CZĘŚĆ 4
— To niemożliwe — powiedziałam.
Była czternasta, a w kancelarii nagle zrobiło się duszno. Za szybą przejechał tramwaj, metaliczny zgrzyt przeciął rozmowę i zniknął w deszczu.
Anna odłożyła telefon na stół.
— Wniosek został wysłany dziś rano. Nie zaakceptowano go, bo blokada na księdze wieczystej zadziałała. Ale ktoś próbował użyć pani danych, numeru dokumentu i podpisu.
Eric stał przy krześle, z zaciśniętymi pięściami.
— Ja niczego nie wysyłałem.
— Nikt jeszcze pana o to nie oskarża — odparła Anna. — Ale dokumenty złożono z pańskiego adresu poczty elektronicznej.
— Każdy mógł się włamać.
Diane zaśmiała się nerwowo.
— Widzicie? Właśnie dlatego nie można ufać papierom. Wszystko da się podrobić.
Robert spojrzał na nią tak, jakby zobaczył obcą kobietę.
— Nie mów już nic.
— Robert, pomyśl o rodzinie.
— Przez całe życie myślałem o rodzinie. A ty najwyraźniej myślałaś tylko o tym, jak ją utrzymać cudzym kosztem.
Eric odwrócił się do ojca.
— Tato, nie teraz.
— Właśnie teraz — powiedział Robert. — Bo to mój podpis jest na tym długu.
Wyjął z kieszeni kartkę i podał ją Annie. Była to umowa kredytowa sprzed dwóch lat. Robert i Diane pożyczyli pieniądze pod zastaw małego domu, w którym mieszkali. Część pieniędzy przelano na konto Erica.
— Powiedział, że otworzy warsztat — wyszeptał Robert. — Że za rok wszystko odda.
— Warsztat upadł — powiedział Eric. — Nie chciałem was martwić.
— Więc postanowiłeś sprzedać mieszkanie Melissy.
Eric milczał.
Diane zacisnęła palce na pasku torebki.
— To nie był jego pomysł. To ja znalazłam pośrednika.
Eric gwałtownie odwrócił głowę.
— Mamo!
— Co miałam zrobić? Bank groził licytacją domu. Twój ojciec nie przeżyłby tego. Ty też niczego nie miałeś. Melissa miała mieszkanie, pieniądze i żadnych dzieci. Mogła pomóc.
Poczułam, jak coś ciężkiego opada mi w brzuchu.
— Nie chciała pani pomocy. Chciała pani własności.
— Byłaś rodziną.
— Nie. Byłam rozwiązaniem waszego problemu.
Leon siedział przy końcu stołu i ściskał czapkę. Anna przesunęła mu szklankę wody.
— Pani Melissa — powiedział cicho — muszę jeszcze coś dodać.
Spojrzałam na niego.
— Co?
— Podpis pod oświadczeniem nie jest jedynym, który złożyłem. Diane kazała mi również podpisać potwierdzenie, że pani dobrowolnie oddała im sypialnię i wyprowadziła się z mieszkania.
Eric zacisnął szczękę.
— Po co?
Leon popatrzył na niego z bólem.
— Żeby wyglądało, że uznała pani ich prawo do lokalu. Chciała wykorzystać pani nieobecność, gdyby doszło do sporu.
Anna odsunęła krzesło i wstała.
— To wystarczy, żeby natychmiast unieważnić wszystkie przedstawione dokumenty i zablokować dalsze działania. Ale Melissa musi zdecydować, co robi dalej.
Eric podszedł do mnie.
— Nie wiedziałem, że mama posunie się tak daleko.
— Wiedziałeś o sprzedaży.
— Chciałem tylko spłacić długi.
— Chciałeś spłacić je moim życiem.
— Przecież byliśmy małżeństwem.
— Małżeństwo nie jest podpisem pod cudzą kradzieżą.
Jego twarz drgnęła. Przez chwilę wyglądał jak mężczyzna, którego znałam przed ślubem: niepewny, zmęczony, zbyt dumny, żeby prosić o pomoc. Ale potem spojrzał na dokumenty i zobaczyłam w nim znowu człowieka, który kazał mi spać na kanapie, żeby jego plan miał więcej miejsca.
— Dokąd mam iść? — zapytał.
To było pierwsze pytanie, które zadał mi tego dnia i nie dotyczyło pieniędzy.
— Do domu, który twoja matka próbowała obciążyć. Albo do warsztatu, który sam zamknąłeś. To nie jest już moja decyzja.
Robert usiadł ciężko na krześle.
— Melissa, przepraszam. Nie wiedziałem, co planowali. Kiedy zobaczyłem wasze walizki, myślałem, że naprawdę nas zaprosiłaś.
— Wiem, że pan nie wymyślił tego planu.
— Ale siedziałem w twoim fotelu i pozwoliłem, żebyś stała w progu własnego pokoju.
