CZĘŚĆ 4
Dante nie zdążył odsunąć telefonu od ucha, kiedy usłyszałam krzyk mojej matki.
— Eleno, nie przyjeżdżaj tutaj! Nie ufaj człowiekowi, który stoi obok ciebie!
Połączenie się urwało.
Przez chwilę nikt się nie poruszył.
Leo wtulił twarz w szyję Mii. Victoria przycisnęła dłoń do ust. Tomasz ściskał dokument tak mocno, że papier pękł przy krawędzi.
— Rinaldi ma moją matkę — powiedziałam.
— I chce, żebyśmy myśleli, że chodzi o Leo — odparł Dante.
— Nie rozumiem.
— Gdyby chciał chłopca, zaatakowałby tutaj. Zabrał twoją matkę, bo wie, że tylko ona może potwierdzić podpis twojego ojca.
Spojrzałam na dokument. Pod nazwiskiem mojego ojca widniała pieczęć powiernicza, ale jedna strona była wyrwana.
— Czego brakuje?
Tomasz przełknął ślinę.
— Strony, na której twój ojciec wskazał wykonawcę testamentu.
— Czyli bez niej Rinaldi może podważyć wszystko?
— Nie tylko on — powiedział Dante. — Jeśli dokument trafi do niewłaściwych rąk, Leo stanie się celem dla każdego, kto chce przejąć przedsiębiorstwo.
Wzięłam syna od Mii. Jego policzek był ciepły, a palce zaciskały się na uchu pluszowego lisa.
— Zabieramy go stąd.
— Tak — powiedział Dante.
— Nie z tobą.
— W takim razie pojedziemy obok siebie.
Spojrzałam mu w twarz. Krew spływała mu z brwi na kołnierzyk koszuli.
— Nie wydajesz mi poleceń.
— Nie. Tym razem proszę.
Ta prośba nie naprawiała ośmiu lat. Nie oddawała mi ciąży, której nie przeżył ze mną. Nie usuwała obrazu Victorii wkładającej obrączkę na palec mężczyzny, którego kochałam.
Ale była prawdziwa.
Na górze znaleźliśmy ślad po napastnikach. Wybite okno, rozlany atrament i mały mosiężny medalik leżący przy parapecie. Victoria podniosła go i zbladła.
— To był medalion mojego syna.
Dante spojrzał na nią.
— Rinaldi go nie miał.
— Miał. Przysłał mi go tydzień przed ślubem.
— Powiedziałaś, że zgubiłaś go w pożarze magazynu.
— Skłamałam.
Dante zacisnął palce na pistolecie.
— Od początku prowadziłaś nas w jego stronę?
Victoria pokręciła głową.
— Nie. Chciałam tylko, żebyś poślubił mnie, bo wtedy Rinaldi przestałby grozić tobie. Ale po ślubie zrozumiałam, że ktoś z twojego otoczenia przekazuje mu informacje.
— Kto? — zapytałam.
Victoria spojrzała na Tomasza.
— Twój ojciec nie zginął z powodu Rinaldiego.
Tomasz upuścił latarkę.
— Nie mów tego.
— To on wskazał miejsce, w którym ojciec trzymał księgi. To on sprzedał jego trasę. Rinaldi zapłacił mu za to.
— Byłem zmuszony! — wrzasnął Tomasz. — Miał twoją matkę, Victorio! Miał mojego wnuka!
Dante zrobił krok w jego stronę, ale zatrzymałam go.
— Puść go.
— Elena…
— Chcę usłyszeć wszystko.
Tomasz osunął się na krzesło. Opowiedział, że po śmierci mojego ojca ukrył księgi, ale nie wszystkie. Ostatnią stronę oddał matce, zanim Rinaldi znalazł ją w domu opieki. To dlatego porwanie nie było przypadkowe. Rinaldi potrzebował jej podpisu i wiedział, że Tomasz spróbuje nas do niej doprowadzić.
— Gdzie jest strona? — spytałam.
Tomasz spojrzał na mnie.
— W miejscu, którego Dante nigdy nie sprawdził.
— Gdzie?
— W zakładzie pogrzebowym, przy urnie twojego ojca.
Następnego ranka pojechaliśmy tam trzema samochodami. Nie dlatego, że Dante kazał. Tym razem sama wybrałam trasę, ludzi i godzinę. Chciałam, żeby zrozumiał, że moja decyzja nie jest już dodatkiem do jego planów.
