CZĘŚĆ 4

Przez kilka sekund patrzyłam na zdjęcie, jakby mogło zmienić się pod wpływem mojego wzroku.

Na fotografii rozpoznałam klatkę schodową mojego budynku. Zielona wycieraczka z wyszczerbionym rogiem. Doniczka z uschniętą miętą. Koperta leżąca dokładnie tam, gdzie zostawiłam ją rano przed wyjazdem.

Moje nazwisko było napisane czarnym atramentem.

— Co jest w środku? — spytał Desmond.

— Nie wiem.

— Czy ktoś wiedział, że przyjęłaś tę pracę?

— Moja siostra. Agencja. Pani Marta, jeśli pytała o mnie.

Marta pokręciła głową.

— Ja nikomu nie mówiłam.

Frankie stał przy bibliotece z rękami opuszczonymi wzdłuż ciała. Nie miał już broni. Wyglądał na człowieka, który zrozumiał, że każda kolejna decyzja może kosztować go życie kogoś bliskiego.

— Connor sprawdzał wszystkich, którzy zbliżali się do szefa — powiedział. — Jeśli wysłał to zdjęcie, nie chodzi o przypadek.

— Nie pojedziemy na zebranie — oznajmił Desmond.

— Musimy — odparłam.

— Właśnie zagrożono pani rodzinie.

— Nie. Zagrożono mi, bo ktoś uważa, że jestem częścią pańskiej słabości. Jeśli nie pojadę, Connor będzie wiedział, że trafił.

Desmond zacisnął szczękę.

— To nie jest gra.

— Wiem. Dlatego nie możemy pozwolić, żeby on ustalał zasady.

Wziął z biurka list ojca i wsunął go do wewnętrznej kieszeni marynarki.

— Frankie, jedziesz z nami.

Frankie uniósł wzrok.

— Po tym wszystkim nadal mi pan ufa?

— Nie. Ale znam twoje powody. To nie to samo.

O piątej po południu sala zebrań firmy Gallagherów wypełniła się ludźmi w drogich garniturach. Za wielkim stołem stał Connor. Był młodszy od Desmonda o trzy lata, miał starannie przystrzyżoną brodę i srebrny zegarek z pękniętym szkłem.

Kiedy zobaczył Frankiego za naszym wózkiem, jego twarz drgnęła.

Tylko raz.

Wystarczyło.

— Bracie — powiedział Connor. — Nie spodziewałem się ciebie w takim stanie.

— A ja nie spodziewałem się, że przyjdziesz z dokumentami mojego ojca.

Wspólnicy zaczęli szeptać. Na stole leżały kopie raportów medycznych, wykresy i przygotowany akt rezygnacji.

Connor położył dłoń na oparciu krzesła.

— Wszyscy tutaj martwimy się o twoje zdrowie. Lekarze są zgodni, że nie możesz dalej kierować firmą.

— Którzy lekarze?

— Ci, których opłaciliśmy.

— To znaczy ci, których opłaciłeś.

Connor uśmiechnął się bez ciepła.

— Leno, prawda? Proszę usiąść. To spotkanie rodzinne.

— Nie jestem rodziną.

— Jeszcze nie.

Poczułam, jak żołądek ściska mi się w twardy węzeł.

Connor skinął na asystenta. Ten włączył projektor. Na ekranie pojawiły się zdjęcia Desmonda podłączonego do aparatury, z przymkniętymi oczami, z dłonią opadającą bezwładnie na koc.

— To ma przekonać wspólników, że mój brat nie jest zdolny do podejmowania decyzji — powiedział Connor.

— Zdjęcia zrobiono podczas napadu skurczu — odpowiedziałam. — A lek, który mu podano, nie był przepisanym środkiem.

Connor spojrzał na mnie z udawanym zdziwieniem.

— Oskarża mnie pani o podawanie bratu niebezpiecznych leków?

— Nie. Oskarżam człowieka, który miał dostęp do jego szafki.

— Każdy w tym domu miał dostęp.

— Nie każdy wiedział, że tabletki można podmienić bez otwierania opakowania.

Wyjęłam z torby plastikową fiolkę i postawiłam ją na stole.

— Oryginalne kapsułki mają na środku delikatny rowek. Te, które znajdowałam w pudełku, były gładkie. Ktoś kupił zamiennik w aptece niedaleko pańskiego hotelu.

Connor roześmiał się cicho.

— To absurd.

— W takim razie proszę wyjaśnić, dlaczego na wieczku znaleziono odcisk pana kciuka.

