Mój pies służbowy wskazał nieprzytomnego pacjenta, a gdy objął mnie przed uśpieniem, pielęgniarka nagle zbladła

Mężczyzna przykryty szpitalnym kocem wstał z krzesła i skierował się prosto do zamkniętego korytarza, choć chwilę wcześniej udawał nieprzytomnego.

Była 18:42, kiedy drzwi wejściowe Szpitala Regionalnego świętego Mateusza otworzyły się z hukiem. Do holu wdarł się zimny deszcz, krzyki i kilku rannych ludzi z pobliskiej kolizji. Wózek inwalidzki potoczył się po lśniącej posadzce, uderzył w ladę recepcji, a mała dziewczynka przycisnęła do piersi pluszowego królika z urwanym uchem.

Wszyscy patrzyli na zamieszanie.

Ja patrzyłam na Rangera.

Mój owczarek niemiecki szedł obok mnie spokojnie, z łapami cicho stukającymi o płytki. Miał już jedenaście lat. Jutro rano miał zostać uśpiony, bo guz w jego mózgu odbierał mu wzrok, równowagę i coraz częściej pamięć. Tylko jego nos nadal działał tak, jak podczas misji wojskowych.

I właśnie wtedy Ranger się zatrzymał.

— Rebeko? — zawołała pielęgniarka Lena, trzymając pod pachą plik kart. — Potrzebujesz pomocy przy rannych?

— Za chwilę. Spójrz na mężczyznę pod ścianą.

Siedział tam człowiek około pięćdziesiątki, owinięty szarym kocem. Głowę opierał o ścianę. Oczy miał zamknięte. Wyglądał jak ktoś, kto zasłabł i czekał na badanie.

Tyle że jego czarne skórzane buty były idealnie suche.

Na zewnątrz lało tak mocno, że każdy przybyły miał mokre włosy, ślady błota albo krople na ubraniu. Ten człowiek nie miał na sobie ani jednej kropli.

— Może przyjechał tylnym wejściem — powiedziała Lena.

— Nie przyjechał karetką. Sprawdź rejestr.

Nie odpowiedziała. Ranger już obniżył pysk i wpatrywał się w czarną torbę sportową wsuniętą pod krzesło obok nieznajomego.

O 18:47 poprosiłam administratora, żeby nie wpuszczał nikogo do wschodniego korytarza.

— Dlaczego? — zapytał.

— Ćwiczenia bezpieczeństwa. Powiedz ludziom, że to rutynowa kontrola.

— Mamy przecież pełny oddział.

— Właśnie dlatego nie chcę paniki.

Przez szybę gabinetu ochrony obserwowałam odbicie sali. Mężczyzna pod kocem otworzył oczy. Najpierw spojrzał na wejście, potem na kamery, stanowisko pielęgniarek i drzwi prowadzące do sal urazowych.

Nie szukał pomocy.

Liczył ludzi.

— Doktorze Turner — powiedziałam do krótkofalówki. — Sprawdź nagrania z wejścia. Nie pytaj go jeszcze o nic.

— Co podejrzewasz?

— Że jego omdlenie jest częścią przedstawienia.

Wtedy jeden z pracowników technicznych podszedł do torby. Miał żółty wózek z płynem do mycia podłóg. Wyciągnął rękę.

— Proszę tego nie dotykać — powiedziałam.

— To czyjaś własność?

— Nie wiem. I właśnie dlatego proszę się odsunąć.

Ranger spojrzał na mnie, a potem uniósł prawą łapę.

Znałam ten gest. W czasie służby oznaczał: zagrożenie jest bliżej, niż sądzisz.

O 18:53 doktor Michał Turner odezwał się przez słuchawkę.

— Rebeko, obejrzałem nagranie.

— Mów.

— On nie upadł. Wszedł normalnie. Sam niósł torbę, wsunął ją pod krzesło, przykrył się kocem i zamknął oczy.

Poczułam, jak zimno przechodzi mi po karku.

— Czy wiesz, co jest w środku?

— Jeszcze nie.

Mężczyzna pod ścianą nagle wstał.

Ranger zachwiał się przy moim kolanie, ale mimo bólu ruszył za nim. Nieznajomy podniósł torbę, spojrzał na wschodni korytarz i zaczął iść.

— Nie zatrzymuj go — szepnęłam do Michała. — Jeszcze nie.

Tamten położył dłoń na klamce drzwi z napisem „Wstęp wzbroniony”.

Ranger oparł łeb o moje biodro, jakby chciał mnie zatrzymać, a pielęgniarka Lena nagle krzyknęła, że na jego pysku pojawiła się krew…

CZĘŚĆ 2

Lena dopadła do mnie o 18:54, ściskając w dłoni gazik. Na białej tkaninie widniała cienka, rdzawa smuga.

