CZĘŚĆ 4
Nazwisko zabrzmiało w sali jak wystrzał.
— Elena — powiedział Ror.
Doyle cofnął się o krok.
— Nie.
— Moja córka — wyszeptał Ror.
Połączenie dobiegło końca. Przez kilka sekund nikt się nie poruszył. Nawet ogień w kominku zdawał się przygasnąć.
Ror wyrwał telefon z dłoni Doyla.
— Kto to był?
— Nie wiem.
— Kłamiesz.
— Elena nie żyje od dwunastu lat.
Ror spojrzał na mnie. Jego twarz była napięta, lecz nie widziałam w niej strachu przed utratą pieniędzy ani portu. Widziałam strach ojca, który właśnie usłyszał głos dziecka pochowanego dawno temu.
— Pańska córka zginęła? — zapytałam.
— Samochód wpadł do rzeki. Nie znaleziono ciała.
Doyle zacisnął usta.
— To może być nagranie z dawnych lat.
— Głos powiedział moje imię — odparł Ror. — A Daniel nie wiedział, że Elena żyje.
Wtedy zrozumiałam, że księga nie była jedyną rzeczą, którą Doyle próbował ukryć.
Podniosłam telefon.
— Wiadomość mówiła, że ktoś pomagał mu przez wszystkie lata. Może chodziło o pańską córkę.
Ror wyciągnął rękę.
— Musimy znaleźć źródło połączenia.
— Najpierw mój syn.
— Ma pani rację.
Doyle ruszył w stronę bocznych drzwi. Ochroniarz stojący przy wejściu zagrodził mu drogę.
— Przepuść mnie — warknął Doyle.
— Nie.
— Pracuję tu dłużej niż ty żyjesz.
— A ja nie chcę skończyć w rzece.
Doyle odwrócił się do Rora.
— Jeśli mnie zatrzymasz, nigdy nie dowiesz się, gdzie jest Elena.
Ror podszedł bliżej.
— Powiedz mi.
— Najpierw spal tę księgę.
— Nie będę z tobą handlował.
— To nie handel. To jedyna rzecz, która trzyma ją przy życiu.
Wiedziałam wtedy, że Doyle nie blefuje całkowicie. Człowiek, który przez dziewięć lat potrafił ukrywać pieniądze, śmierć i podwójne księgi, nie wymyśliłby nazwiska przypadkowo. Ale jego oczy zdradzały coś jeszcze.
On również bał się Eleny.
Wzięłam księgę z rąk Rora.
— Powiedzcie mi wszystko po drodze — oznajmiłam. — Noah czeka.
— Margot, to może być pułapka.
— Dziś już raz rzuciłam pokrywą w człowieka z nożem. Nie mam czasu bać się następnej.
Ruszyliśmy korytarzem dla personelu. Mijaliśmy kuchnię, gdzie na metalowych stołach stygnęły talerze. Zegar nad zmywakiem wskazywał dwadzieścia trzy minuty po dziesiątej. W nozdrza uderzył mnie zapach pieczonego tymianku i wybielacza.
Przy tylnym wyjściu czekał samochód Rora. Kierowca trzymał otwarte drzwi, lecz Ror nagle zatrzymał się przy schodach.
— Gdzie jest Doyle?
Odwróciłam się.
Zarządcy nie było.
Na podłodze leżał tylko jego klucz z czerwonym pęknięciem.
— Zna przejście przez pralnię — powiedział ochroniarz.
Ror pobiegł pierwszy.
Zeszliśmy dwa piętra, minęliśmy kotłownię i znaleźliśmy Doyla przy drzwiach prowadzących do zaułka. Trzymał przy gardle młodego chłopaka z kuchni. Chłopak miał na sobie biały fartuch, a z kieszeni wystawała srebrna łyżka.
— Jeszcze krok i poderżnę mu gardło — powiedział Doyle.
— Warren, puść go — odparł Ror.
— Oddaj księgę.
— Nie.