Nie miałam odcisku. Blefowałam.

Ale Connor nie wiedział, że blefuję.

Jego prawa ręka natychmiast powędrowała do kieszeni zegarka. Wspólnicy to zobaczyli.

Desmond spojrzał na mnie. Zrozumiał.

— Ty podmieniłeś leki — powiedział.

Connor oparł dłonie na stole.

— Chciałem, żebyś podpisał dokumenty. Nie chciałem cię zabić.

— Podłożyłeś bombę.

— Frankie podłożył bombę.

Frankie zrobił krok do przodu.

— Na pańskie polecenie.

Connor odwrócił się gwałtownie.

— Zamknij się.

— Powiedział pan, że jeśli Desmond nie podpisze, zginie ktoś z mojej rodziny. Powiedział pan, że ładunek tylko go przestraszy.

— Nie miałeś prawa mnie zdradzić.

— Nie zdradziłem pana. Powiedziałem prawdę.

W sali zrobiło się duszno.

Connor chwycił akt rezygnacji i podsunął go Desmondowi.

— Podpisz. Dostaniesz opiekę, pieniądze i spokój.

Desmond nie spojrzał na dokument.

— A co dostaną ludzie, których mój ojciec skrzywdził?

Connor zmarszczył brwi.

Desmond wyjął z kieszeni list i położył go na stole.

— Ojciec zostawił polecenie. Jeśli którykolwiek z nas spróbuje przejąć firmę dla własnej korzyści, majątek przechodzi na fundację św. Anny.

Connor zbladł.

— Ten list nie ma mocy.

— Ma podpis. Ma datę. Ma świadków.

— Nie możesz oddać firmy fundacji.

— Mogę. I zrobię to.

Connor rozejrzał się po wspólnikach.

— On jest sparaliżowany i odurzony lekami! Nie wie, co mówi!

Wstałam i położyłam dłoń na ramieniu Desmonda.

— Proszę powiedzieć, jaki lek podano panu dziś rano.

— Nie podano mi żadnego. Odmówiłem.

Connor zacisnął pięści.

— Kłamiesz.

Desmond uniósł wzrok.

— Właśnie dlatego, że przez pół roku wszyscy mówili za mnie, wynająłem Lenę. Miała sprawdzać moje ciało. Nie moje rozkazy.

Jeden ze wspólników, starszy mężczyzna o czerwonej twarzy, wziął list do ręki.

— Podpis wygląda autentycznie.

— Bo jest autentyczny — powiedział Desmond.

Wtedy Connor zrobił coś, czego nikt się nie spodziewał. Rozerwał dokument na pół.

Nie zdążył podrzeć go całkowicie, bo Marta chwyciła jego nadgarstek.

Drobna, siwowłosa kobieta zacisnęła palce z siłą, jakiej po niej nie podejrzewałam.

— Wystarczy, panie Connor — powiedziała. — Mam drugi egzemplarz.

Connor spojrzał na nią z niedowierzaniem.

Marta wyjęła z kieszeni fartucha cienką teczkę owiniętą płótnem.

— Pański ojciec dał mi ją trzy dni przed śmiercią. Powiedział, że jeśli którykolwiek z panów zacznie walczyć o firmę, mam przynieść ją temu, kto będzie gotów oddać ją ludziom, których skrzywdziliście.

Desmond zadrżał.

— Dlaczego nigdy mi o tym nie powiedziałaś?

— Bo przez lata patrzyłam, jak wydajesz pieniądze na ochronę, a nie na tych, których ochrona była potrzebna. Chciałam sprawdzić, czy naprawdę jesteś synem swojego ojca, czy tylko jego spadkobiercą.

Desmond spuścił wzrok.

To zabolało go bardziej niż oskarżenia Connora.

W teczce znajdowały się oryginały ksiąg, listy wypłat i nazwiska ludzi poszkodowanych przez interesy Gallagherów. Była też lista darowizn, których nigdy nie przekazano fundacji.

Connor nie walczył już o firmę.

Walczył o to, by nie ujawniono, że przez lata zatrzymywał pieniądze przeznaczone dla rannych pracowników i ich rodzin.

Desmond podpisał przekazanie majątku fundacji tego samego wieczoru.

Nie oddał wszystkiego bez namysłu. Zachował jedynie część pieniędzy potrzebną na leczenie i rehabilitację. Reszta trafiła do kliniki św. Anny, która miała powstać w dawnej hali magazynowej.

