CZĘŚĆ 4
– Jestem jego matką – powiedziałam do telefonu. – Co znaleźliście?
– Nie mogę przekazać szczegółów przez telefon. Proszę przyjechać z dokumentem tożsamości. I proszę nie informować pana Walerego, dopóki pani nie przyjedzie.
Spojrzałam na niego.
Stał przy stole z mosiężną płytką w dłoni. Ściskał ją tak mocno, że ostre krawędzie odcisnęły mu się w skórze.
– Czy mój syn jest bezpieczny?
– Tak. Proszę się nie spóźnić.
Rozłączyłam się.
– Co powiedzieli? – zapytał Walery.
– Że mam jechać do kliniki.
Jego twarz zmieniła się natychmiast.
– Nie pojedziesz.
Nie podniósł głosu. To było gorsze. W jego spokojnym tonie usłyszałam strach, którego nie potrafił ukryć.
– Gleb jest pod opieką Heleny.
– Nie rozumiesz, Inga. Jeśli tam pojedziesz, stracisz syna.
Oskar spojrzał na niego z niedowierzaniem.
– Mówiłeś, że chłopak jest zdrowy.
– Zamknij się.
– Co z nim jest? – zapytałam.
Walery przesunął językiem po spierzchniętej wardze.
– Nic. To kolejna sztuczka, żeby cię przestraszyć.
Roman Bielski podniósł telefon.
– Pani Ingo, proszę jechać. Ja zostanę z panem Walerym i zabezpieczę dokumenty.
– Nie potrzebuję opiekuna – warknął Walery.
– Nie jest pan w pozycji, żeby o tym decydować.
Wyszłam z gabinetu. Na schodach nogi miałam miękkie jak materiał bez podszewki. Pani Helena szła obok mnie, stukając laską w kamienne stopnie.
– On wie, o co chodzi – powiedziała.
– Wiem.
– A ty?
– Nie mam pojęcia.
W klinice dziecięcej na ulicy Słonecznej pielęgniarka czekała przy rejestracji. Miała przypiętą do fartucha małą plastikową gwiazdkę z pękniętym środkiem.
– Pani Lewicka?
– Tak.
– Doktor Mazur jest w gabinecie numer siedem.
Lekarz siedział nad grubą teczką. Na pierwszej stronie widniało imię mojego syna i data jego urodzenia.
– Znalazłem w archiwum dokument, który nie powinien być w tej kartotece – powiedział. – Gleb był tu leczony po wypadku, kiedy miał cztery lata.
– Pamiętam. Spadł ze schodów. Walery zawiózł go do szpitala.
– W dokumentacji zapisano wtedy, że dziecko zostało przywiezione przez mężczyznę przedstawiającego się jako ojciec. Jednak w formularzu zgody na zabieg widnieje nazwisko innego mężczyzny.
Podał mi kopię.
Zobaczyłam podpis: Marek Lewicki.
Moje nazwisko panieńskie.
– To mój zmarły brat – powiedziałam. – On nie był ojcem Glebа.
Lekarz odwrócił kolejną kartkę.
– W rubryce dotyczącej opiekuna wpisano, że dziecko nie miało wtedy kontaktu z ojcem biologicznym. Przyjęliśmy, że to błąd administracyjny. Ale dziś otrzymaliśmy pismo z laboratorium genetycznego. Ktoś zamówił badanie rodzinne na podstawie próbki pobranej podczas tamtej operacji.
Poczułam, że nie mogę nabrać powietrza.
– Kto zamówił badanie?
Lekarz przesunął w moją stronę kopertę.
– Państwa mąż. Wynik dotarł do niego trzy tygodnie temu. Do nas wróciła kopia, ponieważ laboratorium nie mogło potwierdzić tożsamości osoby, która odebrała dokument.
Otworzyłam kopertę.
Nie przeczytałam wszystkiego. Wystarczyło jedno zdanie o braku zgodności biologicznej między Walerym a Glebem.
Gleb nie był jego synem.
