Dwie głodne dziewczynki zapukały do mojego domu podczas burzy, a gdy młodsza przemówiła, jeden z moich ludzi pobladł

W chwili, gdy młodsza dziewczynka nazwała moje słoneczniki „wesołymi kwiatami”, zrozumiałem, że ktoś właśnie otworzył grób mojej córki.

Stałem w jadalni, a za wysokimi oknami Chicago tonęło w ulewie. Woda spływała po szybach szerokimi smugami, grzmoty drżały w kryształowych kieliszkach, a na stole wciąż stał bukiet, który rano zaniosłem na cmentarz. Żółte płatki były mokre od deszczu, lecz pachniały tak samo jak wtedy, gdy Ren miała trzy lata i trzymała jeden kwiat obiema dłońmi.

„One zawsze podążają za słońcem, tatusiu” — powiedziała wtedy.

Od roku nie słyszałem jej głosu.

Trzy ciche uderzenia w drzwi wyrwały mnie z pamięci. Moi ludzie natychmiast sięgnęli po broń. W moim domu nikt nie pukał bez pozwolenia. Brama miała czujniki, podjazd obserwowały kamery, a każdy człowiek, który zbliżał się do posiadłości, był sprawdzany dwa razy.

Mimo to za drzwiami stały dwie małe dziewczynki.

Starsza mogła mieć dziewięć lat. Jej sukienka była oblepiona błotem, włosy przykleiły się do policzków, a z rozciętej wargi spływała cienka strużka krwi. Młodsza, może pięcioletnia, tonęła w za dużym płaszczu. Trzęsła się tak mocno, że metalowy zamek przy kołnierzu stukał o zęby.

— Przepraszamy — powiedziała starsza. — Nie chcemy kłopotów.

— Skąd się tu wzięłyście? — zapytał Bruno, mój ochroniarz.

Dziewczynka spojrzała na mnie, nie na niego.

— Jesteśmy głodne.

W tych oczach widziałem strach, którego nie potrafiły udawać nawet osoby dorosłe. Znałem błaganie. Przez dwadzieścia lat mężczyźni prosili mnie o życie, pieniądze i litość. Żadne z tych próśb nie brzmiały tak cicho.

— Wpuśćcie je — powiedziałem.

Bruno zawahał się.

— Szefie…

— Powiedziałem: wpuśćcie.

Kilka minut później siedziały przy moim stole. Przed starszą postawiono miskę z gorącą zupą, przed młodszą chleb posmarowany masłem. Małe palce zaciskały się na łyżce, jakby ktoś mógł jej to jedzenie wyrwać.

— Jak macie na imię? — spytałem.

— Lila — odpowiedziała starsza. — A ona… Ren.

Łyżka w mojej dłoni uderzyła o talerz.

Dziewczynka nie podniosła wzroku. Jadła powoli, lecz przy każdym grzmocie podskakiwała. Na jej lewym policzku widniała maleńka blizna w kształcie półksiężyca. Ten szczegół nie powinien nic dla mnie znaczyć. A jednak serce ścisnęło mi się tak gwałtownie, że musiałem oprzeć dłoń o stół.

— Kto was tu przysłał?

Lila odłożyła łyżkę.

— Nikt. Uciekłyśmy.

— Przed kim?

— Przed człowiekiem, który nas szuka.

Wtedy młodsza zauważyła słoneczniki. Zatrzymała rękę w połowie ruchu i wskazała wazon.

— Wesołe kwiaty — szepnęła.

Powietrze nagle zgęstniało.

— Co powiedziałaś?

Dziewczynka spojrzała na mnie z dziecięcym zdziwieniem.

— Wesołe kwiaty. Podążają za słońcem.

Tylko Ren tak je nazywała. Nikt poza rodziną tego nie wiedział. Nikt.

— Kto ci to powiedział? — zapytałem.

Lila gwałtownie odsunęła miskę.

— Nie odpowiadaj mu.

— Dlaczego?

— Bo jeśli się dowie, gdzie jesteśmy, zabije nas wszystkich.

W tym samym momencie Bruno wbiegł do jadalni. Deszcz kapał z jego włosów na marmurową posadzkę.