Zakład pogrzebowy znajdował się przy torach. W powietrzu wisiał zapach wosku i mokrego kamienia. Właściciel, starszy mężczyzna o popękanych dłoniach, rozpoznał mnie od razu.
— Twój ojciec zostawił instrukcję — powiedział. — Kazał wydać ci ten klucz dopiero wtedy, kiedy przyjedziesz z dzieckiem.
Podał mi klucz owinięty w kawałek czerwonej wstążki.
Pasował do małego schowka w podstawie urny.
W środku znajdowała się ostatnia strona dokumentu i list napisany ręką ojca.
Eleno, jeśli czytasz te słowa, oznacza to, że nie zdążyłem powiedzieć ci, komu naprawdę ufałem. Nie ufaj nazwisku. Ufaj temu, kto odda ci wybór, nawet jeśli sam na tym straci.
Przeczytałam list dwa razy.
Potem podałam go Dantemu.
Nie powiedziałam, że mu ufam. Jeszcze nie.
W tym samym momencie zadzwonił telefon właściciela zakładu. Włączył głośnik.
— Mamy twoją matkę — powiedział Rinaldi. — Przywieź księgi na stary dworzec towarowy. Przyjedź sama z chłopcem.
Dante wyciągnął rękę po telefon, ale pokręciłam głową.
— Nie odpowiadaj.
— Elena, to pułapka.
— Wiem.
— Nie możesz tam pojechać.
— Mogę. Tylko nie pojadę tak, jak chce Rinaldi.
Spojrzałam na Victorię.
— Ty zostaniesz tutaj.
— Nie.
— Pojedziesz ze mną. Rinaldi chce zobaczyć kobietę, której zabrał syna.
Victoria zrozumiała pierwsza.
— A Dante?
— Dante zrobi to, czego nie umiał przez osiem lat.
— Co takiego?
Spojrzałam na niego.
— Zaufa mi.
Stary dworzec towarowy pachniał rdzą i olejem. Pociągi nie kursowały tam od lat, ale na bocznicy stał jeden wagon z zapalonym światłem.
W środku znaleźliśmy moją matkę przywiązaną do krzesła. Była blada, lecz przytomna. Obok niej stał Adrian Rinaldi, elegancki mężczyzna w granatowym płaszczu, z laską zakończoną srebrną głową wilka.
— Sama — powiedział, widząc mnie.
— Przywiozłam to, czego chciałeś.
Uniósł brwi.
— I dziecko?
— Nie.
Zaśmiał się cicho.
— W takim razie nie mamy o czym rozmawiać.
— Masz rację. Nie przyjechałam negocjować.
Wyjęłam z torby kopię ostatniej strony dokumentu i położyłam ją na stole.
— To nie jest oryginał — powiedział.
— Oryginał jest już w trzech miejscach. Jedno ma mój notariusz w Zurychu, drugie przekazałam bankowi, a trzecie dostał człowiek, którego próbowałeś kupić.
Za jego plecami poruszył się ochroniarz. Dante stał niewidoczny za ścianą wagonu, ale Rinaldi jeszcze o tym nie wiedział.
— Blefujesz.
— Nie. Mój ojciec prowadził księgi lepiej niż ty prowadziłeś ludzi. Zostawił ślady przy każdej płatności. Jeśli cokolwiek stanie się mojej matce, wszystko trafi do gazet, a twoje nazwisko razem z nazwiskami tych, których chroniłeś.
Rinaldi zbliżył laskę do mojej twarzy.
— Masz jego upór.
— I jego pamięć.
Victoria weszła do wagonu.
Rinaldi odwrócił się gwałtownie.
— Ty.
— Pamiętasz mojego syna? — zapytała.
Jego twarz stężała.
— Nie wiem, o czym mówisz.
— To ty wysłałeś mi jego medalion. To ty kazałeś mi poślubić Dantego. Myślałeś, że zamienisz nasze rodziny w klatki.
— Zrobiłem ci przysługę.
— Nie. Zabrałeś mi dziecko.
Victoria wyciągnęła z kieszeni mały medalik. Położyła go na stole obok dokumentu.
— A teraz oddaj mi matkę.
Rinaldi uniósł broń.
Wtedy Dante wyszedł z cienia.
— Opuść ją.
