CZĘŚĆ 4
Wiadomość dostałam również ja, ale druga kopia trafiła do prokuratora, którego nazwisko widniało na wizytówce.
Roman pomyślał o tym wcześniej.
Nie ufał już własnemu strachowi.
— Kto znalazł Antka? — spytałam.
— Kierowniczka schroniska — odpowiedział Roman. — Chłopiec przyjechał tam kilka lat temu z mężczyzną podającym się za jego wuja. Uciekł, kiedy usłyszał, że chcą go przenieść do innego ośrodka.
Spojrzałam na Deana.
— Ty go tam zostawiłeś.
Dean nie zaprzeczył.
W jego twarzy zobaczyłam coś gorszego od gniewu. Zobaczyłam człowieka, który właśnie zrozumiał, że wszystkie lata ukrywania prawdy przestały należeć do niego.
— Michał i Kuba też tam byli — powiedział. — Przez jakiś czas.
— Gdzie są teraz?
— Nie wiem.
Roman chwycił go za kołnierz.
— Kłamiesz.
— Mówię prawdę! — krzyknął Dean. — Antek zachorował. Daniel zniknął. Chłopcy bali się, że jeśli wrócą, człowiek, który ścigał ich ojca, ich znajdzie.
— Jaki człowiek? — spytałam.
Dean spojrzał na mnie.
— Wspólnik banku. To on pożyczał mi pieniądze. To on kazał mi odzyskać księgę. Ja byłem głupi i zadłużony, ale nie wszystko zrobiłem sam.
— Mimo to zabrałeś moje dzieci.
— Chciałem je tylko ukryć.
— Przez sześć lat?
Nie odpowiedział.
Następnego ranka pojechałyśmy z Zofią do Białej Doliny. Schronisko mieściło się w dawnym internacie, gdzie na korytarzach pachniało wybielaczem i zupą z marchewki. Kierowniczka, pani Lidia, czekała przy drzwiach gabinetu.
— Antek nie chce rozmawiać z nikim — powiedziała. — Ale kiedy powiedziałam mu pani imię, poprosił, żebym przyniosła niebieski plecak.
Zamarłam.
Antek miał taki plecak w dniu wyprawy. Na klapie naszyłam mu małą żółtą rybę, bo bał się, że pomylą go z torbą braci.
Pani Lidia uchyliła drzwi.
Chłopiec siedział na łóżku, chudy, z włosami opadającymi na oczy. Miał osiem lat, kiedy zniknął. Teraz wyglądał jak obcy nastolatek, ale kiedy podniósł głowę, zobaczyłam jego spojrzenie.
— Mamo? — zapytał.
Nie potrafiłam odpowiedzieć.
Podszedł do mnie powoli. Zatrzymał się tuż przede mną, jakby bał się, że dotyk sprawi, że zniknę.
— Pamiętasz, jak chowałem robaki w kieszeni twojego fartucha?
Płakałam tak mocno, że nie widziałam jego twarzy.
— Pamiętam.
Objął mnie dopiero po chwili.
Jego ramiona były kościste. Pachniał mydłem i mokrym swetrem.
— Gdzie Kuba i Michał? — spytałam.
Antek odsunął się.
— Kuba umarł na brzegu. Tata próbował go ratować.
Zofia zakryła usta dłonią.
— A Michał?
— Michał uciekł z domu, do którego zabrał nas wujek Dean. Powiedział, że wróci po pomoc. Nigdy nie wrócił.
— Czy żyje?
Antek wskazał pudełko pod łóżkiem. W środku leżała kartka z adresem i mała metalowa zawieszka w kształcie ryby.
— Michał wysłał to rok temu. Znalazł pracę na promie. Chciał odszukać mamę, ale bał się, że Dean go znajdzie.
Poczułam, że cała rozpacz, którą nosiłam przez sześć lat, zmienia ciężar. Kuba nie wróci. Daniel nie wróci. Ale Michał mógł być gdzieś na tej samej ziemi, oddychać, patrzeć na wodę i nie wiedzieć, czy wolno mu jeszcze mieć matkę.
W tym samym czasie Dean próbował uciec z przystani.
Nie zdążył.
Roman zablokował jego ciężarówkę własną łodzią, a przybyli urzędnicy zabrali księgę, umowy i klucze do magazynu. W środku znaleziono dziecięce ubrania, mapę jeziora oraz blaszane pudełko Daniela.
W pudełku była kartka dla mnie.
„Marto, jeśli stało się najgorsze, nie wierz temu, kto powie, że chłopcy zginęli bez śladu. Zostawiłem znaki tam, gdzie tylko oni umieli ich szukać.”
Na odwrocie narysował trzy ryby. Jedna miała złamany ogon.
Antek spojrzał na rysunek.
— To oznaczało północną przystań — powiedział. — Tata nauczył nas tego, kiedy bawiliśmy się w poszukiwaczy skarbów.
— Dlaczego przez sześć lat nic nie powiedziałeś? — spytałam Deana, kiedy zabrano go z magazynu.
Stał między skrzynkami, z rękami opuszczonymi wzdłuż ciała.
— Bo gdybym przyznał, że chłopcy żyli, straciłbym wszystko. Firmę, pieniądze, nazwisko.
— Straciłeś coś wcześniej.
Dean spojrzał na Antka.
— Wiem.
— Nie. Nie wiesz. Ty możesz policzyć swoje straty. Ja muszę nauczyć syna, że jego matka go nie porzuciła.
To był jedyny raz, kiedy zobaczyłam, że naprawdę zrozumiał moje słowa.
Nie prosząc o wybaczenie, wyjął z kieszeni kartkę.
— Adres Michała jest prawdziwy. Nie chciałem go szukać, bo bałem się, że przyprowadzi za sobą ludzi, którym byłem winien pieniądze. Ale tam jest.
Wzięłam kartkę.
Nie podziękowałam.
Michała znaleźliśmy trzy dni później w porcie na północy. Przyjechał autobusem, z torbą przewieszoną przez ramię i dłonią zaciskającą się na tej samej metalowej rybie, jaką Antek przechowywał pod łóżkiem.
Kiedy zobaczył brata, nie pobiegł do niego.
Najpierw zapytał:
— Mama naprawdę czekała?
— Każdego dnia — odpowiedziałam.
Dopiero wtedy podszedł.
Nie odzyskałam życia sprzed jeziora. Tego nie dało się odzyskać. Kuba pozostał imieniem, którego nie mogłam wypowiedzieć bez bólu. Daniel pozostał człowiekiem, którego kochałam i którego nie zdążyłam uratować.
Ale dostałam prawdę.
Dostałam Antka.
Dostałam Michała.
A Dean stracił dokładnie to, o co walczył przez te wszystkie lata: nie pieniądze, nie firmę i nie nazwisko, lecz możliwość opowiedzenia tej historii po swojemu.
Ostatniego dnia, kiedy chłopcy układali na stole mapę jeziora, Antek wskazał północną zatokę.
— Mamo, tutaj tata zostawił ostatni znak.
— Jaki?
Antek odwrócił mapę.
Na papierze widniały trzy słowa zapisane drżącym pismem Daniela:
„Wróćcie po Kubę.”
Przegapiłeś początek?
