia i urywany oddech Leo.

— Leo! — krzyknął Landon. — Gdzie jesteś?

— Przy wodzie — odpowiedział chłopiec. — Jest tu pan z laską.

Bruno pobladł.

Nie dlatego, że ktoś porwał dziecko. Dlatego, że dziecko właśnie wskazało jego.

Landon ruszył do niego, lecz Dominic zagrodził mu drogę.

— Szefie, jeśli wyjdziemy wszyscy, zostawimy ją samą.

— Ona może poczekać.

— Nie może — powiedziałam. — Bruno nie przyjechał tu po mnie. Przyjechał po księgę.

Rosa wsunęła kartkę do kieszeni mojego fartucha.

— Jest druga droga do portu — powiedziała. — Przez chłodnię i tunel dostawczy.

Bruno rzucił się na mnie.

Nie zdążył.Landon chwycił go za ramię i uderzył nim o metalowy stół. Naczynia zabrzęczały. Bruno syknął, a ja poczułam, że nogi miękną mi ze strachu.

— Gdzie jest Leo? — zapytał Landon.

— Nie wiem.

— Powiedz.

— Twoja matka też pytała, zanim umarła.

Landon zamarł.

Bruno uśmiechnął się przez krew na wardze.

— Myślałeś, że choroba ją zabrała? Twój ojciec dowiedział się o księgach. Bruno, twój wierny wujek, załatwił lekarza, który przepisał jej niewłaściwe lekarstwa. Santino znalazł rachunki. Dlatego zginął.

Nie wiedziałam, co bardziej mnie przeraziło: wyznanie czy fakt, że Bruno wypowiedział je bez namysłu, pewny, że nadal kontroluje wszystkich w pomieszczeniu.

Landon odsunął się od niego.

— Co zrobiłeś mojej matce?

— To, co musiałem. Firma miała zostać moja.

Wtedy Rosa wyrwała telefon z ręki Landona.

— Leo, słyszysz mnie? Powiedz, co widzisz.

— Czerwone drzwi — wyszeptał chłopiec. — I łódź z białym ptakiem.

Znałam ten magazyn. Stary budynek przy nabrzeżu numer siedem, z drzwiami pomalowanymi na czerwono i emblematem mewy na burcie holownika. Santino zabierał mnie tam, kiedy chciał porozmawiać z dala od rodziny.

— Prowadź — powiedział Landon.

Przebiegliśmy przez chłodnię. Pod butami pękał lód, a zapach ryb mieszał się z dieslem. Rosa została z Dominikiem i Brunem. Kiedy wypadliśmy na nabrzeże, deszcz smagał twarz jak drobny żwir.

W magazynie paliła się jedna lampa.

Leo siedział na drewnianej skrzyni, a obok niego stał mężczyzna z blizną na szyi. W ręku trzymał nóż.

— Jeszcze krok, Moretti — powiedział. — Albo chłopiec płynie pierwszy.

Landon zatrzymał się.

— Czego chcesz?

— Księgi.

Wyjęłam kartkę z kieszeni.

— Szukasz tego?

Mężczyzna spojrzał na dokument. Wystarczyła sekunda.

Rzuciłam kartkę na podłogę po przeciwnej stronie. Napastnik odwrócił głowę, a Landon ruszył. Uderzył go barkiem, nóż odbił się od betonowej posadzki, a Leo zsunął się ze skrzyni prosto w moje ramiona.

Chłopiec wczepił się we mnie.

— Wiedziałem, że przyjdziesz — wyszeptał.

— Obiecałam twojemu tacie, że cię znajdę.

Landon usłyszał te słowa.

— Obiecałaś Santinowi?

Przycisnęłam Leo do piersi.

— Tej nocy, kiedy zginął, zadzwonił do mnie. Powiedział, że jeśli nie wróci, mam chronić jego syna. Nie zdążyłam. Bruno odciął połączenie.

Landon patrzył na mnie, jakby całe jego życie układało się na nowo z kawałków, których nie chciał dotknąć.

Kiedy wróciliśmy do restauracji, Bruno siedział przy stole w pustej sali. Rosa położyła przed nim księgę, a obok niej rachunki za lekarstwa jego siostry i kopie przelewów z firmy.

— Skąd to masz? — zapytał Bruno.

— Twoja księgowa nie umiała zapomnieć, co podpisała — odpowiedziała Rosa. — Przyniosła mi wszystko dziś rano.

Bruno spojrzał na Landona.

— Jeśli mnie wydasz, stracisz firmę. Wszystkie rachunki prowadzą do ciebie.

— Nie — powiedział Landon. — Prowadzą do ciebie. Ja tylko zbyt długo nie chciałem patrzeć.

Bruno zaśmiał się ochryple.

— A ona? Myślisz, że zostanie? Zniknęła raz. Zniknie znowu.

Landon odwrócił się do mnie.

— Elena, nie będę cię zatrzymywał.

To nie była prośba. Nie było w tym rozkazu ani obietnicy. Tylko pierwszy uczciwy wybór, jaki mi dał.

— Wiem.

— Ale Leo potrzebuje kogoś, kto znał jego ojca.

Spojrzałam na chłopca. Spał wtulony w mój płaszcz, ściskając drewniany samochodzik. Na jego policzku zaschła kropla deszczu.

— Nie jestem jego matką.

— Nie — powiedział Landon. — Jesteś kobietą, której zaufał, zanim przypomniał sobie twoje imię.

Bruno został zabrany przez ludzi, których wcześniej sam zatrudniał, żeby pilnowali rodziny. Landon przekazał księgi i rachunki osobom, które mogły doprowadzić sprawę do końca, ale nie pozwolił, żeby nazwisko Santina zniknęło pod cudzym kłamstwem.

Nie wróciłam do restauracji jako Sarah.

Właściciel oddał mi mój ostatni czek, a Rick nawet nie próbował mnie zatrzymać. Plakietkę z imieniem Sarah zostawiłam na jego biurku. Zapięcie nadal było rozgięte.

Medalik w kształcie cytryny nosiłam dalej.

Tydzień później Landon zabrał Leo do portu, ale nie do magazynu. Stanęliśmy przy czerwonych drzwiach starego domu, który kupił dla chłopca. Na ścianie zawisła fotografia Santina, ta sama, którą pokazał mi w prywatnej sali.

Leo wskazał ją palcem.

— To tata i ciocia Elena.

— To prawda — odpowiedziałam.

Landon trzymał w dłoni pierwszy dokument, który jego ojciec podpisał dla Santina. Zamiast schować go w sejfie, przybił go do ściany obok fotografii.

— Dlaczego tutaj? — zapytałam.

— Żeby nikt już nie mógł spalić historii mojej rodziny.

Leo pociągnął mnie za rękaw.

— Zaśpiewasz mi o gwiazdach?

Kucnęłam przy nim i zaczęłam nucić melodię z wybrzeża. Landon stał obok, a wiatr poruszał papierem przybitym do ściany.

Kiedy skończyłam, Leo przyłożył ucho do czerwonych drzwi.

— Słyszę morze — powiedział.

Landon spojrzał na mnie.