— W takim razie wnuk Margot zginie przed północą.
Krew odpłynęła mi z twarzy.
— Nie wiesz, gdzie jest Noah.
— Wiem więcej, niż myślisz. Pani Alvarez ma mieszkanie przy ulicy Fenway. Od pięciu minut ktoś obserwuje jej okna.
Chłopak w jego uścisku zaczął płakać.
— Proszę pana, ja nic nie zrobiłem.
— Zamknij się.
Ror patrzył na Doyla bez mrugnięcia.
— Możesz uciec. Zabierz samochód z garażu. Ale jeśli dotkniesz tego chłopaka, całe miasto dowie się, że zabiłeś Daniela.
— Miasto nie obchodzi mnie od dawna.
— Elena obchodzi cię bardziej.
Doyle drgnął.
— Nie wypowiadaj jej imienia.
— To ona ci pomagała?
— To ona kazała mi pilnować Daniela.
Słowa spadły między nami ciężko.
Ror pobladł.
— Dlaczego?
— Twój syn chciał odejść. Elena miała długi. Potrzebowała pieniędzy. Zawarliśmy układ.
— A potem zabiłeś go.
— Potem sytuacja wymknęła się spod kontroli.
— I przez dziewięć lat wypłacałeś jej pieniądze?
— Nie wypłacałem. Ona brała je sama.
Doyle puścił kucharza i popchnął go w stronę ochroniarza. Ten natychmiast go odciągnął.
Doyle pobiegł do zaułka.
Ror ruszył za nim, ale zatrzymałam go.
— Najpierw Noah.
Przez moment wyglądał, jakby chciał zaprotestować. Potem skinął głową.
Samochód przeciął nocne ulice. Siedziałam obok Rora, ściskając księgę na kolanach. Jego kierowca jechał zbyt szybko, a światła latarni przesuwały się po twarzy Rora jak blade kreski.
— Dlaczego nigdy pan do mnie nie podszedł? — zapytałam.
— Bałem się, że jeśli przyznam, kim jest Noah, ktoś go wykorzysta.
— Więc patrzył pan przez okno.
— Chciałem wiedzieć, czy jest bezpieczny.
— A kiedy chorował?
Ror spuścił wzrok.
— Płaciłem za lekarstwa.
Zrozumiałam nagle, dlaczego apteka na rogu nigdy nie chciała przyjąć ode mnie pieniędzy za inhalatory Noaha. Myślałam, że farmaceutka robi mi przysługę. Myliłam się.
— Nie miał pan prawa decydować za mnie.
— Wiem.
— Nie znał pan jego ulubionej książki. Nie wiedział pan, że boi się burzy. Nie widział pan, jak zasypia z dłonią zaciśniętą na rogu koca.
— Wiem.
— Ale wiedział pan, ile kosztują lekarstwa.
— Tylko to mogłem zrobić, nie narażając go.
Zacisnęłam palce na księdze.
— Może czas przestać wybierać za nas.
Samochód zatrzymał się przed kamienicą. Pani Alvarez stała na schodach w szlafroku, z kijem od miotły w dłoni.
— Margot! — zawołała. — Noah jest w środku. Drzwi były uchylone.
Wbiegłam po schodach.
Noah siedział przy stole z kubkiem kakao. Na policzku miał smugę czekolady, a przy nim leżała jego papierowa łódka, ta sama, którą złożył rano.
— Mamo.
Przyklęknęłam i przycisnęłam go do siebie.
— Nic ci nie jest?
— Nie. Pan z korytarza chciał wejść, ale pani Alvarez uderzyła go miotłą.
Pani Alvarez uniosła podbródek.
— Nie lubię obcych w klatce schodowej.
Ror stanął w progu. Noah spojrzał na niego uważnie.
— To ten pan z okna?
Ror znieruchomiał.
— Tak — odpowiedziałam.
Noah przyjrzał mu się jeszcze chwilę.
— Ma pan smutną twarz.