Dwaj ochroniarze odwrócili się, ale za nimi pojawili się ludzie Dantego. Nie było strzałów. Nie było krzyków. Rinaldi spojrzał na dokument, na medalik, na mnie.
Zrozumiał, że przegrał nie dlatego, że Dante miał więcej ludzi.
Przegrał, bo tym razem wszyscy, których rozdzielał, stali po tej samej stronie.
— Zabierzcie matkę — powiedziałam.
Dante podszedł do niej i przeciął więzy. Moja matka objęła mnie tak mocno, że poczułam jej drżące palce we włosach.
— Przepraszam — wyszeptała. — Chciałam cię ochronić.
— Wszyscy chcieliście mnie chronić, a nikt nie zapytał, czego chcę.
Dante zatrzymał się kilka kroków ode mnie.
— Masz rację.
To były proste słowa, ale kosztowały go więcej niż wszystkie pieniądze, które posiadał.
Rinaldi został zabrany przez ludzi, których wcześniej opłacał. Jego majątek zamrożono, przedsiębiorstwa rozpadły się w ciągu kilku dni, a księgi mojego ojca trafiły do osób, które mogły je ujawnić bez szantażu i zemsty.
Tomasz zgłosił się sam do władz i przyznał do zdrady. Nie prosił o przebaczenie. Powiedział tylko, że przyjmie wszystko, co nadejdzie. Victoria sprzedała dom, który kupił jej Dante, i przekazała pieniądze fundacji dla rodzin ofiar Rinaldiego. Nie próbowała odzyskać mojego zaufania słowami.
Pewnego ranka przyszła do mnie z jednym pudełkiem.
W środku znajdowała się obrączka, którą nosiła przez trzy lata.
— Nie chcę jej — powiedziałam.
— Wiem. Nie przyniosłam jej, żebyś ją zatrzymała. Chciałam, żebyś zobaczyła, że już nie muszę nosić cudzej historii na palcu.
Zabrała obrączkę i wyszła.
Dante pozostał w Chicago, ale zrzekł się kierowania organizacją. Przedsiębiorstwa Morettich przekształcono w legalne firmy transportowe, a część zysków przeznaczono na odszkodowania dla ludzi, których skrzywdzili jego poprzednicy.
Nie zamieszkaliśmy razem.
Nie wybaczyłam mu w jeden wieczór.
Ale pozwoliłam mu widywać Leo, pod warunkiem że każda decyzja dotycząca chłopca będzie należała również do mnie. Dante zgodził się bez negocjacji.
Pierwsze spotkanie odbyło się w małym ogrodzie przy klinice, gdzie moja matka dochodziła do siebie. Leo trzymał w dłoni pudełko kredek i budował z nich wieżę na ławce.
Dante usiadł na ziemi, mimo drogiego płaszcza.
— Chcesz, żebym pomógł? — zapytał.
Leo zmrużył oczy.
— Umiesz rysować lisy?
— Nie.
— To musisz się nauczyć.
Dante wziął kredkę. Jego pierwsza próba wyglądała jak krzywa marchewka z ogonem.
Leo popatrzył na rysunek.
— To nie jest lis.
— Wiem.
— Spróbuj jeszcze raz.
Dante spojrzał na mnie. Czekał, aż pozwolę mu zostać.
Skinęłam głową.
Nie dlatego, że zapomniałam.
Dlatego, że Leo nie powinien płacić za sekrety dorosłych.
Tego popołudnia moja matka zasnęła spokojnie, Victoria pojechała do fundacji, a Tomasz po raz pierwszy od lat podpisał prawdziwe zeznanie własnym nazwiskiem.
Dante narysował drugiego lisa.
Tym razem miał cztery nogi.
Leo pokiwał głową z powagą.
— Może być.
Dante uśmiechnął się tak, jak kiedyś uśmiechał się tylko do mnie, ale nie próbował dotknąć mojej dłoni.
Na ławce między nami leżała ostatnia strona testamentu mojego ojca, a pod nią czerwone pióro, którym podpisałam zgodę na pierwsze spotkanie Leo z jego ojcem.
Chłopiec podniósł rysunek i podał go Dantemu.
— Tato, ten lis jest twój.
Dante zamknął oczy, jakby jedno słowo ważyło więcej niż całe osiem lat.
A ja położyłam obok rysunku klucz do kasetki i powiedziałam:
— Tym razem nie chowaj przede mną niczego.
Przegapiłeś początek?