— Szefie, sprawdziliśmy nagrania.

— I?

Bruno zerknął na dziewczynki.

— Nie weszły przez bramę.

Spojrzałem na monitory. Kamery pokazywały pusty podjazd, zamknięte ogrodzenie i wirujący deszcz. Żadnego samochodu. Żadnej postaci. Żadnego śladu.

— W takim razie jak się tu dostały?

Zanim odpowiedział, poza oknami pojawiły się światła samochodu. Reflektory przecięły ulewę i zatrzymały się przy schodach.

Lila zerwała się z krzesła, chwyciła siostrę i zasłoniła ją własnym ciałem.

— On nas znalazł.

— Kto?

Dziewczynka spojrzała na mnie, jakby po raz pierwszy zobaczyła nie człowieka, lecz ostatnią deskę ratunku.

— Ten, który zabił pańską córkę.

W jadalni odbezpieczyły się pistolety. Ja patrzyłem na czarne auto, a Ren ściskała płatek słonecznika.

Klamka wejściowych drzwi zaczęła powoli opadać…

CZĘŚĆ 2

Drzwi otworzyły się, zanim którykolwiek z moich ludzi zdążył wydać rozkaz. Do środka wszedł mężczyzna przemoczony do suchej nitki, bez parasola, z twarzą spokojną jak u kogoś, kto przychodzi na własne przyjęcie.

Rozpoznałem go natychmiast.

Doktor Elias Vale.

To on operował Ren w noc wypadku. To on podpisał akt zgonu. To jego ręce przez kilka godzin walczyły o życie mojej córki, zanim powiedział mi, że serce dziecka przestało bić.

— Opuśćcie broń — powiedział.

Bruno przystawił lufę do jego piersi.

— Jeszcze krok, doktorze, a nie wyjdziesz stąd o własnych siłach.

Vale nawet na niego nie spojrzał. Patrzył tylko na młodszą dziewczynkę.

— Ren.

Dziecko zeskoczyło z krzesła.

— Wujku Eliasie.

Wszystkie pistolety uniosły się wyżej.

Poczułem, jak zimno przechodzi mi po plecach.

— Masz pięć sekund — powiedziałem. — Potem zaczniesz mówić, zanim twoje serce przestanie pracować.

— Gideon, posłuchaj mnie.

— Przez rok słuchałem twojego kłamstwa przy grobie mojej córki.

— To nie było moje kłamstwo.

— Podpisałeś dokument.

— Bo kazano mi go podpisać.

Lila podbiegła do młodszej i zasłoniła jej uszy.

— Nie ufaj mu — syknęła. — On też tam był.

Vale drgnął.

— Byłem w szpitalu. Nie przy tym, co stało się później.

— Kim one są? — spytałem.

Doktor otarł wodę z twarzy. Jego palce drżały.

— Zapytaj Lilę.

Starsza dziewczynka przez chwilę patrzyła na niego z nienawiścią, potem wyciągnęła coś spod sukienki. Srebrny łańcuszek był tak cienki, że prawie wrósł jej w szyję. Na końcu wisiało małe, porysowane zdjęcie.

Podała mi je.

Na fotografii Ren siedziała na drewnianej huśtawce obok Eleny Mercer, swojej niani. Elena uśmiechała się do aparatu, a obok niej stały właśnie te dwie dziewczynki. Zdjęcie musiało zostać zrobione niedawno, bo Ren wyglądała na nim dokładnie tak jak dziecko przede mną.

Odwróciłem fotografię.

Na odwrocie widniały słowa napisane drżącym pismem: JEŚLI GIDEON POZNA PRAWDĘ, WSZYSCY ZGINIEMY.

— Gdzie jest Elena? — zapytałem.

Lila zacisnęła usta.

— Uciekła, żeby nas ocalić.

— Przed kim?

Vale odpowiedział zamiast niej.

— Przed twoim bratem.

Miałem brata tylko jednego. Malcolma. Człowieka, który od lat zarządzał moimi interesami na nabrzeżu i zawsze uśmiechał się, gdy ktoś wspominał o rodzinie.

