CZĘŚĆ 4
…Nie zdążyłam odpowiedzieć, bo połączenie się urwało.
Przez kilka sekund patrzyłam na telefon. Na ekranie został tylko numer i godzina: dwunasta czterdzieści siedem.
Oliver zauważył moją minę.
— Kto dzwonił?
— Ktoś, kto wie o funduszu dzieci.
— Sharon, nie wiem, co jeszcze powiedziała ci Marjorie, ale musisz mi uwierzyć.
— Wczoraj też mówiłeś, żebym ci wierzyła.
Jego twarz drgnęła.
Za ogrodzeniem zatrzymał się ciemny samochód. Z tylnego siedzenia wysiadł mężczyzna w brązowym płaszczu. Nie wyglądał jak wierzyciel ani człowiek, który przyszedł na wesele. Miał pod pachą cienką skórzaną teczkę i chodził powoli, jakby dokładnie wiedział, gdzie zmierza.
Edward rozpoznał go pierwszy.
— Panie Voss.
Oliver cofnął się.
— Co on tutaj robi?
Mężczyzna podszedł do nas i skłonił głowę.
— Nazywam się Nathan Voss. Jestem właścicielem spółki, która miała kupić ten dom.
Sara zaczęła nerwowo poprawiać bransoletkę.
— Nie został pan zaproszony.
— Nie potrzebowałem zaproszenia. Zawarłem umowę.
Nathan wyjął z teczki dokument opatrzony trzema podpisami.
— Pańska matka, Oliver, i jeszcze jedna osoba.
Podał kartkę Edwardowi. Notariusz przeczytał ją w milczeniu, po czym spojrzał na mnie.
— Pani Sharon, musi pani to zobaczyć.
Podpisałam umowę własnym nazwiskiem.
Przez moment nie rozumiałam, co widzę. Litery były podobne do mojego pisma, ale podpis miał charakterystyczne zawinięcie przy ostatniej literze, którego nie robiłam od lat.
— To podróbka.
— Tak — powiedział Nathan. — Ale nie zrobił jej Oliver.
Wszyscy odwrócili się ku Sarze.
— To absurd — syknęła.
Nathan wyciągnął drugą kartkę.
— Podpis został wykonany w kancelarii należącej do mojego wspólnika. W księdze wejść zapisano osobę, która przyniosła dokument. Nie była nią Sharon.
— Kogo pan zapisał? — spytałam.
Nathan spojrzał na Olivera.
— Jego ojca.
Oliver zbladł jeszcze bardziej.
— Mój ojciec nie żyje od ośmiu lat.
— Wiem. Dlatego sprawdziłem dalej.
Podał mi fotografię z kamery przy wejściu do kancelarii. Nie była to nagranie, tylko wydrukowana klatka z datą. Na zdjęciu stała kobieta w jasnym płaszczu, z włosami związanymi takim samym bursztynowym klipsem, jaki Sara nosiła tego dnia.
Sara wyrwała fotografię z mojej dłoni i podarła ją na pół.
— To niczego nie dowodzi.
Nathan nie poruszył się.
— Dowodzi, że dokument był częścią planu przygotowanego na długo przed poznaniem Sharon przez Olivera.
Oliver spojrzał na matkę.
— Kiedy to zaczęłaś?
— Przestań zadawać głupie pytania.
— Kiedy?
— Zanim ją poznałeś.
Ta odpowiedź przebiła się przez ogród jak trzask pękającego szkła.
Oliver odsunął się od niej.
— Wiedziałaś o niej wcześniej?
— Wiedziałam o jej domu. O tym, że odziedziczyła go po siostrze. Wiedziałam, że ma oszczędności i że całe życie poświęciła dzieciom.
Poczułam mdłości.
— Czyli nasze spotkanie nie było przypadkiem.
Sara uniosła brodę.
— Oliver potrzebował rozwiązania. Ty potrzebowałaś mężczyzny. Oboje mogliście coś zyskać.
— Ja nie wiedziałam, że jestem częścią transakcji.
— Bo gdybyś wiedziała, nigdy byś się nie zgodziła.
Oliver spojrzał na mnie. W jego oczach nie było już pewności siebie, tylko rozpacz i wstyd.
— Sharon, na początku naprawdę chciałem cię poznać.
— Na początku?
— Zanim dowiedziałem się o domu.
— A kiedy się dowiedziałeś?
— Po trzeciej randce.
Zamknęłam oczy. Przypomniałam sobie tamten wieczór, restaurację przy porcie, jego pytanie o siostrę i dom, który odziedziczyłam. Wtedy uznałam to za zainteresowanie moim życiem.
To był wywiad.
— Czy kochałeś chociaż dzieci? — zapytałam.
Oliver spojrzał na Harry’ego, Lily i Lucy.
— Tak.
— Nie używałeś ich przeciwko mnie?
Długo milczał.
— Na początku nie. Później matka powiedziała, że jeśli przestraszę cię wizją samotnego życia dzieci, podpiszesz szybciej.
Harry puścił moją rękę.
— Myślałem, że naprawdę chciałeś być moim ojcem.
Oliver zrobił krok w jego stronę.
— Chciałem.
