CZĘŚĆ 4
Helena dodała, że jego plan zaczął się rozpadać, zanim ktokolwiek dotarł do kościoła.
Greg rzucił się do telefonu.
— Mój brat nie ma prawa tego zrobić.
— Miał prawo przestać odpowiadać za twoje długi — powiedziała Helena.
— To pieniądze na wesele.
— Nie. To były pieniądze klientów twojej firmy.
Samanta stała przy biurku, ściskając pierścionek w dłoni. Kamień odbijał światło lampy, ale nie wyglądał już jak symbol miłości. Wyglądał jak ciężarek, który ktoś próbował przywiązać do jej szyi.
— Ile wziąłeś? — zapytała.
Greg spojrzał na nią z niedowierzaniem.
— Nie chodzi o kwotę.
— Ile?
— Około dwustu tysięcy.
Samanta zamknęła oczy.
— Powiedziałeś, że kupiłeś mi pierścionek za własne pieniądze.
— Chciałem ci zapewnić przyszłość.
— Chciałeś zapewnić sobie winnicę.
Greg odwrócił się do mnie.
— To przez panią wszystko się niszczy. Wystarczyło nie robić przedstawienia i pozwolić nam wziąć to, co pani obiecała.
— Podarowałam dom mojej córce — odpowiedziałam. — Nie podarowałam go człowiekowi, który uważa, że jego wartość zależy od nazwiska na akcie.
W salonie zapanowała ciężka cisza. Za szybą poruszały się gałęzie róż, a na żwirze czekał samochód Heleny.
Samanta położyła pierścionek obok dokumentów.
— Chcę anulować ślub.
Greg roześmiał się krótko.
— Nie możesz. Zaproszenia wysłano. Rodzina jest w drodze.
— Mogę odwołać własny ślub.
— A gdzie pójdziesz?
Pytanie było tak okrutne, że aż prawdziwe. Samanta mieszkała w wynajętym mieszkaniu, większość oszczędności wydała na wesele, a firma Grega była zadłużona. Przez moment zobaczyłam w jej twarzy nie tylko wstyd, ale także strach.
Podeszłam do szuflady i wyjęłam mosiężny klucz, ten sam, który tydzień wcześniej włożyłam do pudełka z zieloną wstążką.
Położyłam go przed nią.
— Możesz zostać w domu nad strumieniem.
Samanta uniosła głowę.
— Sama?
— Jeśli tego chcesz.
Greg uderzył dłonią w biurko.
— Ona nie ma prawa tam wejść!
Helena odwróciła się do niego.
— Właśnie że ma. Warunkowe przekazanie zostało dziś unieważnione, ale Andrea może udzielić córce prawa do zamieszkania. Pan nie ma żadnego tytułu prawnego do tej nieruchomości.
— Ona jest moją narzeczoną.
— Jeszcze przez kilka minut — powiedziała Samanta.
Greg pobladł.
Wtedy spod bramy dobiegł pierwszy dźwięk klaksonu. Potem drugi. Goście zaczynali przyjeżdżać, nie wiedząc, że namiot został odwołany, kucharze nie dostali zgody na wjazd, a zespół wysłał rachunek za zerwanie umowy.
Samanta wzięła klucz.
— Mamo, dlaczego nie powiedziałaś mi o warunkach?
— Bo chciałam ci podarować dom, a nie przeprowadzać przesłuchanie narzeczonego. Twój ojciec uważał, że człowiek pokazuje prawdę wtedy, gdy słyszy „nie”.
— A ty pozwoliłaś mi go poślubić.
To zabolało bardziej niż oskarżenie Grega.
— Tak — odpowiedziałam. — Bo wierzyłam, że widzisz w nim coś, czego ja nie widzę.
Samanta odwróciła twarz.
— Nie widziałam go. Widziałam to, że wszyscy byli pod wrażeniem.
Greg podszedł do niej.
— Sam, porozmawiajmy gdzie indziej.
— Nie mów do mnie „Sam”.
— Kocham cię.
— Kochałeś dom.
— To nieprawda.
— W takim razie dlaczego próbowałeś sfałszować akt?
Greg zacisnął palce.
— Bałem się, że twoja matka zabierze ci wszystko.
— Nie. Bałeś się, że bez jej pieniędzy nikt nie zobaczy w tobie człowieka sukcesu.
Helena zebrała dokumenty.
— Greg, musi pan podpisać potwierdzenie wycofania wniosku dotyczącego nieruchomości. Później porozmawia pan z księgowym swojego brata o pieniądzach klientów.
— Nie podpiszę niczego.
— W takim razie sprawa trafi do instytucji, która zajmuje się oszustwami finansowymi. To pana decyzja.
Nie było kajdanek, radiowozów ani teatralnego wyprowadzania. Greg sam wyszedł z gabinetu, ale zatrzymał się przy progu.
— Samanta, jeśli odejdziesz, stracisz wszystko.
Córka spojrzała na klucz w swojej dłoni.
— Nie. Stracę tylko to, co od początku nie było moje.
