CZĘŚĆ 4
Telefon Miriam wciąż był przy jej uchu, kiedy kapitan Ross spojrzał na uchylone drzwi domu.
— Nikt nie wchodzi do środka — powiedział.
Z wnętrza dobiegł cichy trzask.
Nie był to dźwięk otwieranej szuflady.
Brzmiał jak upadający metalowy przedmiot.
Dziadek pobladł.
— W domu jest ktoś jeszcze.
Ross natychmiast podniósł rękę. Dwóch funkcjonariuszy weszło do środka, a ja zostałam przy dziadku.
Vanessa próbowała wykorzystać zamieszanie.
— To bezprawne przeszukanie — powiedziała.
— Bezprawne było zakuwanie starszego człowieka — odparłam. — Teraz wszyscy poczekamy na wynik.
Po chwili jeden z funkcjonariuszy wyprowadził z domu mężczyznę w brązowej kamizelce.
Miał przy sobie laptop, pęk kluczy i dokument tożsamości wystawiony na nazwisko Nathan Holloway.
Vanessa drgnęła.
— Nathan?
Mężczyzna spuścił głowę.
— Nie chciałem, żeby tak to wyglądało.
— To twój brat? — spytałam.
Vanessa nie odpowiedziała.
Nathan wyglądał na starszego od niej o kilka lat. Na palcu miał pierścionek z pękniętą czarną emalią. Pamiętałam go z zebrania mieszkańców Willow Creek. Stał wtedy przy ścianie i rozdawał ulotki o rzekomym zagrożeniu powodziowym.
Kapitan Ross wyjął mu laptop z rąk.
— Co robiłeś w domu George’a Millera?
— Próbowałem anulować przelew.
— Z jego konta?
— Tak.
— Sam go zleciłeś?
Nathan spojrzał na siostrę.
Vanessa zacisnęła usta.
— Powiedz prawdę — powiedziałam.
— Przelew był już przygotowany — odparł. — Miał zostać wysłany po złożeniu umowy w rejestrze. Pieniądze miały trafić do firmy, a potem na konto inwestora.
— Kogo?
Nathan odetchnął ciężko.
— Funduszu, który finansował rozbudowę Willow Creek.
Miriam zmarszczyła brwi.
— A więc nie chodziło tylko o farmę.
Nathan pokręcił głową.
— Jeśli nie zdobędą dostępu do źródła, inwestor wycofa kredyt. Vanessa zadłużyła całe osiedle pod tę rozbudowę.
Vanessa gwałtownie odwróciła się do brata.
— Zamknij się.
— Już za późno — powiedział Nathan. — Zabrałaś pieniądze mieszkańców, żeby spłacić pierwszą ratę. Potem wymyśliłaś plan z farmą.
Mieszkańcy Willow Creek, którzy do tej pory stali przy drodze, zaczęli szeptać między sobą. Niektórzy mieli na sobie eleganckie ubrania, inni trzymali w dłoniach telefony. Vanessa przez lata przemawiała do nich z podium, obiecując wzrost wartości domów i bezpieczne ujęcie wody.
Teraz patrzyli na nią jak na obcą.
— Powiedziałaś, że kupiłaś prawa do źródła — odezwał się starszy mężczyzna przy płocie. — Wzięłaś od nas składki na ten projekt.
— Wszystko było zgodne z planem — odpowiedziała Vanessa.
— Z jakim planem? — spytała kobieta obok niego. — Z planem zakucia staruszka?
Vanessa odwróciła się do mnie.
— Claire, możemy to rozwiązać. Twoja rodzina dostanie pieniądze. Więcej, niż ta ziemia jest warta.
Dziadek spojrzał na nią z gorzkim uśmiechem.
— Nie wiesz, ile jest warta.
— Wiem, ile potrzebuję.
— To nie jest to samo.
Miriam przejrzała jeszcze raz dokumenty ze skrzynki.
— George, ta mapa nie jest tylko planem studni. Jest tu zapis o wspólnym prawie użytkowania wody dla wszystkich gospodarstw położonych w dolinie.
— Mój ojciec chciał, żeby nikt nie mógł zamknąć źródła — wyjaśnił dziadek. — Dlatego złożył dokument w rejestrze. Myślałem, że wszyscy o nim zapomnieli.
— Zapomnieli — powiedziałam. — Poza kimś, kto przeszukał stodołę.
Vanessa zacisnęła dłonie.
— To niczego nie zmienia. Dokument sprzedaży został złożony.
