CZĘŚĆ 4
Na ekranie telefonu Claire wciąż widniał numer banku.
Tessa cofnęła się o krok, jakby ktoś wylał na podłogę wrzątek.
— Nie dotykałam żadnego konta — powiedziała.
— Wiem — odpowiedziała Claire.
— Skąd możesz wiedzieć?
Claire spojrzała na Martę.
Marta wyjęła z teczki formularz z pieczęcią banku.
— Dostęp miała również kancelaria, która prowadziła dokumenty sprzedaży domu. A pełnomocnictwo podpisał pan Daniel Mercer.
Przez chwilę nie rozumiałem słów.
— Ja niczego nie podpisywałem.
— Podpisałeś siedem lat temu — powiedziała Claire. — W szpitalu. Byłeś przytomny tylko przez kilka minut. Lekarz uznał, że potrzebna jest zgoda na zarządzanie twoimi rachunkami, gdybyś nie przeżył.
— Myślałem, że podpisywałem zgodę na operację.
— Podpisałeś kilka dokumentów naraz. Ja złożyłam wniosek, żeby pełnomocnictwo wygasło po twoim powrocie do zdrowia. Ktoś jednak złożył jego kopię ponownie, kiedy zakładaliśmy twoją firmę.
Odwróciłem się do Tessy.
— Czy ty miałaś dostęp do dokumentów mojej firmy?
— Tylko jako doradczyni do spraw finansowych Marcusa. Nie do twoich prywatnych rachunków.
— Marcus — powiedziałem.
Imię mojego wspólnika zabrzmiało w pokoju jak upuszczony nóż.
Przypomniałem sobie, że to Marcus zaprosił Tessę na przyjęcie. To on, kilka tygodni później, naciskał na szybkie podpisanie nowych umów. To on powtarzał, że po chorobie powinienem „oddać nudne sprawy ludziom, którzy potrafią je prowadzić”.
Claire zobaczyła, że zrozumiałem.
— Tessa miała pilnować, żebyś nie wrócił do mnie z poczucia winy. Marcus pilnował czegoś zupełnie innego.
— Czego?
Marta podała mi wyciąg.
Na rachunku widniały trzy przelewy z funduszu mojej firmy. Każdy był opisany jako opłata za doradztwo. Każdy trafił do spółki zarejestrowanej przez Marcusa i jego brata.
Suma wynosiła dwieście trzydzieści tysięcy dolarów.
Mniej więcej tyle, ile kosztowała odbudowa domu nad jeziorem.
— Ukradł pieniądze — powiedziałem.
— Nie tylko — odparła Claire. — Kiedy dowiedział się, że chcę zakończyć jego dostęp do firmy, wykorzystał stare pełnomocnictwo. Dzisiejszy przelew miał opróżnić skrytkę i sprzedać dom, zanim ktokolwiek zorientuje się, że nieruchomość wciąż istnieje.
Tessa zakryła usta dłonią.
— Marcus wiedział o Claire?
— Wiedział o wszystkim — odpowiedziałem. — O chorobie, pieniądzach, domu. To on wysłał cię na przyjęcie.
— Nie — powiedziała Tessa. — On zaprosił mnie, ale nie wiedział, że Claire mnie poprosiła. Myślałam, że chciał, żebym pomogła ci znaleźć doradcę. Później zaczął pytać, czy Claire nadal ma wpływ na twoje decyzje.
Claire zamknęła oczy.
— Marcus nie chciał, żebyś odszedł od firmy. Chciał, żebyś odszedł od wszystkich, którzy mogli ci powiedzieć, co robi.
W tej samej chwili telefon Marty zadzwonił. Odebrała, wysłuchała kilku słów i podała aparat mnie.
— Bank zablokował przelew, ale Marcus jest już w skrytce — powiedziała.
— Skąd wiedział, że odkryliśmy sprawę?
Claire spojrzała na Tessę.
Tessa drgnęła.
— Napisał do mnie rano — powiedziała. — Pytał, czy Daniel coś podejrzewa. Nie odpowiedziałam.
— Ale przeczytał, że wiadomość została dostarczona? — zapytałem.
— Tak.
Nie mieliśmy czasu na kolejne pytania. Pojechaliśmy do banku w Evanston. Claire została z Martą w samochodzie, bo nogi odmawiały jej posłuszeństwa. Tessa szła obok mnie przez marmurowy hol, ściskając żółtą wstążkę od klucza tak mocno, że wrzynała się jej w skórę.
Marcus czekał przy skrytkach.
Miał na sobie ten sam brązowy płaszcz, który nosił podczas naszego pierwszego spotkania w firmie. W ręku trzymał metalową kasetę.
— Daniel — powiedział. — To nie wygląda tak, jak myślisz.
— Właśnie dlatego, że wygląda dokładnie tak, jak myślę.
— Chciałem ochronić twoją firmę.
— Przelewem na własne konto?
Marcus uśmiechnął się nerwowo.
— Spłacałem zobowiązania, o których nie wiedziałeś. Gdybyś zachorował ponownie, wszystko by upadło.
Tessa stanęła przede mną.
— Kłamałeś też mnie.
