CZĘŚĆ 4

…a siedemnasta była za niecałe trzy godziny.

Wiadomość przeczytałam dwa razy.

Potem spojrzałam na Avę. Spała, przyciskając lewą dłoń do policzka. Prawa leżała na poduszce, owinięta białym opatrunkiem i unieruchomiona cienką szyną.

— Mamo? — odezwała się, nie otwierając oczu.

— Jestem.

— Czy znaleźli mój szkicownik?

To pytanie zabolało bardziej niż wszystko, co usłyszałam od Brooke.

— Jeszcze nie.

Ava otworzyła oczy.

— Tam był ptak z czerwonym skrzydłem. Ten, którego narysowałam dla taty.

Nie miała na myśli swojego ojca. Jej biologiczny ojciec zniknął, zanim skończyła trzy lata. Mówiła o Richardzie, bo przez długi czas uważała dziadka za człowieka, który zawsze stanie za nią.

Nie chciałam jej powiedzieć, że to właśnie on zabrał jej rysunki.

Jeszcze nie.

Detektyw Moreno przyjechała po kilku minutach. W ręku trzymała mały plastikowy worek, a w nim żółtą naklejkę w kształcie gwiazdy.

— Znaleźliśmy szkicownik w bagażniku samochodu Brooke — powiedziała.

Ava podniosła głowę.

— Czy kartki są całe?

Moreno zawahała się.

— Niektórych brakuje.

Wtedy zrozumiałam, że Brooke nie uciekła z pracowni Eleny po tym, jak się przyznała. Pojechała po dowód. Chciała zabrać wszystko, co mogło połączyć Avę z obrazami na wystawie.

— Musimy jechać do galerii — powiedziałam.

— Pani córka nie powinna teraz wychodzić ze szpitala.

— Nie wyjdzie. Ja pojadę. Ale obrazy muszą zostać zatrzymane, zanim Richard przestawi historię po swojemu.

Moreno spojrzała na Avę.

— Czy mogę zabrać ten rysunek z podjazdem?

Ava przyciągnęła kartkę do piersi.

— Nie. To mój.

— Oczywiście.

— Ale może pani zrobić kopię.

Detektyw uśmiechnęła się smutno.

W galerii panował zapach lakieru, świeżo polerowanego drewna i drogich perfum. Na białych ścianach wisiało dwadzieścia trzy obrazy. Każdy był podpisany „Brooke Harper”.

Rozpoznałam je natychmiast.

Ptak z czerwonym skrzydłem.

Dziewczynkę w żółtych kaloszach.

Dom z krzywym kominem.

Las, który Ava narysowała po naszej wycieczce nad jezioro.

Pamiętałam, jak siedziała wtedy na kamieniu i mówiła, że drzewa wyglądają jak ludzie trzymający się za ręce.

Brooke nie zmieniła nawet tytułów.

Richard stał przy ladzie z właścicielem galerii. Miał na sobie granatowy garnitur, a w palcach obracał srebrne spinki do mankietów.

— Natalia, nie rób sceny — powiedział, gdy mnie zobaczył.

— Wystarczy, że ty zrobiłeś ją z życia własnej wnuczki.

Właściciel galerii, pan Lewicki, spojrzał na Moreno.

— Otrzymałem dokumenty od pana Harpera. Twierdził, że prace należą do Brooke.

— A teraz zobaczy pan prawdziwe dowody — odpowiedziałam.

Elena przyszła kilka minut później. Trzymała w dłoni teczkę i drżała tak mocno, że kartki szeleściły.

— To są datowane zdjęcia — powiedziała. — Wykonałam je w pracowni. Każdy obraz był podpisany inicjałami Avy.

Richard ruszył w jej stronę.

— Pani Wrona, proszę uważać na oskarżenia.

— Przez lata uważałam. Właśnie dlatego to trwało tak długo.

Pan Lewicki otworzył teczkę. Na jednym ze zdjęć widać było Avę siedzącą przy stole, z ołówkiem w lewej dłoni. Miała wtedy siedem lat. Za nią stała Brooke i trzymała w ręce pustą ramę.

Na odwrocie fotografii widniała data sprzed jedenastu miesięcy.

— To niemożliwe — powiedział Richard.

— Możliwe — odparła Elena. — Wysłałam kopie do galerii, zanim przyjechałam tutaj.

Brooke weszła do środka chwilę później. Nie miała już płaszcza. Jej włosy były rozrzucone, a na policzku widniała smuga tuszu.

— Tato, powiedz im, że to twoja umowa.

Richard odwrócił się do niej.

— Zamknij się.

— To ty mówiłeś, że Ava i tak nie pamięta, co rysuje.

— Brooke.

— To ty zabrałeś jej teczkę ze szkoły. To ty powiedziałeś, że jeśli zniszczę kilka kartek, nikt nie zauważy.