Walery wiedział o tym od trzech tygodni. Dlatego nagle zaczął mówić o internacie. Nie chodziło tylko o ciszę ani o wygodę. Chciał odsunąć chłopca, zanim prawda wyszłaby na jaw, a jednocześnie wykorzystać moje pieniądze i mieszkanie do spłaty własnych długów.
– Czy mój syn wie? – zapytałam.
– Nie. I nie powinien dowiedzieć się w przypadkowy sposób.
Wróciłam do domu po dwudziestej pierwszej. Gleb siedział na dywanie w salonie i układał ołówki według długości. Pani Helena drzemała na krześle z książką na kolanach.
– Mamo, gdzie byłaś?
Usiadłam obok niego.
– Musiałam załatwić ważną sprawę.
– Walery wróci?
Pytanie zawisło między nami. Gleb nie zapytał, czy go kocham. O to był pewien. Pytał, czy człowiek, który przez sześć lat nazywał go pasierbem, a czasem synem, jeszcze przekroczy próg.
– Nie wiem – odpowiedziałam. – Ale ty zostajesz tutaj.
– Nawet jeśli on się złości?
– Zwłaszcza wtedy.
Przytulił się do mnie. Jego włosy pachniały szamponem jabłkowym, tym samym, który kupowałam od początku szkoły.
O jedenastej Walery zadzwonił. Nie odebrałam. Wysłał wiadomość, że czeka pod budynkiem. Po kilku minutach usłyszałam dzwonek.
Pani Helena wstała.
– Mam zadzwonić po pomoc?
– Nie. Chcę z nim porozmawiać.
Zeszłam na dół. Walery stał przy skrzynkach pocztowych. Na korytarzu paliła się jedna żółta żarówka, a jego walizka miała pęknięte kółko, więc przechylała się na bok.
– Wynik leży u mnie na stole – powiedziałam.
– Nie wiesz, co widziałaś.
– Wiem, że Gleb nie jest twoim synem.
Walery spuścił wzrok.
– To niczego nie zmienia.
– Dla ciebie może nie. Dla niego zmienia wszystko, jeśli pozwolisz mu myśleć, że trzeba na siebie zasłużyć, żeby zostać w domu.
– Ja go wychowywałem.
– Nie. Ty mieszkałeś obok niego. Wychowywałam go ja.
– Chciałem pieniędzy, Inga. Rozumiesz? Miałem długi. Myślałem, że sprzedamy mieszkanie, wyślesz chłopaka do internatu i zaczniemy od nowa.
– Bez niego?
– Bez problemu.
To było najuczciwsze zdanie, jakie powiedział tego wieczoru.
– A gdybyś wygrał, powiedziałbyś mu prawdę?
– Nie musiałby jej znać.
– On już zna najważniejszą część. Wie, że chciałeś się go pozbyć.
Walery oparł dłoń na walizce. Pęknięte kółko zapiszczało na terakocie.
– Mogę naprawić wszystko.
– Nie możesz naprawić dzieciństwa jednym przelewem.
– Oddam pieniądze.
– Nie masz pieniędzy.
– Sprzedam samochód.
– Samochód jest zajęty przez bank.
– Pracownię też możesz sprzedać.
– Nie jest twoja.
Zadrżał mu podbródek.
– Chcesz mnie zniszczyć?
– Chcę, żebyś przestał niszczyć innych, kiedy próbujesz ratować siebie.
Wyjęłam z kieszeni mosiężną płytkę.
– Znalazłam ją przy wymianie zamka.
Walery spojrzał na numer skrytki.
– Oddaj.
– Co tam jest?
– Nic, co cię dotyczy.
– W takim razie nie powinieneś się bać.
Pojutrze rano Roman Bielski otworzył skrytkę w obecności bankowego pracownika. W środku znajdowała się teczka z kopiami przelewów, umowa z Brzozowym Wzgórzem i list Walerego do Oskara. W liście pisał, że sprzeda mieszkanie, gdy tylko zmusi mnie do podpisu.