— Fałszywy dokument nie przenosi własności — odpowiedziała Miriam. — Ale pokazuje zamiar oszustwa.
Kapitan Ross podszedł do Vanessy.
— Pani Holloway, proszę odłożyć telefon.
— Nie ma pan prawa mnie zatrzymywać.
— Nie powiedziałem, że panią zatrzymuję.
To zdanie sprawiło, że spojrzała na niego z większym strachem niż wcześniej.
Ross odwrócił się do Bella i Kellera.
— Obaj oddacie odznaki i zostaniecie przesłuchani w sprawie przekroczenia uprawnień. Keller, jeśli będziesz współpracował, prokurator weźmie pod uwagę, że nie znałeś całego planu.
Keller skinął głową. Łzy stały mu w oczach.
— Chciałem tylko spłacić leczenie matki.
— Rozumiem — powiedział Ross. — To wyjaśnia wybór. Nie usuwa odpowiedzialności.
Bell nie odezwał się ani słowem. Vanessa patrzyła na niego tak, jakby już przestał być człowiekiem, którego znała.
Wtedy Nathan podał mi małą kartę pamięci.
— To kopia korespondencji z funduszem. Nie ma tam nagrań. Są wiadomości, przelewy i wersje dokumentów z różnymi podpisami.
— Dlaczego mi to dajesz?
— Bo Vanessa miała zamiar zrzucić wszystko na mnie. W umowie jest zapis, że to ja odpowiadam za fałszerstwa.
— A ty podpisałeś?
— Podpisałem tylko pierwszą wersję. Nie wiedziałem, że wykorzysta podpis twojego dziadka. Kiedy zrozumiałem, próbowałem anulować przelew.
Dziadek patrzył na niego długo.
— Czemu nie przyszedłeś wcześniej?
Nathan ścisnął kartę pamięci.
— Bałem się siostry.
— Strach nie jest usprawiedliwieniem — powiedział dziadek. — Ale jest powodem, dla którego człowiek może jeszcze spróbować naprawić szkodę.
To była jedyna łagodność, na jaką było go stać.
Vanessa nagle ruszyła do mercedesa.
Mieszkańcy rozstąpili się, lecz nie na tyle, by mogła przejść bez trącenia ramieniem kilku osób. Otworzyła drzwi samochodu i wyjęła z kieszeni kluczyk do małej koparki stojącej przy wschodniej łące.
— Co robisz? — krzyknęłam.
— Skoro nie mogę mieć ziemi, nikt nie będzie miał wody.
Pobiegła w stronę maszyny.
Przez sekundę wszyscy stali nieruchomo.
Potem dziadek złapał mnie za rękę.
— Tam jest zawór główny.
Ruszyliśmy za nią.
Vanessa wspięła się do kabiny koparki i uruchomiła silnik. Maszyna zawyła, a metalowa łyżka opadła nad ziemię przy starej studni.
— Vanessa! — krzyknął Ross. — Wyłącz silnik!
— Nie dostaniecie tego źródła!
Dziadek sięgnął do kieszeni i wyjął mały mosiężny klucz.
Zrozumiałam, że przez cały czas nosił go przy sobie.
— Co to jest? — spytałam.
— Zawór bezpieczeństwa. Twój pradziadek zrobił go własnymi rękami.
Pobiegł do kamiennej obudowy studni, choć kolano wyraźnie odmawiało mu posłuszeństwa. Dopadłam go i podtrzymałam.
— Dziadku, nie możesz tam iść.
— Mogę. Tylko nie tak szybko jak dawniej.
Otworzył niewielką żelazną klapę. Pod nią znajdował się drugi zawór, ukryty głęboko w ziemi.
Vanessa opuściła łyżkę.
Metal uderzył w kamienną obudowę.
Konstrukcja zadrżała.
Dziadek wsunął klucz do zamka.
— Jeśli uszkodzi rurę, cała dolina zostanie bez wody — powiedziała Miriam.
— Wiem — odparł.
— George! — krzyknęłam.
— Dynia, podaj mi obie ręce.
Chwyciłam klucz razem z nim. Obróciliśmy go w chwili, gdy Vanessa ponownie opuściła łyżkę.
Pod ziemią coś huknęło.
Koparka zgasła.
Z pękniętej rury trysnęła woda, ale nie w stronę domów. Została skierowana do starego kanału odpływowego, który prowadził na nasze pole.
Vanessa wysiadła z kabiny. Na jej szmaragdowej marynarce pojawiły się ciemne plamy.
— To nie koniec — powiedziała.