Ror uklęknął, choć jego płaszcz dotknął zakurzonej podłogi.
— Miałem syna — powiedział.
— Gdzie jest?
Ror popatrzył na mnie.
— Bardzo daleko.
Noah zastanowił się.
— To może mu pan napisać list.
Ror uśmiechnął się tak słabo, że prawie tego nie zauważyłam.
— Napisałem. Tylko za późno.
Na dole zatrzasnęły się drzwi wejściowe. Pani Alvarez wyjrzała przez poręcz.
— Ktoś idzie.
Ror natychmiast wstał. Wyjął z kieszeni telefon. Na ekranie pojawiło się nowe połączenie z nieznanego numeru.
Tym razem odebrałam ja.
— Margot Seer? — zapytał kobiecy głos.
— Kto mówi?
— Elena Ror.
Ror zamknął oczy.
— Skąd ma pani mój numer?
— Od Daniela. Przechował go przez lata.
— Daniel nie żyje.
— Wiem. To właśnie dlatego dzwonię.
W słuchawce zaszurał wiatr.
— Warren nie powiedział wam całej prawdy — ciągnęła Elena. — To on zabił Daniela, ale nie on wysłał człowieka do klubu. Napastnik pracował dla kogoś, kto chce, żeby mój ojciec uwierzył w tę wersję.
Ror wyciągnął rękę, lecz nie oddałam mu telefonu.
— Kogo ma pani na myśli?
— Człowieka, który jutro przejmie port, jeśli mój ojciec nie podpisze dokumentów.
— Kto to jest?
— Pani matka.
Słowo nie miało sensu.
Moja matka zmarła, kiedy miałam pięć lat. Tak przynajmniej powtarzała ciotka, która wychowała mnie po jej śmierci.
— To niemożliwe.
— Nie. Pani matka żyje. I przez wszystkie te lata pracowała dla człowieka, który finansował Doyla.
Ror odebrał mi telefon.
— Elena, gdzie jesteś?
— W miejscu, gdzie zaczęła się cała historia. Przy magazynie siedemnastym.
— Jadę po ciebie.
— Nie przyjeżdżaj sam. I zabierz Margot. Ona musi zobaczyć, komu ufała jej rodzina.
Połączenie się urwało.
Noah ścisnął moją dłoń.
— Mamo, kto to był?
Spojrzałam na Rora. W jednej godzinie dowiedziałam się, że mój syn jest wnukiem człowieka, którego bało się całe miasto, że jego ojciec nie zginął przypadkiem i że moja matka może żyć.
Nie chciałam jechać do portu.
Ale chciałam odpowiedzi.
Pani Alvarez została z Noahem. Ror obiecał, że wrócimy przed świtem. Nie uwierzyłam mu, lecz pozwoliłam, by kierowca zabrał nas na nabrzeże.
Magazyn siedemnasty stał na końcu pustego pomostu. Blacha na dachu łopotała na wietrze. W środku paliła się jedna lampa.
Elena czekała przy drewnianym biurku.
Była podobna do Rora. Miała jego srebrne oczy i tę samą bliznę przy lewym uchu. Na szyi nosiła identyczny zegarek jak ten, który wcześniej pokazał mi Ror.
— Tato — powiedziała.
Ror zatrzymał się kilka kroków od niej.
— Widziałem twój pogrzeb.
— Widziałeś zamkniętą trumnę. Warren zapłacił ludziom, żeby znaleźli ciało podobnej kobiety.
— Dlaczego milczałaś?
— Bo miałam przy sobie córkę i długi. Daniel chciał mnie wyciągnąć z tego świata. Warren dowiedział się za późno. Kiedy Daniel zginął, uciekłam.
— A potem pomagałaś Warrenowi.
Elena odwróciła wzrok.
— Przez pewien czas. Przekazywałam mu informacje, żeby kupić własne bezpieczeństwo. Kiedy zrozumiałam, że zabił Daniela, zaczęłam zbierać dowody.
Podała mi mały metalowy pojemnik.