Connor próbował wyjść, ale przy drzwiach czekali już ludzie z zarządu i księgi rachunkowe. Nie było krzyków ani kajdan. Jego własne podpisy wystarczyły, by wspólnicy odebrali mu wszystkie stanowiska i zamrozili jego konta.

Frankie został, kiedy reszta wyszła.

— Nie zasługuję na pracę — powiedział.

Desmond spojrzał na niego.

— Nie.

Frankie skinął głową.

— Wiem.

— Ale twoje dziecko nie jest winne twojemu strachowi. Spłacisz dług, pracując dla fundacji. Każdy miesiąc będzie zapisany. Każda wypłata będzie jawna.

Frankie przełknął ślinę.

— A jeśli odmówię?

— Wtedy odejdziesz i będziesz żył z tym, co zrobiłeś.

Frankie pochylił głowę.

— Zostanę.

Kiedy wróciliśmy do posiadłości, czekała na mnie koperta z mojego mieszkania. Desmond nie pozwolił jej otworzyć przy innych.

W środku znalazłam jedno zdjęcie mojego ojca.

Stał na nim obok starego samochodu dostawczego, z ręką opartą na ramieniu młodego Desmonda. Obaj byli ubrani w robocze kombinezony. Na odwrocie ktoś napisał: „Twój ojciec odmówił przewiezienia broni. Za to go zabiliśmy.”

Pod spodem widniało drugie zdanie: „Desmond kazał potem wypłacać pieniądze twojej matce.”

Podniosłam wzrok.

— Wiedział pan o moim ojcu?

Desmond stał przy stole, blady jak ściana.

— Wiedziałem, że pracował dla mojego ojca. Nie wiedziałem, że Connor go śledził.

— Pomagał pan mojej matce?

— Co miesiąc. Anonimowo. Kiedy zmarła, płatności ustały, bo księgowość przeszła w ręce Connora.

Poczułam, że coś we mnie pęka, ale nie był to żal. To była złość na wszystkie lata, w których myślałam, że moja matka umarła, zostawiając mnie z długami i pustą skrzynką pocztową.

— Dlaczego nie powiedział mi pan wcześniej?

— Bo nie wiedziałem, kim jesteś. Agencja przysłała mi nazwisko, a Connor wybrał cię spośród czterech kandydatek. Dopiero kiedy zobaczyłem twoją twarz, rozpoznałem córkę Pawła Kowalskiego.

— Connor wybrał mnie celowo?

— Chciał mieć cię blisko, żeby sprawdzić, czy znalazłaś cokolwiek po ojcu. Myślał, że możesz mieć jego stare zapiski.

— A pan?

Desmond popatrzył na swoje niesprawne nogi.

— Ja zobaczyłem kobietę, która jako jedyna nie bała się zdjąć ze mnie narzuty.

Przez chwilę żadne z nas się nie odezwało.

Potem podeszłam do szafki z lekami i wyrzuciłam fałszywe kapsułki do metalowego pojemnika.

— Jutro zaczynamy rehabilitację od nowa — powiedziałam.

— Jutro mam zebranie fundacji.

— O ósmej rano ćwiczenia.

— O dziewiątej zebranie.

— O siódmej pięćdziesiąt pięć kąpiel.

— Jest pani bezlitosna.

— Zatrudnił mnie pan za potrójną stawkę.

Na jego twarzy pojawił się prawdziwy uśmiech. Nie szeroki. Nie łatwy. Ale taki, który nie należał do bossa, tylko do człowieka siedzącego w wózku i próbującego odzyskać własne życie.

Następnego ranka pojechaliśmy do hali, którą fundacja miała zamienić w klinikę. Wśród zakurzonych ścian stał stary metalowy stół. Desmond zatrzymał wózek obok niego i położył na blacie list ojca.

— Tu zaczniemy — powiedział.

— Od czego?

Spojrzał na nazwisko mojego ojca zapisane na odwrocie zdjęcia.

— Od ludzi, którym zbyt długo kazano czekać.

Z pobliskiej skrzynki narzędziowej wyjęłam kawałek kredy i napisałam na betonowej ścianie pierwszą nazwę przyszłej kliniki.

„Paweł Kowalski — sala rehabilitacyjna”.

Desmond patrzył na te słowa, a potem położył dłoń na zimnej poręczy swojego wózka.

— Lena — powiedział cicho. — Pomóż mi wstać.

— Jeszcze nie możesz.

— Wiem.

— To po co prosisz?

Spojrzał na świeży napis na ścianie.