— To z nosa — powiedziała. — I Rebeko, on oddycha nierówno.

Ranger stał przy drzwiach, choć tylne łapy drżały mu tak mocno, że pazury stukały o posadzkę. Mężczyzna z torbą zatrzymał się po drugiej stronie korytarza i odwrócił głowę.

— Proszę wrócić na miejsce — powiedziałam spokojnie.

— Zgubiłem drogę do izby przyjęć.

— Izba przyjęć jest za panem.

— Mam tam kogoś bliskiego.

— Kogo?

Jego palce zacisnęły się na uchwycie torby.

— Moją córkę.

— Jak się nazywa?

Nie odpowiedział.

Michał wyszedł z gabinetu ochrony i stanął przy windzie. W ręku trzymał wydruk, który szeleszcząc drżał od jego napięcia.

— Rebeko, nie ma żadnej córki zarejestrowanej na dziś.

Nieznajomy spojrzał na niego i po raz pierwszy stracił spokojny wyraz twarzy.

— To pomyłka — powiedział.

— Może — odparł Michał. — Ale drzwi za tobą prowadzą do sali, nie do poczekalni.

Ranger wydał niski, prawie niesłyszalny pomruk.

Nieznajomy cofnął się o krok.

Wtedy z sali urazowej dobiegł płacz noworodka. Mężczyzna natychmiast odwrócił głowę w tamtą stronę. Nie zrobił tego jak zaniepokojony ojciec. Zrobił to jak ktoś, kto usłyszał sygnał, na który czekał.

Poczułam, że serce zaczyna bić mi pod gardłem.

— Odłóż torbę — powiedziałam.

— Nie ma powodu do strachu.

— To zdanie zwykle wypowiadają ludzie, którzy sami wiedzą, że powód istnieje.

Jego twarz stwardniała.

— Pani jest treserką psa, nie funkcjonariuszką.

— A pan nie jest pacjentem.

Przez kilka sekund mierzyliśmy się wzrokiem. Nad nami migotała lampa, a z wentylacji kapała woda na metalową kratkę. Kap. Kap. Kap.

Ranger nagle ruszył, lecz zatoczył się i oparł bokiem o ścianę.

— Dość — szepnęła Lena. — On nie powinien tu być. Jutro ma zaplanowane uśpienie, a ty każesz mu pracować.

— Wiem.

— Więc pozwól mu odpocząć.

— Gdyby mógł odpocząć, nie stałby teraz między nami a tą torbą.

Mężczyzna wykorzystał chwilę i pobiegł w stronę windy.

— Teraz! — krzyknął Michał.

Drzwi windy rozsunęły się, ale w środku czekała ordynatorka. Zobaczyła torbę i cofnęła się tak gwałtownie, że uderzyła plecami w poręcz.

Nieznajomy zawrócił.

Ranger ruszył za nim.

W połowie korytarza mężczyzna upuścił koc. Pod nim miał ciemny kombinezon z naszywką firmy ochroniarskiej. Z kieszeni wysunęła się karta dostępu.

Michał podniósł ją przez rękawiczkę.

— Ta karta należy do szefa ochrony szpitala — powiedział.

Nieznajomy wyciągnął rękę.

— Oddaj ją.

— Najpierw wyjaśnij, dlaczego używasz jej po godzinach.

— To nie twoja sprawa.

— W tym budynku wszystko, co prowadzi do sal urazowych, jest moją sprawą.

Mężczyzna nagle rzucił torbę na podłogę i kopnął ją w stronę drzwi.

Ranger zaszczekał.

Nie głośno. Jedno krótkie, głuche szczeknięcie.

Zamknęłam dłonie na jego uprzęży, czując pod palcami przetarty pasek z naszytymi srebrnymi gwiazdkami. To była uprząż, którą nosił podczas akcji ratunkowej po trzęsieniu ziemi. Została mu do dziś.

— Nie dotykajcie torby! — krzyknęłam.

Michał zatrzymał się w pół kroku.

Mężczyzna uśmiechnął się krzywo.

— Za późno. Jeśli nie otworzycie jej w ciągu pięciu minut, ktoś w sali numer trzy przestanie oddychać.

Lena pobladła.

— Co jest w tej sali?

Nieznajomy popatrzył na mnie.

— Kobieta, która przeżyła pożar w magazynie leków.

Pamiętałam tę pacjentkę. Nazywała się Nora Bell. Przywieziono ją godzinę wcześniej, z ciężkimi oparzeniami i poparzeniami dróg oddechowych. Była jedyną osobą, która mogła powiedzieć, dlaczego w magazynie zniknęły leki.

— Czego od niej chcesz? — zapytałam.

— Tego samego, czego chce każdy, kto umie liczyć pieniądze.

Ranger położył się przy moich stopach. Jego oddech stał się płytki.

