CZĘŚĆ 4
Marek nie podniósł kartki.
Patrzył na nią tak, jakby papier mógł nagle zmienić treść.
— Powiedz to — zażądałam.
— Podpis należy do zastępcy dyrektorki, Roberta Sterna.
W pokoju zabiegowym zrobiło się duszno. Za ścianą Coda wydał cichy, niepewny dźwięk. Ember odpowiedziała natychmiast.
— Robert nie pracował dziś w ośrodku — powiedziała Lena.
— Ale jego pieczęć była w szufladzie administracji — odparł Marek. — Każdy mógł jej użyć.
Piotr Hale pochylił się nad dokumentem.
— Nie każdy. Voss znał Sterna.
Znałam Roberta od czterech lat. Był człowiekiem, który zawsze przychodził pierwszy na zebrania i ostatni wychodził z magazynu. Potrafił godzinami mówić o bezpieczeństwie, procedurach i odpowiedzialności. To on twierdził, że Ember nigdy nie będzie gotowa do kontaktu z innymi zwierzętami.
Nagle jego ostrożność zabrzmiała inaczej.
— Gdzie on jest? — zapytałam.
Marek spojrzał na zegar.
— W gabinecie. Przed chwilą widziałem światło.
Pobiegliśmy korytarzem. Drzwi do gabinetu były zamknięte, lecz nie na klucz. Robert stał przy biurku i wkładał dokumenty do torby. Na blacie leżała metalowa pieczęć oraz druga zawieszka w kształcie gwiazdy, identyczna jak ta, którą zdjęliśmy z szyi C ody.
Robert podniósł głowę.
— Nie powinniście tu wchodzić.
— Ty podpisałeś decyzję o wydaniu C ody — powiedziałam.
— Podpisałem wniosek o przeniesienie do placówki, która ma większe możliwości.
— Do prywatnego ogrodu należącego do Vossa.
Jego twarz stężała.
— Nie macie pojęcia, o czym mówicie.
Piotr wszedł za mną.
— Mam pojęcie. Widziałem, jak odbierał zwierzęta. Byłem tam.
Robert ścisnął torbę.
— Ty jesteś nikim.
— Jestem człowiekiem, który przez lata robił to, o co mnie proszono. A ty byłeś człowiekiem, który sprawdzał, czy transport dotarł na czas.
Robert cofnął się do biurka.
— To były dawne sprawy.
— W dokumentach są daty sprzed sześciu tygodni — powiedziała Lena. — Wtedy dostałeś zapłatę za dostęp do naszej bazy.
Wyjęła wydruk z konta ośrodka. Trzy przelewy trafiły na rachunek fundacji należącej do brata Roberta. Kwoty były niewielkie, ale daty zgadzały się z każdą wizytą Vossa.
Robert spojrzał na mnie.
— Potrzebowałem pieniędzy.
— Więc sprzedałeś zwierzęta?
— Nie sprzedałem. Znalazłem dla nich miejsce.
— Miejsce, w którym Coda znów będzie zamykany w metalowej klatce?
— Coda jest niebezpieczny.
Zza ściany dobiegł gwałtowny krzyk lamparta.
Ember uderzyła łapą w drzwi swojej części sali. Nie w panice. Ostrzegawczo.
Robert drgnął.
— Widzisz? To właśnie mam na myśli.
— Nie — odpowiedziałam. — On krzyczy, bo cię rozpoznał.
Robert zbladł.
Piotr wyciągnął z kieszeni drugą kartkę.
— W dzienniku jest twój numer. Przy każdej dostawie. Czas, miejsce, zapłata.
Robert rzucił się do niego, lecz Marek zastąpił mu drogę. Torba spadła na podłogę. Wysypały się z niej klucze, pieczęć, kopie dokumentów i mały notatnik.
Na pierwszej stronie widniały dwa numery: 17 i 22.
Nie potrzebowaliśmy kolejnych wyjaśnień.
Jeszcze tej nocy dyrektorka zawiadomiła właściwe służby ochrony zwierząt, a decyzja o przekazaniu C ody została wstrzymana. Robert nie trafił za kratki tej samej nocy. Najpierw musiał oddać wszystkie dokumenty i przejść przez wielogodzinne przesłuchania. Dla mnie ważniejsze było coś innego: Voss stracił dostęp do zwierząt, pieniędzy i ludzi, którzy dotąd wykonywali jego polecenia.
Następnego ranka jego kierowca, Piotr Hale, przekazał śledczym listę magazynów i nazwisk. Zrobił to własnym podpisem.
— Boję się — powiedział mi przed wyjściem.
— Ja też.
— Mimo to pójdę.
— Wiem.
Coda nie został zabrany. Znalazł miejsce w specjalnym ośrodku dla dużych kotów, ale jego wybieg zaprojektowano tak, by raz dziennie mógł widzieć Ember przez bezpieczną przegrodę. Nie mieszkali razem. Nie mogliby. Gdyby dorósł przy niej bez ograniczeń, ich więź mogłaby stać się zagrożeniem dla obojga.
Jednak nie musieli udawać, że nic ich nie łączy.
Ember zaczęła wychodzić z kąta nawet wtedy, gdy ludzie byli w pobliżu. Wróciła do wspinania. Pewnego ranka znalazłam ją na najwyższej platformie, z łapami opartymi o pień i światłem na bliznach.
Nie była już zwierzęciem, które czekało na koniec.
Coda nadal płakał czasem po zmroku. Wtedy Ember podchodziła do przegrody i kładła się po swojej stronie. On robił to samo.
Ich oddechy nie zawsze się zgadzały. Czasem dzieliło je kilka sekund. Czasem cała noc.
Ale oboje wiedzieli, że po drugiej stronie ktoś odpowie.
Kilka dni później dostałam od Piotra wiadomość, że podczas przeszukania magazynu znaleziono dziesiątki metalowych zawieszek. Jedna z nich miała numer 17. Oddał ją mnie, bo powiedział, że Ember powinna dostać coś, co należało do niej, zanim ktoś nadał jej cenę.
Położyłam zawieszkę przy szybie.
Ember podeszła, powąchała ją i odsunęła się. Coda natychmiast trącił ją nosem przez szczelinę w przegrodzie.
Nie potrzebowali starego metalu.
Potrzebowali siebie.
Tego wieczoru zgasiłam światło w korytarzu. Z sali Cod y dobiegło ciche skrobanie. Ember odpowiedziała jednym krótkim pomrukiem.
A potem lampart przyłożył łapę do przegrody i powiedział swoim głosem to, czego ona nauczyła go dawno temu:
— Jestem tutaj.