Wyszedł.
Za drzwiami usłyszeliśmy jego szybkie kroki i trzask samochodowego bagażnika.
Dopiero wtedy Samanta zaczęła płakać. Nie cicho. Nie pięknie. Zgięła się nad biurkiem, a łzy spadły na kartki przygotowane przez jej narzeczonego.
Nie przytuliłam jej od razu.
Stałam obok, pozwalając, żeby między nami wybrzmiało wszystko, czego nie powiedziałyśmy przez ostatnie lata.
— Myślałam, że jeśli wyjdę za Grega, przestanę być biedną córką właścicielki winnicy — powiedziała.
— Nigdy nie byłaś biedna.
— Miałam pieniądze, ale nie miałam odwagi przyznać, że wstydzę się twoich butów.
Spojrzałam na swoje zabłocone obuwie. Na szwie pękła skóra, a przy podeszwie tkwiła zaschnięta ziemia.
— Te buty pamiętają więcej dobrych dni niż twoja suknia ślubna.
Samanta otarła policzki.
— Nie chcę tego domu, jeśli ma być zapłatą za przebaczenie.
— Nie jest.
— Czego więc chcesz?
Pytanie było proste, ale odpowiedź dojrzewała we mnie od rana.
— Żebyś zamieszkała tam sama, jeśli tego potrzebujesz. Bez Grega. Bez przyjęć dla ludzi, którzy pytają, ile kosztuje hektar. I żebyś przez rok pracowała ze mną przy winnicy, zanim zdecydujesz, co naprawdę chcesz odziedziczyć.
Samanta spojrzała na mnie z bólem.
— A jeśli nie dam rady?
— Wtedy sprzedamy część ziemi i kupisz sobie małe mieszkanie. Dom nie może być klatką, nawet jeśli jest wart osiem milionów.
Helena uśmiechnęła się blado.
— Pani mąż napisał jeszcze jedną instrukcję.
Wyjęła z teczki małą kartkę.
— „Jeśli Andrea przekaże dom Samancie, niech nie przekazuje jej żadnej części winnicy, dopóki córka nie przepracuje pełnego sezonu przy zbiorach. Ziemia ma nauczyć ją cierpliwości, nie tylko podziwu.”
Samanta roześmiała się przez łzy.
— Tata naprawdę to napisał?
— Słowo w słowo — odpowiedziała Helena.
Ben, który przez cały czas stał przy korytarzu, odchrząknął.
— Jeśli chcecie wiedzieć, co się dzieje przed bramą, pierwszy autobus gości właśnie zawrócił. A orkiestra wystawiła instrumenty na poboczu i pyta, czy może zagrać dla pracowników.
Samanta spojrzała na mnie.
— Mogą?
— Tylko jeśli zagrają coś, przy czym da się tańczyć na żwirze.
Godzinę później pod starą szopą zebrało się kilkudziesięciu pracowników winnicy, kilka kwiaciarek i kucharz, który nie chciał zmarnować przygotowanych deserów. Nie było wesela. Nie było białego namiotu. Był stół z desek, skrzynki winogron i ciasto, które miało kosztować więcej niż mój pierwszy traktor.
Samanta przebrała jedwabną bluzkę na flanelową koszulę znalezioną w domu nad strumieniem. Rękawy były za długie. Ben podwinął je i wręczył jej sekator.
— Jutro o piątej rano zaczynamy zbiór — powiedział.
— Jutro?
— Winogrona nie przejmują się odwołanym ślubem.
Popatrzyła na mnie.
— Przyjdziesz?
— Będę przy pierwszym rzędzie.
— W tych butach?
— W tych samych.
Uśmiechnęła się niepewnie, ale tym razem nie po to, żeby zrobić wrażenie na kimkolwiek.
Później, kiedy goście odjechali, zaprowadziła mnie do kamiennego domu. Na stole w kuchni położyła mosiężny klucz, a obok niego pierścionek Grega.
— Tego nie sprzedam — powiedziała.
— Dlaczego?
— Przetopię kamień i zapłacę z niego za pierwszy sezon pracowników. Nie chcę, żeby cokolwiek po nim zostało jako ozdoba.
Nie wiedziałam, co odpowiedzieć.
Samanta otworzyła szufladę i wyjęła starą księgę zbiorów, poplamioną sokiem z winogron.
— Jutro wpiszesz mnie na listę.
— Jako właścicielkę?
— Jako uczennicę.
Na zewnątrz zapadł wieczór. Z odległej szopy dobiegł fałszywy akord skrzypiec i śmiech Bena.
Samanta wzięła czerwony ołówek, ten sam, którym mój mąż przez lata zaznaczał daty zbiorów, i napisała swoje imię pod pierwszym pustym wierszem.
Andrea.
Samanta.
Jutro przed świtem po raz pierwszy miałyśmy wspólnie wpisać tam plon.
Córka podniosła na mnie oczy i powiedziała:
— Mamo, pokaż mi, od którego krzewu zaczynamy.
Przegapiłeś początek?