I wtedy Lena spojrzała na jego łapy, potem na torbę, a na końcu na ślady wilgoci pod metalowym zamkiem.

— Rebeko — powiedziała cicho. — To nie jest materiał wybuchowy.

— Skąd wiesz?

— Bo on nie boi się torby. On boi się psa. A Ranger wyczuł coś, co znajduje się także w jego krwi…

CZĘŚĆ 3

— W jego krwi? — powtórzyłam.

Lena przykucnęła przy Rangerze na korytarzu o 18:59. Dotknęła gazikiem jego nosa, powąchała go i natychmiast odsunęła rękę.

— To nie jego krew jest problemem. Na sierści ma ślady środka paraliżującego. Bardzo małe, ale wystarczające, żeby wywołać drżenie mięśni.

Mężczyzna przy torbie zaczął się cofać.

— Nie wiecie, o czym mówicie.

— Wiem — powiedziała Lena. — Pracowałam wcześniej w laboratorium toksykologicznym.

Michał spojrzał na torbę.

— Co jest w środku?

— Pojemnik z aerozolem — odparł mężczyzna. — Jeśli go otworzycie, gaz rozejdzie się po korytarzu.

— A jeśli go nie otworzymy? — zapytałam.

— Nora Bell umrze.

Michał zbladł.

— Powiedziałeś, że po pięciu minutach.

— Skłamałem.

W tej chwili z bocznego pomieszczenia wyszła starsza woźna, pani Alma Ruiz. Niosła pudełko rękawic i patrzyła na mężczyznę tak, jakby zobaczyła ducha.

— To on — powiedziała.

Nieznajomy odwrócił się.

— Proszę wrócić do pracy.

— Wczoraj wieczorem widziałam, jak wszedł do magazynu leków — ciągnęła Alma. — Miał tę samą kartę. Wyrzucił pudełko po ampułkach do kontenera za kuchnią.

— To niemożliwe — powiedział Michał.

— Nie jest. Zachowałam pokwitowanie odbioru odpadów. Kierownik kazał mi je zniszczyć, ale schowałam je w kieszeni fartucha.

Wyjęła zmięty papier. Była na nim data, numer magazynu i podpis kierownika ochrony szpitala, Pawła Króla.

Mężczyzna podniósł brodę.

— Nie macie pojęcia, w co się wtrącacie.

— Właśnie zaczynamy rozumieć — odpowiedział Michał. — To ty jesteś Paweł Król.

Ranger spróbował wstać, lecz jego tylne łapy się pod nim ugięły. Uklęknęłam i przytrzymałam jego głowę.

— Spokojnie, chłopcze.

Paweł spojrzał na niego z nienawiścią.

— Ten pies wszystko popsuł.

I tym jednym zdaniem zdradził więcej, niż zamierzał.

— Skąd wiesz, co wykrył? — zapytałam.

Jego usta drgnęły.

— Widziałem go na nagraniach.

— Nie. Na nagraniach widać tylko, że wszedł do holu. Nie widać, co wyczuł.

Alma ścisnęła pudełko rękawic.

— To on zamknął Norę Bell w magazynie, kiedy wybuchł pożar. Zrobił to, żeby ukryć kradzież leków. Nora przeżyła i miała zeznać rano.

Paweł rzucił się do torby, ale Michał odsunął ją nogą. Lena zablokowała drzwi do sali numer trzy.

— Pacjentka zostaje przeniesiona — powiedziała. — A ty nie zbliżysz się do niej.

Paweł roześmiał się nerwowo.

— Myślicie, że wystarczy jeden papier i stara sprzątaczka?

— Nie — odparła Alma. — Wystarczy mój podpis.

Podała Michałowi drugą kartkę. Była to kopia umowy, z której wynikało, że Paweł pobierał pieniądze za każdą zaginioną partię leków. Podpisywał odbiór osobiście.

Michał spojrzał na mnie.

— To nie była próba zabójstwa przypadkowej pacjentki. On chciał uciszyć jedynego świadka.

Paweł pobladł.

— Nora i tak umrze. Nie możecie jej uratować.

— Może nie — powiedziałam. — Ale ciebie już nie uratuje żadna umowa.

Wtedy z sali dobiegł alarm respiratora. Lena pobiegła do środka. Po chwili krzyknęła:

— Rebeko! Nora odzyskała przytomność!

Paweł odwrócił się w stronę drzwi, jakby ktoś pociągnął go za niewidzialną linę.

Nora, ledwie oddychając, podniosła rękę i wyszeptała nazwisko.

— Paweł Król.

Wszystko było jasne.

Ale zanim ktokolwiek zdążył go zatrzymać, Paweł wyjął z kieszeni mały metalowy klucz i powiedział, że torba jest tylko przynętą, a prawdziwy pojemnik znajduje się tam, gdzie jutro rano miał zostać uśpiony Ranger…