— Ale chciałeś też naszego domu.
Oliver zatrzymał się.
Harry zdjął granatowy krawat i podał go mnie.
— Nie chcę go już nosić.
Przyjęłam krawat, czując pod palcami szorstką fakturę materiału. Potem odwróciłam się do Edwarda.
— Co możemy zrobić z tymi dokumentami?
— Unieważnić umowę, zablokować wszelkie roszczenia i zgłosić próbę przejęcia funduszu. Ale decyzja należy do pani.
Nathan wtrącił się cicho.
— Jest jeszcze coś. Nie chciałem tego domu dla siebie. Sara obiecała mi, że po przejęciu odsprzeda go za podwójną cenę. Ale kiedy sprawdziłem historię dokumentów, zrozumiałem, że zostałem wykorzystany jako przykrywka.
Spojrzałam na Sarę.
— Co miałaś zrobić z pieniędzmi?
— Spłacić długi.
— A co z nami?
— Dzieci dostałyby dach nad głową gdzie indziej.
Te słowa odebrały mi resztkę współczucia.
Nie krzyczałam. Nie musiałam.
— Opuśćcie ten ogród.
Sara prychnęła.
— To także ślub Olivera.
— Nie. To miejsce, w którym właśnie odzyskałam swoje życie.
Miriam podeszła do stołu i zdjęła białą tkaninę z pulpitu. Pod spodem leżały nowe dokumenty, przygotowane przeze mnie poprzedniej nocy.
— Co teraz? — spytała.
Spojrzałam na dzieci.
— Nie będzie ślubu.
Lily odetchnęła z ulgą. Lucy zaczęła płakać. Harry stał nieruchomo, ściskając w dłoni srebrną bransoletę, którą wcześniej zdjęłam z nadgarstka.
Oliver nie odszedł.
— Sharon, proszę. Nie dla mnie. Dla nich. Pozwól mi chociaż pożegnać się z dziećmi.
— Możesz przeprosić.
— Przepraszam.
Harry pokręcił głową.
— To nie wystarczy.
Oliver przyjął te słowa bez protestu.
Po chwili wyjął z kieszeni kluczyki do samochodu i położył je na stole.
— Wczoraj wpłaciłem zaliczkę z własnego konta. Resztę pieniędzy mam jeszcze na rachunku. Oddam wszystko do funduszu.
Pani Reed spojrzała na mnie.
— To może zostać zabezpieczone na piśmie.
— Zróbmy to.
Oliver skinął głową. Nie prosił już o przebaczenie. Podpisał dokument o zwrocie pieniędzy, potem drugi, w którym zrzekał się wszelkich praw do mojego domu, rachunków i rzeczy należących do dzieci.
Sara próbowała go powstrzymać.
— Jeśli to podpiszesz, zostaniesz z niczym!
Oliver spojrzał na nią.
— Już zostałem z niczym, kiedy uznałem, że można sprzedać człowieka.
To był jedyny moment, w którym zobaczyłam w nim mężczyznę, którego kiedyś kochałam. Nie dlatego, że nagle stał się niewinny. Nie stał się. Tylko dlatego, że po raz pierwszy zapłacił cenę własnego wyboru bez próby przerzucenia jej na mnie.
Nathan zabrał podpisane dokumenty. Edward zabezpieczył oryginały. Marjorie została, by złożyć własne oświadczenie o długach Sary i fałszerstwie podpisu.
A ja weszłam na środek alejki, gdzie miała rozpocząć się ceremonia.
Miriam podała mi bukiet.
— Co mam powiedzieć gościom?
Spojrzałam na trzy puste krzesła przygotowane dla dzieci. Na każdym leżała mała kartka z ich imieniem.
— Powiedz im prawdę.
Wzięłam mikrofon.
— Dzisiejszy ślub się nie odbędzie — powiedziałam. — Ale te dzieci nadal mają matkę, dom i przyszłość. I to jest jedyna obietnica, którą zamierzam dzisiaj złożyć.
Nie wszyscy klaskali. Nie potrzebowałam tego.
Lily podbiegła do mnie pierwsza. Lucy zaraz za nią. Harry został kilka kroków dalej, patrząc na miejsce, w którym stał Oliver.
— Mamo — powiedział — czy możemy zabrać te róże do domu?
Spojrzałam na białe kwiaty.
— Tak. Wszystkie.
Wieczorem, kiedy wróciliśmy, położyłam na biurku dokumenty dotyczące domu, funduszu i zwrotu pieniędzy. Obok nich leżała srebrna bransoleta mojej siostry, a pod nią granatowy krawat Harry’ego.
Nie wyrzuciłam go.
Zawiązałam nim trzy bukiety białych róż i zaniosłam je do pokoju dzieci, gdzie miały przypominać nie o niedoszłym ślubie, lecz o dniu, w którym ich przyszłość przestała być cudzą własnością.
Następnego ranka Miriam zadzwoniła z pytaniem, czy anulować napis na głównym torcie.
Odpowiedziałam:
— Nie. Zamiast imion Olivera i Sharon niech cukiernik napisze tylko: „Dla Lily, Lucy i Harry’ego”.
Przegapiłeś początek?