— Nie waż się wypowiadać jego imienia bez dowodu.

— Mam coś więcej niż dowód. Mam powód, dla którego Ren żyje.

Chwyciłem go za kołnierz i uderzyłem nim o ścianę. Z kryształowego żyrandola posypały się drobne iskry światła.

— Powiedz mi, kto kazał ci podpisać akt zgonu.

Vale zacisnął powieki.

— Malcolm.

Z jadalni dobiegł cichy szloch Lili.

— Kłamał — wyszeptała. — Powiedział, że jeśli doktor nie zrobi tego, co chce, Elena i dzieci znikną na zawsze.

— Ren nie zginęła w wypadku — ciągnął Vale. — Była ciężko ranna, ale żyła. Malcolm zabrał ją ze szpitala, zanim mogłem wezwać pomoc. Ciało w trumnie należało do innego dziecka.

Przez chwilę słyszałem wyłącznie deszcz.

Patrzyłem na Ren. Miała tę samą linię brwi, ten sam mały dołek przy ustach i jasny znak pod lewym uchem, który rozpoznałbym nawet pośród płomieni.

— Dlaczego ją ukryliście? — zapytałem.

— Bo Malcolm chciał przejąć wszystko — powiedziała Lila. — Port, ludzi, pieniądze. Pańska rozpacz miała sprawić, żeby podpisał pan dokumenty, których inaczej by pan nie podpisał.

Vale odsunął moją dłoń ze swojego gardła.

— Elena znalazła rachunki. Przelewy. Nazwiska. Zrozumiała, że jeśli wróci do ciebie, Malcolm zabije ją i Ren.

Ren podeszła do słoneczników. Dotknęła płatka tak delikatnie, jakby dotykała twarzy.

— Mama mówiła, że tata zapamięta kwiaty.

— Jak miała na imię twoja mama? — spytałem.

Dziewczynka uśmiechnęła się niepewnie.

— Ren.

Lila pokręciła głową.

— Nie chodzi jej o imię mamy. Ona ma na imię Ren.

Vale pobladł, kiedy zobaczył znak pod jej uchem.

— Gideon… ona jest twoją córką.

W tej samej chwili telefon na stole zaczął dzwonić. Numer był nieznany. Odebrałem.

Usłyszałem urywany oddech Eleny.

— Gideon, nie ufaj Vale’owi. Malcolm wie, że dziewczynki są u ciebie. Ma ludzi przy klinice i trzyma coś, czego potrzebuje, żeby cię zniszczyć. Jeśli chcesz zobaczyć, co naprawdę wydarzyło się tej nocy, przyjedź sam…

CZĘŚĆ 3

— Gdzie jesteś? — zapytałem, ściskając telefon tak mocno, że obudowa wbiła mi się w dłoń.

Po drugiej stronie słychać było metaliczne uderzenia i czyjś szybki oddech.

— W starej klinice przy ulicy Halsted — odpowiedziała Elena. — W pomieszczeniu pod dawną pralnią.

— Czy Malcolm cię ma?

— Jeszcze nie. Ale znalazł mnie.

— Ile masz czasu?

— Mniej, niż myślisz.

Połączenie urwało się.

W jadalni nikt się nie poruszył. Deszcz bębnił o dach, a zegar nad kominkiem wskazywał dwudziestą trzecią czterdzieści siedem. Ren stała przy stole z dłonią opartą o wazon. Na jej palcach zostały żółte drobinki pyłku.

— Pojadę z tobą — powiedział Vale.

— Nie.

— Bez mnie Elena może umrzeć.

— Przez rok pozwalałeś mi wierzyć, że moje dziecko nie żyje.

— Przez rok pilnowałem, żeby Malcolm nie znalazł Ren.

Jego głos pękł przy ostatnim słowie.

Lila stanęła między nami.

— On nie jest dobry — powiedziała. — Ale nie jest taki jak tamten.

— Skąd to wiesz?

— Bo kiedy Malcolm kazał mu podać lekarstwo, które miało zatrzymać serce Ren, doktor podał jej coś innego. Potem zabrał nas z piwnicy.