— Dla mnie właśnie skończyłaś niszczyć ostatnią rzecz, którą mogłaś wykorzystać jako kartę przetargową — odparłam.
Nie czułam triumfu.
Czułam zmęczenie.
I złość na to, że dziadek musiał klęczeć na własnym podwórku, żeby ktoś potraktował go poważnie.
Miriam złożyła dokumenty w teczkę.
— Rejestr unieważni złożoną umowę. Bank otrzyma kopię wszystkich dowodów. Fundusz zapewne wycofa finansowanie.
— A mieszkańcy? — spytałam.
— Ich pieniądze są do odzyskania, jeśli rachunki nie zostały opróżnione.
Starsza kobieta stojąca przy drodze podeszła do Vanessy.
— Ile nam zabrałaś?
Vanessa nie odpowiedziała.
— Ile? — powtórzył mężczyzna.
— Nie wiem — wyszeptała.
Nathan spojrzał na siostrę.
— Wiesz dokładnie. Sześćset czterdzieści tysięcy.
Kobieta zakryła usta dłonią.
Vanessa oparła się o koparkę. Jej zielona marynarka była mokra i ubrudzona gliną.
Nie wyglądała już jak kobieta, która wygrała coś ważnego.
Wyglądała jak ktoś, kto przez lata budował wysoką ścianę i właśnie zobaczył, że wszystkie cegły były podpisane jego własnym nazwiskiem.
Kapitan Ross podszedł do mnie.
— Claire, twoja operacja w maszynowni nadal czeka. Sprzęt skradziony z trzech hrabstw jest w tej stodole, prawda?
Spojrzałam na dziadka.
— Jeśli nie ma nic przeciwko.
— Nie mam — odpowiedział. — Tylko najpierw kawa. I ktoś powinien przynieść lód na moje kolano.
Keller podniósł rękę.
— Ja przyniosę.
Dziadek spojrzał na czerwone ślady po kajdankach.
— Przynieś też maść. I nie waż się znowu zakładać mi tego żelastwa bez przeczytania dokumentu.
— Tak jest.
Odwróciłam się do Vanessy.
— Dlaczego nie poprosiłaś o zgodę na korzystanie ze źródła?
Przez chwilę patrzyła na kamienną studnię.
— Bo wiedziałam, że odmówicie.
— Nie. Wiedziałaś, że dziadek zapyta, ile rodzin ucierpi, jeśli twoje osiedle nadal będzie rosło bez planu. A ty nie chciałaś odpowiadać.
Jej palce zacisnęły się na mokrej marynarce.
Nie przeprosiła.
Może jeszcze nie potrafiła.
Ale kiedy mieszkańcy Willow Creek ustawili się przy Miriam, żeby spisać swoje nazwiska i kwoty, Vanessa została sama przy koparce, której nie zdołała uruchomić.
Dziadek usiadł na schodku werandy. Sam podał mu kubek kawy, a ja przykucnęłam przy jego kolanie.
— Dynia — powiedział dziadek.
— Co?
— Widzisz ten dzwonek?
Mosiężny dzwonek przy drzwiach znów poruszył się na wietrze.
— Widzę.
— Twój pradziadek zawiesił go w dniu, kiedy wykopał studnię. Powiedział, że jeśli kiedyś ktoś przyjdzie po wodę, mamy najpierw zapytać, czy przyszedł jako sąsiad, czy jako właściciel świata.
Spojrzałam na mokre pola, na starą rurę i na ludzi czekających przy drodze z dokumentami w dłoniach.
— A Vanessa?
Dziadek napił się kawy.
— Przyszła jako właścicielka świata.
Z wnętrza domu kapitan Ross zawołał, że znaleziono jeszcze jedną kopertę w biurku dziadka. Podeszłam do niego, a on podał mi ją bez słowa.
W środku był oryginalny plan studni, podpisany przez mojego pradziadka, i krótka notatka napisana jego ręką.
Nie oddawaj źródła tym, którzy chcą sprzedawać wodę ludziom, którzy już ją mają.
Przeczytałam ją dziadkowi.
— Mądrze gadał — powiedział.
— Ty też.
— Nie przesadzaj. Nadal jestem na ciebie zły, że przyjechałaś z sześcioma radiowozami i nie przywiozłaś bułek.
Roześmiałam się pierwszy raz tego dnia.
A potem mosiężny dzwonek uderzył o płytkę dokładnie trzy razy.
Tyle razy, ile trzeba było, żeby cała dolina usłyszała, że studnia nadal należy do tych, którzy ją wykopali.
Przegapiłeś początek?