— To należało do Daniela. Schował w nim drugi zapis księgi.
Ror otworzył pojemnik drżącymi palcami. W środku znajdował się zwinięty papier i mała fotografia.
Na fotografii byłam ja. Miałam dziewiętnaście lat, mokre włosy i dłoń położoną na brzuchu. Obok stał Daniel.
Z tyłu zdjęcia napisał: „Margot i mój syn. Jeśli przeżyję, zabiorę ich z miasta”.
Nagle wszystkie kłamstwa zmieniły kształt.
Daniel nie zostawił mnie bez słowa. Ktoś przechwycił jego listy. Moja ciotka dostawała pieniądze za to, żeby powtarzać, że jestem sama. A Ror, przekonany, że może skrzywdzić mnie samą swoją obecnością, obserwował nas z budynku naprzeciwko.
— Dlaczego powiedziała mi pani prawdę dopiero teraz? — zapytałam Elenę.
— Bo dziś Warren przestraszył się bardziej niż kiedykolwiek. A przestraszony człowiek popełnia błędy.
Na stole położyła kopię dokumentów. Podpisy zarządu. Numery rachunków. Nazwisko człowieka, który finansował Doyla.
Moje nazwisko.
Nie należało do matki. Należało do mojego wuja, który po jej śmierci wychował mnie i przez lata odbierał pieniądze za milczenie.
Usiadłam.
Ror spojrzał na mnie.
— Pani ciotka nie powiedziała, że ma brata.
— Nie powiedziała mi wielu rzeczy.
Elena przycisnęła dłoń do dokumentów.
— Warren chciał przejąć port. Twój wuj chciał, żebyś nigdy nie dowiedziała się o Danielu. A człowiek, który wynajął napastnika, chciał zmusić Rora do podpisania sprzedaży. Wszyscy grali przeciwko sobie.
— A ja? — zapytałam.
— Ty byłaś jedyną osobą, której nie potrafili przewidzieć.
Przypomniałam sobie mosiężną pokrywę, lnianą serwetkę i własne zakrwawione palce.
— Nie jestem częścią waszego świata.
— Właśnie dlatego możesz go zakończyć — powiedział Ror.
Następnego ranka Emmett Ror zwołał członków zarządu nie w sali klubu, lecz w pustym magazynie siedemnastym. Na stole leżała księga Doyla, list Daniela, podpisy mojego wuja i dokumenty Eleny.
Warren przyjechał z człowiekiem, który miał odzyskać księgę. Nie wiedział, że Elena czeka przy wejściu.
Kiedy ją zobaczył, upuścił kapelusz.
— Powinnaś nie żyć — powiedział.
— Ty również miałeś taki plan wobec Daniela.
— Nie rozumiesz, co robiłem.
— Rozumiem doskonale. Chciałeś, żeby każdy bał się mówić.
Ror położył przed nim pismo.
— Podpisz rezygnację z udziałów i przekaż wszystkie konta, albo ta księga trafi do ludzi, których przekupiłeś przez dziewięć lat.
— Myślisz, że oddam wszystko jednej nocy?
— Nie. Oddasz to, co jeszcze masz, bo twoi wspólnicy już wiedzą, że ich okradałeś.
Ror miał rację. Jeden po drugim członkowie zarządu odsunęli się od Doyla. Człowiek z pistoletem zniknął, zanim ktokolwiek zdążył go zatrzymać. Dla Doyla skończyła się ochrona pieniędzy i nazwisk.
Nie potrzebowaliśmy sali rozpraw, żeby zobaczyć jego upadek. Wystarczyło, że każdy, kto dotąd czekał na jego rozkaz, przestał go słuchać.
Warren podpisał dokument.
Potem spojrzał na mnie.
— Twój wuj też straci wszystko.
— To nie ja mu to zabrałam.
— Będziesz taka sama jak my.
— Nie. Ja nie będę ukrywać, skąd pochodzę.
Ror przekazał mi księgę.