Właściciel galerii cofnął się o krok.

— Panie Harper, czy to prawda?

Richard zacisnął szczękę.

— Próbowałem pomóc córce.

— Ona nie jest twoją córką — powiedziałam. — Jest twoją wnuczką. I nie była twoim materiałem do sprzedaży.

Brooke spojrzała na mnie. Złość ustąpiła miejsca czemuś, czego nie spodziewałam się zobaczyć.

Wstydowi.

— Chciałam tylko jednego obrazu z jej szkicownika — powiedziała. — Potem dwóch. Ojciec mówił, że to normalne, że rodzina sobie pomaga. Kiedy galerie zaczęły pytać o nowe prace, Ava rysowała coraz szybciej. Nie mogłam za nią nadążyć.

— Mogłaś powiedzieć prawdę — odpowiedziałam.

— Wtedy wszyscy zobaczyliby, że nie jestem tak dobra jak ona.

— Nie byłaś dobra, bo kradłaś jej ręce, a potem próbowałaś złamać tę prawdziwą.

Brooke zakryła twarz.

Richard nagle ruszył do bocznego korytarza. Moreno zagrodziła mu drogę.

— Proszę zostać tutaj.

— Nie ma pani prawa mnie zatrzymywać.

— Mam prawo zabezpieczyć dokumenty i przedmioty związane ze sprawą. Zwłaszcza te, które próbował pan wynieść z galerii.

Spojrzałam na jego dłoń. Trzymał teczkę z umowami.

Srebrna spinka przy mankiecie zahaczyła o papier. Jedna kartka wysunęła się na podłogę.

Był na niej podpis Avy.

Nie jej podpis. Jej imię zapisane dziecięcymi literami, skopiowane z rysunku i umieszczone pod umową.

— To sfałszował pan sam? — zapytałam.

Richard spojrzał na kartkę.

— Chciałem, żeby rodzina miała z czego żyć.

— Miałeś dom, samochód i firmę.

— Brooke była moją córką.

— A Ava była dzieckiem.

Właściciel galerii zerwał wszystkie etykiety z obrazów. Nie zrobił tego teatralnie. Po prostu brał jedną po drugiej, zginał i odkładał na ladę.

— Wystawa zostaje odwołana — powiedział. — Pieniądze z wcześniejszej sprzedaży zamrażam do czasu wyjaśnienia praw autorskich.

Brooke zachwiała się.

— Wszystkie?

— Wszystkie.

To było dokładnie to, czego bała się najbardziej. Nie więzienie. Nie plotki. Utrata nazwiska, za którym ukrywała pustkę.

Tego wieczoru wróciłam do szpitala z oryginalnym szkicownikiem Avy. Brakowało siedmiu kartek, ale Elena odnalazła ich kopie w archiwum pracowni.

Ava dotknęła okładki lewą dłonią.

— Czy on już nie będzie mógł sprzedawać moich rysunków?

— Nie.

— A Brooke?

Przez chwilę nie wiedziałam, co powiedzieć.

— Brooke będzie musiała naprawić to, co zrobiła. Nie słowami.

Następnego dnia przyszła do szpitala. Nie przyniosła kwiatów. Nie przyniosła prezentu.

Przyniosła siedem brakujących kartek.

Położyła je na stoliku i stała przy łóżku, ściskając w dłoni pękniętą czerwoną kredkę.

— Znalazłam je w swoim pokoju — powiedziała.

Ava patrzyła na nią bez słowa.

— Nie umiem tego cofnąć — dodała Brooke. — Ale oddam wszystko. Obrazy, pieniądze, nazwisko. Jeśli będziesz chciała, powiem każdemu, kto zapyta, że to ty je narysowałaś.

Ava przesunęła wzrok na swoją zabandażowaną dłoń.

— A jeśli już nie będę rysować tak jak wcześniej?

Brooke uklękła przy łóżku.

— Wtedy wszyscy dowiedzą się, że te obrazy powstały dzięki tobie, nawet jeśli następne będą zupełnie inne.

Ava długo milczała. Potem wyciągnęła lewą rękę po czerwoną kredkę.

— Nie chcę, żebyś dotykała mojego szkicownika — powiedziała.

Brooke skinęła głową.

— Dobrze.

— Ale możesz usiąść tam, gdzie będziesz widzieć, jak rysuję.

Brooke usiadła na krześle przy ścianie. Nie bliżej.

Ava otworzyła szkicownik na czystej stronie. Jej lewa ręka drżała, gdy kreśliła pierwszą linię. Potem drugą.

Narysowała samochód z otwartymi drzwiami, małą dziewczynkę z zabandażowaną dłonią i kobietę stojącą daleko od niej, bez uśmiechu.