Vale odwrócił twarz.

— Nie mogłem uratować jej przed wszystkimi. Mogłem tylko kupić czas.

Wtedy zrozumiałem, dlaczego Ren wciąż wyglądała na chorą. Jej oddech był płytki, a pod oczami miała sine cienie.

— Co jej jest?

— Serce osłabło po urazie — powiedział Vale. — Potrzebuje operacji. Prawdziwej, nie takiej, którą można przeprowadzić w ukryciu.

— Dostanie ją.

— Jeśli dożyje rana.

Te słowa przeszyły mnie mocniej niż groźba. Kazałem Brunowi przygotować samochód, ale wtedy Vale położył na stole złożony arkusz.

— Zanim pojedziemy, musisz to zobaczyć.

Był to wyciąg z konta należącego do jednej z moich firm. Podpis pod przelewem należał do mnie, lecz ja nigdy go nie złożyłem. Pieniądze płynęły do spółki założonej na nazwisko Malcolma. Daty pokrywały się z tygodniem, w którym Ren zniknęła.

— To nie wszystko — powiedział Vale. — Elena zabrała oryginał.

Lila wyjęła z buta mały mosiężny klucz.

— Mama powiedziała, że jeśli dotrzemy do pana, mamy oddać go dopiero, gdy doktor powie prawdę.

Vale spojrzał na klucz jak na wyrok.

— Otwiera szafkę w klinice.

— Co w niej jest?

— Księga przyjęć. Zapisano w niej nazwisko dziecka, którego ciało trafiło do trumny. I podpis człowieka, który je tam umieścił.

Pół godziny później weszliśmy do opuszczonej kliniki. W korytarzu pachniało mokrym tynkiem i środkiem dezynfekującym. Z sufitu zwisały przewody, a pod butami pękały stare płytki.

Znaleźliśmy Elenę za pralnią. Miała rozcięte czoło i ręce związane paskiem od fartucha, lecz stała o własnych siłach.

— Ren! — zawołała.

Dziewczynka rzuciła się jej w ramiona.

Ja patrzyłem na kobietę, która przez rok pozwoliła mi opłakiwać żywe dziecko.

— Dlaczego? — zapytałem.

Elena przycisnęła Ren do siebie.

— Bo Malcolm miał ludzi wszędzie. A kiedy odkryłam, że chce cię zabić po podpisaniu dokumentów, wiedziałam, że nie mogę ryzykować.

Otworzyliśmy szafkę. W środku leżała gruba księga, kilka rachunków i koperta z pieczęcią szpitala.

Na stronie widniał zapis: „Ren Crosswell — żywa, przekazana pod przymusem”. Obok znajdował się podpis doktora Vale’a oraz drugi podpis.

Malcolm Crosswell.

Za naszymi plecami rozległy się powolne brawa.

Malcolm stał na końcu korytarza z trzema uzbrojonymi ludźmi.

— Naprawdę sądziłeś, Gideon, że dokument wystarczy? — zapytał.

Ren schowała twarz w sukience Eleny.

Malcolm uśmiechnął się do mnie.

— Przywiozłeś mi nawet dziewczynkę. Teraz mogę zakończyć to bez bałaganu.

Wyciągnął rękę, a jego człowiek skierował broń w stronę Ren. Wtedy Malcolm powiedział coś, czego nie powinien był powiedzieć.

— Tak samo wyglądała tamtej nocy. Mała, przestraszona i zupełnie bezbronna.

Wszyscy znieruchomieli.

Vale spojrzał na niego z przerażeniem.

— Nie byłeś w szpitalu — wyszeptał.

Malcolm zrozumiał swój błąd o sekundę za późno.

— Byłem tam, gdzie musiałem być.

Za ścianą rozległ się sygnał telefonu. Elena podniosła głowę.

— Gideon… to nie był jedyny dokument, który znalazłam.

Podała mi drugą kopertę. Na jej przedniej stronie widniało moje nazwisko, a pod nim data jutrzejszego zebrania wspólników. Malcolm jeszcze nie wiedział, że jego własny plan miał jutro odebrać mu coś ważniejszego niż pieniądze…