— Co z nią zrobisz? — zapytał.
— Oddam ją ludziom, którzy odzyskają pieniądze dla pracowników portu. Nie chcę pańskich udziałów.
— Możesz mieć wszystko.
— Nie chcę wszystkiego. Chcę, żeby Noah nie musiał kiedyś pytać, dlaczego jego ojciec zginął.
Ror skinął głową. Po raz pierwszy zobaczyłam, że naprawdę przyjął moje słowa.
Nie próbował kupować mojego przebaczenia. Nie obiecał, że od dziś będzie idealnym dziadkiem. Zapytał tylko:
— Czy mogę nauczyć go składać łodzie z papieru?
— Jeśli pozwolisz mu wygrać pierwszą.
— Nie umiem przegrywać.
— To się pan nauczy.
Kilka dni później pojechaliśmy razem do szpitala, gdzie leżała moja matka. Elena odnalazła ją pod innym nazwiskiem, w małym pokoju na końcu korytarza. Była wychudzona i miała siwe włosy, lecz rozpoznałam jej oczy.
Nie rzuciłam się jej w ramiona.
Nie wybaczyłam od razu.
Usiadłam przy łóżku i położyłam na stoliku fotografię Daniela.
— Dlaczego pozwoliłaś mi myśleć, że nie żyjesz? — zapytałam.
Matka długo patrzyła na zdjęcie.
— Bo bałam się, że jeśli wrócę, zginiesz razem ze mną.
— A jednak przeżyłam bez ciebie.
— Wiem.
— I wychowałam twojego wnuka sama.
— Wiem.
Jej odpowiedź nie naprawiła dziewiętnastu lat. Żadne słowo nie mogło tego zrobić. Ale kiedy Noah wszedł do pokoju, matka wyciągnęła rękę, a on podał jej swoją papierową łódkę.
— To dla pani — powiedział.
Matka przycisnęła łódkę do piersi.
Ror stał za mną i nie przekroczył progu bez pozwolenia.
To miało znaczenie.
Później wycofał się z portu. Udziały przekazał fundacji opłacającej leczenie dzieci pracowników nabrzeża. Nie zrobił tego, żeby oczyścić nazwisko. Powiedział, że Daniel chciał odejść z tego świata, więc przynajmniej część jego pieniędzy powinna przestać produkować strach.
Doyle stracił klub i cały majątek. Został sam z tym, co podpisał, i z ludźmi, którzy przestali odpowiadać na jego telefony.
Elena zeznała wszystko, co wiedziała, a potem wyjechała z Bostonu. Zostawiła Rorowi zegarek Daniela. Powiedziała, że nie chce być dla niego kolejnym grobem.
Ja zachowałam fotografię.
Mosiężną pokrywę oddałam do kuchni. Nowa kelnerka chciała ją wyrzucić, bo była porysowana.
— Zostaw ją — powiedziałam. — Ma swoją historię.
Tego wieczoru Noah siedział przy stole i próbował złożyć papierową łódź. Ror siedział naprzeciwko niego, zbyt poważny jak na zadanie dla dziecka.
— Zagnij tutaj — powiedział Noah.
— Tutaj?
— Nie, dziadku. W drugą stronę.
Ror posłuchał.
Łódź wyszła krzywa, ale utrzymała się na wodzie w metalowym zlewie. Noah klasnął, a Ror spojrzał na niego z niedowierzaniem, jakby ktoś właśnie podarował mu cały port.
— Wygrałem? — zapytał.
— Nie — odparł Noah. — Dopiero zacząłeś.
Za moimi plecami na kuchennym haczyku wisiała porysowana mosiężna pokrywa. Na jej powierzchni odbijało się światło lampy, a w środku zlewu papierowa łódź Daniela płynęła prosto między dłońmi jego syna i ojca.
— Jeszcze raz, dziadku — powiedział Noah. — Tym razem zrób ją tak, żeby nie zatonęła.
Przegapiłeś początek?
