CZĘŚĆ 4
…Numer należał do mojej siostry Anny.
Przez kilka sekund nie byłam w stanie odebrać.
Anna nie żyła od jedenastu lat. Roman patrzył na mój telefon, jakby spodziewał się właśnie tego. Silvia osunęła się na krzesło, a Oliwier zrobił krok w jej stronę.
— Nie odbieraj — powiedział.
To wystarczyło.
Nacisnęłam zieloną słuchawkę.
— Słucham?
Po drugiej stronie odezwała się kobieta.
— Pani Saro? Nazywam się Elżbieta Król. Pracowałam z Anną w ośrodku pomocy rodzinie. Dzwonię, bo dzisiaj dowiedziałam się, że jej córki są w tej sali.
Łucja i Marta spojrzały na mnie.
— Skąd ma pani mój numer?
— Od Silvii Navarro. Przekazała mi go wiele lat temu, zanim pani siostra zmarła.
Silvia zakryła twarz dłońmi.
— Mamo? — szepnął Oliwier.
— Nie mów do mnie tak, jakbyś jeszcze miał prawo mnie osłaniać — odpowiedziała.
W sali zapanował chaos. Goście odsuwali krzesła, ktoś zamknął drzwi od tarasu, a organizatorka wesela próbowała odsunąć tort, żeby zrobić miejsce przy stole. Ja jednak słyszałam tylko głos Elżbiety.
— Anna zostawiła u mnie dokumenty. Bała się, że ktoś będzie próbował odebrać dzieciom pieniądze z polisy i funduszu powierniczego. Powiedziała, że jeśli coś jej się stanie, mam skontaktować się z panią dopiero wtedy, gdy zobaczę nazwisko Navarro przy sprawie majątkowej.
Poczułam zimno w dłoniach.
— Anna znała Silvię?
— Tak. Pracowały w tej samej kancelarii rachunkowej. Silvia pomagała jej prowadzić dokumenty po śmierci męża. Anna odkryła, że część pieniędzy z funduszu dzieci znikała przez rachunki powiązane z firmą jej syna.
Odwróciłam się ku Silvii.
— Wiedziałaś o tym od początku?
Silvia powoli podniosła twarz.
— Wiedziałam, że Anna znalazła przelewy. Nie wiedziałam, że zdążyła przekazać kopie Elżbiecie.
— A potem Anna zginęła.
— To był wypadek — powiedziała szybko. — Przysięgam, że był.
Roman zacisnął palce na czapce.
— Nie oskarżałem cię o jej śmierć — powiedział. — Tylko o to, że pomogłaś Oliwierowi wejść do życia Sary.
Silvia zamknęła oczy.
— Oliwier poznał Sarę przeze mnie. Wiedziałam, że ma dom. Wiedziałam, że dostała pieniądze po siostrze, ale nie wiedziałam, że Anna zabezpieczyła je dla dziewczynek. Myślałam, że jeśli syn poślubi Sarę, spłaci długi i skończy z tym wszystkim.
— Z czym? — zapytałam.
— Z ucieczką od własnych błędów.
Oliwier odsunął się od matki.
— To ty powiedziałaś mi, że Sara będzie łatwa do przekonania.
Silvia spojrzała na niego z niedowierzaniem.
— Powiedziałam, że jest dobra. Nie że jest głupia.
Te słowa uderzyły mnie mocniej, niż powinny. Przez lata myliłam dobroć z obowiązkiem udowadniania innym, że zasługują na zaufanie.
Elżbieta poprosiła, żebym włączyła głośnik. W jej głosie drżała ostrożność.
— Pani Ania zostawiła też list. Nie mogłam go wysłać, bo nie miałam pewności, że dzieci są bezpieczne. Teraz już wiem, że jest pani z nimi.
— Co napisała?
— „Jeśli Sara kiedyś będzie musiała wybrać między spokojem a prawdą, niech wybierze dzieci. One nie potrzebują pieniędzy bardziej niż jej, ale potrzebują, żeby ktoś nie pozwolił ich sprzedać”.
Marta zaczęła płakać. Klęknęłam przed nią, nie zważając na suknię i brudną posadzkę.
— Nikt was nie sprzeda — powiedziałam.
— Nawet jeśli Oliwier nas kochał? — spytała Łucja.