Była tam także moja stara karta pobytu w szpitalu po porodzie oraz zdjęcie Glebа z pierwszego dnia szkoły. Walery zabrał je z mojego albumu.
Nie znalazłam tam pieniędzy.
Znalazłam dowód, że przez cały czas planował odebrać mi to, co uważałam za bezpieczne.
Roman przekazał dokumenty bankowi, a Oskar wycofał się z całej transakcji, bo bez prawdziwego właściciela nie mógł przejąć lokalu. Pracownia pozostała moja. Pełnomocnictwo Walerego zostało anulowane. Rachunki, które próbował stworzyć, przestały istnieć, gdy bank połączył przelewy z jego logowaniami.
Nie było wielkiej sali ani tłumu ludzi. Były podpisy, pieczątki i urzędniczka, która trzy razy sprawdzała mój dowód.
Walery stracił nie tylko możliwość sprzedaży mieszkania. Stracił też pracę w przedsiębiorstwie, kiedy jego przełożony dowiedział się o fałszywych dokumentach. Oskar odzyskał własne pieniądze od spółki, a pani Helena podpisała zeznanie, które wcześniej bała się złożyć.
Glebowi powiedziałam prawdę dopiero wtedy, gdy psycholog przygotował nas oboje do tej rozmowy. Siedzieliśmy w jej gabinecie przy niskim stoliku. Na blacie leżała gumka w kształcie żółwia.
– Czy on nie jest moim tatą? – zapytał Gleb.
– Nie jest twoim ojcem biologicznym.
– Ale przez jakiś czas był w domu.
– Tak.
– To znaczy, że wszystko było kłamstwem?
Wzięłam go za rękę.
– Nie. To, że ktoś zachował się źle, nie sprawia, że twoje wspomnienia przestają istnieć. Pamiętasz, kto pomagał ci w zadaniach?
– Ty.
– Kto robił ci kakao, kiedy miałeś gorączkę?
– Ty.
– Kto zna wszystkie twoje miny, kiedy zgubiłeś minus w zadaniu?
Uśmiechnął się przez łzy.
– Też ty.
– Właśnie.
Przez kilka dni nie pytał o Walerego. Potem poprosił, żebym usunęła jego numer z telefonu. Zrobiłam to przy nim, ale nie usunęłam zdjęć. Nie dlatego, że chciałam zatrzymać przeszłość. Dlatego, że Gleb miał prawo sam zdecydować, co z nią zrobić, kiedy będzie starszy.
Walery wysłał mi tylko jedną wiadomość. Prosił o spotkanie z chłopcem. Nie napisał, że się zmienił. Nie obiecał cudów. Napisał, że chce przeprosić, ale nie oczekuje przebaczenia.
Zapytałam Glebа, czy chce go zobaczyć.
– Nie teraz – powiedział. – Może kiedyś. Ale tylko wtedy, kiedy ty będziesz obok.
Przekazałam tę odpowiedź.
Walery po raz pierwszy dostał od nas coś, czego nie mógł kupić, podrobić ani wymusić: prawdziwą decyzję.
Tydzień później w pracowni kończyłam suknię z perłowym haftem. Gleb siedział przy stole, rozwiązywał zadania i co chwilę podnosił wzrok, żeby sprawdzić, czy jestem blisko.
Na wieszaku wisiała jego szkolna kurtka. Krzywo, bo sam powiesił ją na najwyższym haczyku.
– Mamo – powiedział. – W drugiej zadaniu znowu zgubiłem minus.
– Tym razem go znajdziesz.
– A jeśli nie?
Odłożyłam igłę i przesunęłam zeszyt w jego stronę.
– Wtedy poszukamy razem.
Na korytarzu ktoś nacisnął dzwonek. Gleb zesztywniał, ale nie uciekł do pokoju. Spojrzał na mnie, a ja na niego.
Potem wrócił do rachunku i czerwonym ołówkiem dopisał przed liczbą mały znak.
– Już wiem, gdzie był – powiedział. – Zawsze tam jest, kiedy ktoś próbuje go ukryć.
Przegapiłeś początek?
