CZĘŚĆ 4
— To moja siostra — powiedziałem. — Nie będę czytał tego tutaj.
Wziąłem kopertę i wyszedłem z sali.
Za plecami usłyszałem krzyk Ivána.
— Sebastián, jeśli pójdziesz do szpitala, wszystko przepadnie!
Nie odwróciłem się.
Na korytarzu Manuel dogonił mnie przy windzie.
— Mam jeszcze jeden dokument — powiedział.
Podał mi kartkę wyrwaną z księgi wyjazdów samochodów. Przy nazwisku Ivána znajdowała się godzina pobrania furgonetki. Obok wpisano nazwisko Rosy jako osoby zatwierdzającej.
Matka nie tylko wiedziała o planie.
Dała mu samochód.
— Dlaczego mi to pan pokazuje dopiero teraz? — zapytałem.
— Bo bałem się, że jeśli powiem wcześniej, moja żona straci pracę. Ale kiedy zobaczyłem panią Renatę na noszach, zrozumiałem, że strach też może być współudziałem.
Winda zjechała na parter.
W szpitalu czekała na mnie pielęgniarka z kubkiem wody.
— Jest przytomna. Lekarz pozwoli panu wejść na pięć minut.
Renata miała otwarte oczy. Jej twarz była niemal biała, ale kiedy mnie zobaczyła, poruszyła palcami.
— Przyniosłeś teczkę? — zapytała.
— Tak.
— I nie podpisałeś?
— Nie.
Jej usta drgnęły.
— Wiedziałam, że tym razem mnie posłuchasz.
Usiadłem przy łóżku. Aparatura wydawała regularne, ostrożne dźwięki.
— Dlaczego nic mi nie powiedziałaś o umowie z pracownikami?
— Bo chciałam mieć dowód, zanim porozmawiamy. Pomyślałam, że jeśli pokażę ci wszystko bez przygotowania, pobiegniesz do mamy i znów będziesz ją tłumaczył.
— Miałaś rację.
— Nie ciesz się. To nie jest dobry znak.
Poczułem pieczenie pod powiekami.
— Mogłaś zginąć.
— Wiem.
— A ja przez lata pozwalałem im brać od nas pieniądze.
Renata odwróciła głowę w stronę przewodów.
— Nie pozwalałeś. Wierzyłeś, że jeśli dasz wystarczająco dużo, nikt nie będzie musiał pokazać, kim jest.
— A teraz?
— Teraz już pokazali.
Lekarz dał znak, że czas się kończy. Zanim wyszedłem, Renata ścisnęła moją dłoń.
— Otwórz kopertę, Sebastián.
Zrobiłem to na korytarzu, przy automacie z wodą. W środku znajdowały się trzy strony i mały klucz do skrytki bankowej.
Pierwsza strona zawierała zmianę beneficjentów. Ubezpieczenie Renaty i jej udziały miały trafić do funduszu pracowniczego, ale tylko do chwili jej powrotu do zdrowia. Jeśli odzyska zdolność podejmowania decyzji, wszystko wracało do niej.
Druga strona była listem.
„Sebastián, nie oddaj firmy ludziom, którzy przychodzą do niej wyłącznie po pieniądze. Jeśli ktoś z rodziny naprawdę potrzebuje pomocy, pomóż mu prywatnie, ale nie pozwól, żeby cudzy lęk stał się kapitałem naszej firmy.”
Trzecia strona zawierała nazwisko.
Nie Fernanda.
Nie Rosa.
Paula.
Przez chwilę nie rozumiałem.
Księgowa od dwunastu lat prowadziła nasze dokumenty. To ona znała wszystkie hasła, archiwa i daty przelewów. To ona mogła przekazać Ivánowi kopie podpisów.
Wróciłem do sali konferencyjnej.
Paula stała przy oknie. Iván siedział z głową pochyloną nad stołem. Fernanda płakała, a Rosa patrzyła w podłogę.
Położyłem list przed Paulą.
— Renata wpisała twoje nazwisko.
Paula nie zaprzeczyła.
— Wiedziała, że sprawdzam faktury?
— Wiedziała.
— I że przekazywałaś Ivánowi kopie dokumentów?
— Przekazywałam mu tylko stare wzory podpisów.
— Tylko?
Jej palce zacisnęły się na pasku torebki.
— Mój syn miał niewydolność nerek. Potrzebował dializ, a ja miałam długi. Iván obiecał, że spłaci wszystko po sprzedaży udziałów.
— Podrobiłaś moje podpisy.
— Nie na tych wekslach. Skopiowałam wzory. Resztę zrobił ktoś inny.
— Kto?
Paula spojrzała na Ivána.
— Człowiek, któremu był winien pieniądze. Nazywa się Damián Ortega. Firma Medina należy do niego.
Iván poderwał się z krzesła.
— Nie wymawiaj jego nazwiska.
To wystarczyło.
Przez cały czas przekonywał nas, że kradnie na spłatę własnych długów. Tymczasem Damián finansował jego bar, samochód i zakup udziałów w firmie transportowej. Iván obiecał mu Empaques del Bajío. Nie chciał tylko ratować rodziny.
Chciał przejąć przedsiębiorstwo i oddać je komuś, kto od dawna trzymał go za gardło.
— A wypadek? — zapytałem.
Iván zacisnął szczękę.
— Miał zabrać teczkę.
— Kierowca miał tylko zabrać teczkę?
— Tak.
— Dlaczego Renata powiedziała, że furgonetka hamowała dwa razy?
Nie odpowiedział.