Nie odpowiedziałam od razu. Przypomniałam sobie zgniecione kwiaty na ławie i kremową narzutę pod ich bagażami.
— Tego nie da się cofnąć — powiedziałam. — Ale może pan przestać pomagać Diane udawać, że nic się nie stało.
Robert wyciągnął z kieszeni klucze i położył je przed żoną.
— Oddaję samochód. Sprzedamy go i spłacimy część kredytu.
Diane poderwała się.
— Oszalałeś?
— Nie. Po prostu przestałem nazywać strach miłością.
Eric spojrzał na matkę.
— Mówiłaś, że mieszkanie jest prawie nasze.
— Bo powinno być — syknęła.
— Powinno być? Przecież Melissa je kupiła.
— Jesteś moim synem!
— A ona była moją żoną.
— Była — powiedziałam.
To jedno słowo zawisło między nami.
Anna podała mi przygotowane oświadczenie o rozdzielności majątkowej, wypowiedzeniu wspólnego najmu pokoju gościnnego oraz rozpoczęciu postępowania rozwodowego. Nie musiałam niczego podpisywać w pośpiechu. Tym razem każdą linijkę przeczytałam dwa razy.
Eric czekał przy ścianie.
— Naprawdę to zrobisz?
— Nie zrobię tego dlatego, że twoi rodzice zajęli sypialnię. Zrobię to dlatego, że ty próbowałeś przekonać wszystkich, że moje granice są przeszkodą w spłacie twoich długów.
— Chciałem ratować rodzinę.
— Rodzinę buduje się prawdą, nie cudzym podpisem.
Po południu pojechałam z Anną do mieszkania. Na wycieraczce stała walizka Diane, a w zamku tkwił klucz, którego nie rozpoznawałam. Otworzyłam drzwi i zobaczyłam, że sypialnia została opróżniona. Moja narzuta leżała na podłodze, a w powietrzu unosił się zapach jej ciężkich perfum.
Eric siedział na kanapie.
— Wyrzuciłem ich rzeczy — powiedział.
— Nie prosiłam cię o to.
— Chciałem, żebyś wróciła.
— Nie wrócę do tego, co było.
— A jeśli wszystko naprawię?
— Nie możesz naprawić chwili, w której uznałeś, że mam spać na kanapie we własnym mieszkaniu.
Podniósł granatową walizkę i podał mi ją. Mosiężny zamek był porysowany.
— Zostawiłaś ją wtedy przy windzie.
— Nie. Zabrałam ją ze sobą.
Spojrzał na mnie, a potem zrozumiał.
Tego wieczoru spakował własne rzeczy do tej samej walizki. Nie protestował, kiedy Anna wręczyła mu wypowiedzenie dostępu do lokalu. Robert zabrał swoje dokumenty, a przed wyjściem zatrzymał się przy moim fotelu.
— Mogę go naprawić — powiedział.
Spojrzałam na zarysowaną drewnianą poręcz.
— Niech pan najpierw naprawi to, co naprawdę należy do pana.
Diane wyszła ostatnia. Przy progu odwróciła się.
— Jeszcze pożałujesz, że nie pomogłaś rodzinie.
— Pomagałam wam, dopóki nie próbowaliście nazwać tego obowiązkiem.
Anna stała obok z teczką pod pachą. Leon czekał na dole, żeby złożyć oficjalne oświadczenie. Robert miał sprzedać samochód i sam spłacać kredyt. Eric musiał oddać pieniądze z warsztatu, a jego nazwisko zostało usunięte z każdego dokumentu, do którego nigdy nie powinno trafić.
Nie potrzebowałam zemsty.
Potrzebowałam, żeby cudzy plan przestał udawać moje życie.
W sypialni podniosłam kremową narzutę i strzepnęłam z niej pył. Na podłodze leżał haftowany ręcznik Diane. Zaniosłam go do przedpokoju i postawiłam obok walizki Erica.
— Zapomniałaś o czymś — powiedziałam.
Diane spojrzała na ręcznik, potem na mnie.
— To tylko ręcznik.
— Wiem. Ale właśnie od takich drobiazgów zaczyna się przekonanie, że wszystko można komuś zabrać.
Nie odpowiedziała.
Gdy drzwi windy otworzyły się na parterze, Eric wyszedł z walizką w dłoni. Zatrzymał się przed ścianą, na której wisiał plan mieszkania. Jego palec przesunął się po zaznaczonej sypialni.
— Tutaj miało być nasze życie — powiedział.
— Było. Tylko ty próbowałeś zamienić je w zabezpieczenie kredytu.
Winda zaczęła się zamykać.
Ostatnie, co zobaczyłam, to mosiężny zamek walizki odbijający światło lampy i ręka Erica, która nie sięgała już po klucze do mojego mieszkania.
Przegapiłeś początek?