— Ciebie wykorzystałem tylko do tego, żeby Daniel nie wrócił do Claire — odpowiedział Marcus. — Sam to wybrałem? Nie. Claire była gotowa oddać mu wszystko, byle nie powiedzieć mu prawdy.
Za nami odezwał się głos Claire.
— Nie oddałam mu wszystkiego, Marcus. Odebrałam mu tylko prawo do podejmowania decyzji za mnie.
Stała przy ladzie, opierając się na lasce. Twarz miała bladą, ale w dłoni trzymała akt własności domu.
Marcus spojrzał na dokument i nagle stracił pewność siebie.
— Ten akt jest nieważny.
— Nie — powiedziała Marta. — Jest zarejestrowany. A pełnomocnictwo, którego użyłeś, wygasło sześć lat temu.
Marcus upuścił kasetę. Metal uderzył o posadzkę, a zamek się otworzył.
W środku leżały dokumenty firmy, akt domu i koperty z rachunkami, które Claire opłacała przez lata. Na samym dnie znajdowała się mała kartka napisana jej ręką.
Podała ją mnie.
„Daniel, jeśli to czytasz, nie pytaj, czy zasłużyłem na twoją miłość. Zapytaj, czy potrafisz wybrać prawdę, kiedy nie daje ci wygodnego bohatera ani wygodnego winowajcy”.
Zgiąłem kartkę.
— Nie wiem, co mam z tobą zrobić — powiedziałem do Claire.
— Nie musisz nic robić.
— Sprzedałaś dom, żeby mnie ratować. Ukryłaś chorobę. Pozwoliłaś mi myśleć, że jestem nieszczęśliwy przez ciebie.
— A ty zdradziłeś mnie, bo łatwiej było nazwać mnie zimną niż przyznać, że sam uciekasz.
Nie zaprzeczyłem.
Tessa stała kilka kroków dalej, z twarzą mokrą od łez.
— Chcę odejść — powiedziała. — Ale nie po to, żeby znowu uciec. Chcę pomóc Claire znaleźć opiekę, której potrzebuje. Jeśli mi pozwoli.
Claire spojrzała na nią długo.
— Pomoc nie będzie odkupieniem.
— Wiem.
— I nie będziesz już decydować za Daniela.
— Wiem.
Claire skinęła głową.
— W takim razie zacznij od telefonu do kliniki.
Tessa wyjęła telefon i odeszła pod ścianę.
Marcus próbował jeszcze coś powiedzieć, ale Marta odebrała mu kasetę i wezwała ochronę banku. Nie potrzebowałem widowiska. Jego największą porażką było to, że dokumenty, które chciał ukraść, przestały być dla niego użyteczne w chwili, gdy światło padło na jego podpisy.
Następnego ranka spotkałem się z Claire w kancelarii. Nie podpisaliśmy ponownego małżeństwa. Nie obiecałem, że wszystko naprawimy. Takie obietnice byłyby kolejnym kłamstwem.
Podpisałem natomiast dokument odbierający Marcusowi wszelkie prawa do firmy. Dom nad jeziorem przepisałem na Claire bez negocjacji. Nie jako spłatę długu. Jako coś, co od początku należało do niej.
— Nie mogę tam mieszkać sama — powiedziała.
— Nie musisz.
— A ty?
— Będę przyjeżdżał, kiedy będziesz chciała. Nie jako mąż. Nie jako wybawca. Jako człowiek, który wreszcie wie, gdzie powinien być.
Claire dotknęła blizny na mojej dłoni, tej samej, którą kiedyś ściskała przy szpitalnym łóżku.
— Daniel, ja nie potrzebowałam, żebyś został przy mnie za wszelką cenę.
— Wiem.
— Potrzebowałam, żebyś choć raz nie wybierał najłatwiejszej wersji siebie.
Tego wieczoru pojechałem nad jezioro. Tessa została w klinice z Claire, a Marta pilnowała dokumentów. Wszedłem do domu, który podobno zniknął siedem lat wcześniej.
Na ścianie w korytarzu wisiało stare zdjęcie z czasów, gdy byliśmy młodzi. Claire trzymała na nim drewnianą łopatkę do ciasta, ja miałem poplamioną mąką koszulę, a między nami stał niedopieczony tort.
Odwróciłem fotografię.
Na odwrocie Claire napisała jedno zdanie:
„Nie pozwól, żeby choroba opowiedziała za nas całą historię”.
Wtedy zadzwonił telefon.
— Daniel? — głos Claire był słaby, lecz wyraźny. — W spiżarni jest jeszcze ta złota świeczka z tortu. Ta sama, którą chciałeś zdmuchnąć w restauracji.
— Pamiętasz ją?
— Nie wszystko zapominam.
Ścisnąłem telefon.
— Co mam z nią zrobić?
Po drugiej stronie usłyszałem jej cichy oddech.
— Przywieź ją jutro. Upieczemy tort, który tym razem nie będzie za coś.
Spojrzałem na świeczkę leżącą na stole i po raz pierwszy nie pomyślałem o życzeniu.
Pomyślałem o Claire, która wciąż czekała na swój kawałek.
Przegapiłeś początek?