Mateo wyciągnął telefon i pokazał zdjęcie wiadomości, którą dostał od Ivána o szóstej rano w dniu wypadku. Jedno zdanie brzmiało: „Jeśli zacznie jechać dalej, zepchnij ją z drogi”.
Iván rzucił się do telefonu, ale Manuel zastąpił mu drogę.
— Nie dotykaj tego.
Fernanda patrzyła na męża, jakby dopiero teraz zobaczyła jego twarz.
— Powiedziałeś, że to będzie straszenie — wyszeptała.
— Bałem się, że przyzna się do wszystkiego.
— Kto?
— Renata. Znalazła przelewy.
W sali nikt się nie poruszył.
Moja żona odkryła prawdę nie dlatego, że była podejrzliwa. Była podejrzliwa, ponieważ jako jedyna patrzyła na liczby zamiast na wymówki.
W południe spotkaliśmy się z przedstawicielem banku i notariuszem. Podpisy na wekslach zostały zastrzeżone, przelewy zatrzymane, a udziałów nie można było sprzedać, ponieważ umowa Renaty została złożona wcześniej niż dokumenty przygotowane przez Ivána.
Nie oddano nam od razu całych pieniędzy. Część wypłaconej kwoty trafiła do nieistniejącej spółki i trzeba było ją odzyskać przez zabezpieczenia majątkowe. Ale firma nie została przejęta.
To nie było zwycięstwo, które pozwalało świętować.
Renata spędziła jeszcze wiele dni w szpitalu. Każdy jej oddech wymagał wysiłku. Każda rozmowa kończyła się zmęczeniem. Gdy wróciła do domu, poruszała się o kulach i nie mogła wejść po schodach do naszego gabinetu.
Nie mówiłem jej, że sprzedałem samochód, żeby pokryć część kosztów leczenia. Nie dlatego, że chciałem ją chronić przed prawdą. Po prostu samochód był tylko samochodem.
Trudniejsza była rozmowa z matką.
Przyszła do szpitala tydzień później. Nie przyniosła kwiatów. Trzymała w rękach pudełko po lekarstwach na ciśnienie.
— Nie mam prawa prosić cię o wybaczenie — powiedziała.
— Nie prosisz?
— Nie. Chcę tylko powiedzieć, że Iván groził Fernandzie. Bałam się, że zabierze jej dzieci.
— Więc pozwoliłaś mu zepchnąć moją żonę z drogi.
Rosa zamknęła oczy.
— Myślałam, że Renata wyjdzie z samochodu z kilkoma siniakami.
— To właśnie jest najgorsze. Nie musiałaś wiedzieć, że zginie. Wystarczyło, że zgodziłaś się narazić ją na niebezpieczeństwo.
Matka zaczęła płakać, ale tym razem nie wyciągnęła ręki, żeby mnie zatrzymać.
— Co będzie z Fernandą?
— Odeszła od Ivána. Zabrała dzieci do swojej teściowej. Dostanie pracę w dziale wysyłek, jeśli Renata się zgodzi.
— A Iván?
— Nie będzie już pracował w firmie ani korzystał z naszych pieniędzy.
— Oddasz go?
Spojrzałem na pudełko po lekarstwach.
— To on wybrał, co zrobił. Ja wybiorę tylko, czy pomogę ukryć skutki.
Nie musiałem wzywać nikogo do zakładu. Mateo sam przekazał wszystkie dokumenty odpowiednim osobom, a Paula podpisała zobowiązanie do zwrotu pieniędzy i sprzedała dom, żeby opłacić leczenie syna. Nie prosiła o litość. Przychodziła co tydzień do funduszu pracowniczego i tłumaczyła każdemu z czternastu ludzi, co zrobiła.
Renata zatwierdziła jej pomoc dopiero wtedy, gdy zobaczyła pierwszą wpłatę.
— Nie robię tego dla niej — powiedziała. — Robię to dla chłopca, który nie ma nic wspólnego z jej decyzjami.
Kiedy Renata mogła już przejść kilka kroków bez pomocy, zabrałem ją do zakładu. Pracownicy ustawili się przy linii pakującej. Na środku hali stała tablica z nową nazwą funduszu.
Nie było na niej naszego nazwiska.
Było imię Renaty.
— Nie chciałam pomnika — powiedziała, patrząc na tablicę.
— To nie pomnik. To przypomnienie, kto uratował tę firmę.
— Nie. Uratowali ją ludzie, którzy podpisali dokument, zanim zdążyłeś znów zacząć się bać.
Uśmiechnąłem się.
— A ty nadal uważasz, że jestem tchórzem?
— Uważam, że masz wiele zalet. Tchórzostwo jest jedną z nich.
Roześmiała się, ale po chwili spoważniała.
— Sebastián, obiecaj mi coś.
— Co?
— Nigdy więcej nie odkładaj trudnej rozmowy do dnia po czyichś urodzinach.
— Obiecuję.
— I nie pozwól, żeby fundusz kupił nowy samochód za moje odszkodowanie.
— To był mój pomysł.
— Wiem. Dlatego właśnie ci nie ufam.
Przy linii pakującej zabrzmiał sygnał rozpoczęcia pracy. Pierwsza rolka folii przesunęła się po stalowych wałkach. Renata oparła dłoń na moim ramieniu, a ja patrzyłem, jak czternaście podpisów chroniło firmę lepiej niż wszystkie zamki, sejfy i hasła.
Na biurku w gabinecie zostawiłem brązową teczkę.
Nie była już tajemnicą.
Była początkiem dokumentu, pod którym Renata napisała własną ręką: „Nie oddawaj ludziom tego, czego sami nie potrafią zbudować”.
Przegapiłeś początek?