To było najtrudniejsze pytanie całego dnia.
— Nie wiem, czy umiał was kochać tak, jak na to zasługujecie. Wiem tylko, że miłość nie może być rachunkiem wystawionym komuś za opiekę.
Oliwier ruszył ku dzieciom.
— Chciałem być waszym ojcem.
Hugo zastąpił mu drogę.
— Chciałeś być ojcem dopiero wtedy, kiedy potrzebowałeś naszej mamy.
Oliwier spojrzał na niego, a potem na mosiężną spinkę w kształcie klucza przy swoim mankiecie. Odpiął ją i położył na stole.
— Sara, oddam wszystko.
— Nie masz już czego oddawać w moim imieniu.
— Mogę sprzedać firmę.
— Zrób to, jeśli chcesz spłacić Romana. Nie po to, żeby wrócić do mnie.
Roman wziął dokumenty i odwrócił się do drzwi.
— Nie chcę twojej firmy. Chcę pieniędzy, które mi obiecałeś.
— Dostaniesz je.
— Nie od Sary. Od ciebie.
Po raz pierwszy ten warunek nie był negocjacją.
Lena zebrała wszystkie kopie. Organizatorce poleciłam anulować opłacone atrakcje i zwrócić pieniądze gościom. Ceremonia nie zamieniła się w widowisko zemsty. Została przerwana, zanim ktokolwiek zdążył wypowiedzieć przysięgę, której nie dałoby się później cofnąć.
Wieczorem, w małym pokoju na piętrze posiadłości, dzieci siedziały na dywanie. Marta wciąż trzymała papierową koronę, choć była już całkiem pognieciona.
— Czy możemy wrócić do domu? — spytała.
— Tak.
— A co z weselem?
Hugo wzruszył ramionami.
— Możemy urządzić coś bez pana Oliwiera.
Łucja spojrzała na mnie.
— Z tortem?
— Z tortem.
— I z koroną dla mamy?
— Z koroną dla mamy.
Kiedy schodziłyśmy po schodach, zobaczyłam Silvię stojącą przy wejściu do sali. Nie próbowała mnie zatrzymać. Trzymała tylko kopertę od Elżbiety.
— Sara — powiedziała. — Nie proszę o przebaczenie. Nie mam do niego prawa. Chcę jedynie podpisać zeznanie i oddać wszystko, co wiem o rachunkach Oliwiera.
— Dlaczego teraz?
— Bo przez lata myślałam, że chronię syna. A dziś zobaczyłam, że chroniłam jego kłamstwo.
Popatrzyłam na nią długo.
— Podpisz. Potem powiedz prawdę także Romanowi.
— Zrobię to.
Nie przytuliłyśmy się. Nie było na to miejsca w historii, którą pomogła zniszczyć. Ale Silvia usiadła przy stole i zaczęła pisać, a ja zabrałam dzieci do samochodu.
Oliwier stał przy łuku z białych róż. Nie próbował mnie zatrzymać.
Gdy mijałam go z Martą za rękę, powiedział:
— Czy kiedykolwiek naprawdę mnie kochałaś?
Zatrzymałam się.
Hugo, Łucja i Marta patrzyli na mnie w ciszy.
— Tak — odpowiedziałam. — Dlatego tak długo nie widziałam, że ty kochałeś przede wszystkim to, co mogłeś dzięki mnie dostać.
Jego twarz drgnęła, lecz nie czekałam na kolejne pytanie.
W samochodzie papierowa korona leżała na desce rozdzielczej. Marta wygładziła ją małymi palcami i poprawiła przekrzywiony napis.
Kiedy odpalałam silnik, telefon znów zawibrował. Elżbieta wysłała skan listu Anny. Pod ostatnim zdaniem widniał dopisek, którego nie przeczytała przez telefon:
„A jeśli Sara będzie się bała, niech pamięta, że jej dzieci już dawno wybrały ją za całą rodzinę”.
Hugo odczytał te słowa na głos. Łucja przysunęła się do Marty, a Marta położyła koronę na moich kolanach.
— Mamo — powiedziała — teraz już naprawdę możemy wrócić do domu.
Na papierowej koronie zostało tylko jedno wolne miejsce. Dopisałam tam imię Anny.
Przegapiłeś początek?
