CZĘŚĆ 4
— Twierdzi, że ktoś zamknął mu usta, zanim zdążył powiedzieć, komu naprawdę należała jego firma…
Wzięłam telefon od Damona.
— Halo?
Po drugiej stronie słychać było nierówny oddech i szum wentylatora.
— Pani Hart? Nazywam się Leon Bury. Pracowałem z pani ojcem.
— Co pan ma?
— Dokumenty. Ale proszę mnie słuchać uważnie. Niech pani nie ufa Sterlingowi. I niech pani nie wraca sama do domu.
Spojrzałam na Cole’a.
— Dlaczego miałabym panu ufać?
— Nie powinna pani ufać nikomu. Proszę tylko przyjechać do starego biura przy ulicy Młyńskiej. Mam coś, co pani ojciec zostawił specjalnie dla pani.
Damon wyciągnął rękę po telefon.
— Gdzie dokładnie pan jest?
Leon podał adres i połączenie się urwało.
Richard ruszył do wyjścia.
— Nigdzie nie pojedziecie.
— Nie jest pan w pozycji, żeby wydawać mi polecenia — powiedział Damon.
— To moja rodzina.
— A Sienna nie jest pańską własnością.
Richard zatrzymał się przy rozbitym kieliszku. Jeden odłamek przebił podeszwę jego eleganckiego buta. Spojrzał w dół, ale nie podniósł nogi.
Vivian stała obok niego, blada i nieruchoma.
— Tato — powiedziała. — Czy znałeś jej ojca?
— To dawna sprawa.
— Czy wyprowadziłeś jego pieniądze?
— Nie rozumiesz, jak działały tamte interesy.
— Rozumiem, że Cole ukradł jej pieniądze, a ty wiedziałeś o tym wcześniej.
Richard popatrzył na córkę.
— Robiłem to dla nas.
To zdanie złamało coś w jej twarzy.
— Dla nas? Kupiłeś mi mieszkanie za pieniądze kobiety, którą miałam zastąpić?
— Nie wiedziałaś, że…
— Właśnie. Nie wiedziałam nic.
Cole podszedł do Vivian.
— To nie tak, jak myślisz.
— Nie dotykaj mnie.
Odsunęła się, a jego dłoń zawisła w powietrzu. Potem opadła bezsilnie.
Przez pięć lat znałam każdy jego grymas. Wiedziałam, kiedy udaje zmęczenie, kiedy kłamie i kiedy naprawdę jest przerażony. Teraz widziałam wszystkie trzy rzeczy naraz.
— Sienna — powiedział. — Chciałem tylko wydostać się z długów.
— Mogłeś mi powiedzieć.
— Nie zrozumiałabyś.
— Zrozumiałabym, że potrzebujesz pomocy. Nie zrozumiałabym, dlaczego próbowałeś podpisać za mnie zobowiązanie.
Damon zamknął teczkę.
— Dokumenty są zabezpieczone. Pieniądze zostaną zwrócone z rachunku, który przygotował Cole. A zarząd Sterlingów otrzyma pełny wykaz transakcji.
Richard zaśmiał się krótko, bez radości.
— Myślisz, że kilka papierów zniszczy całe imperium?
— Nie. Zniszczy je to, że pańska córka przestanie je osłaniać.
Vivian podniosła głowę.
— Dostaniesz ode mnie wszystko, czego potrzebujesz.
Richard spojrzał na nią tak, jakby właśnie stracił coś cenniejszego niż pieniądze.
— Jesteś moją córką.
— Właśnie dlatego nie będę już kłamać za ciebie.
Marta podała mi swój notes.
— Pani ojciec próbował mnie ostrzec przed laty — powiedziała. — Bałam się wtedy. Zostałam, bo miałam kredyt i chorego męża. Przepraszam.
Przyjęłam notes obiema rękami. Papier pachniał kurzem i lawendowym kremem do rąk.
— Nie mogła pani sama walczyć z tymi ludźmi.
— Mogłam przynajmniej nie milczeć tak długo.
To zdanie zostało ze mną, kiedy opuszczaliśmy salę.
Nicole szła za nami, trzymając moją torebkę. Mama płakała cicho, ale nie próbowała mnie zatrzymać. Cole został przy stole, między kartonikami z nazwiskami gości, które przygotowywałam dla ludzi przekonanych, że znam swoją przyszłość.
Przy samochodzie Damon zatrzymał się.
— Nie musi pani jechać ze mną.
— Pojadę.
— Może pani pojechać z Nicole.
— Chcę poznać prawdę o ojcu.
— To może boleć bardziej niż wszystko, co wydarzyło się dziś.
— Już wiem, jak wygląda życie z człowiekiem, który uważa, że prawda jest zbyt droga. Nie zamierzam drugi raz kupować niewiedzy.
Damon otworzył drzwi samochodu, ale nie odszedł.
— Jest jeszcze jedna rzecz, o której muszę pani powiedzieć.
— Co takiego?
— Nie stałem przy hotelu przypadkiem.
Poczułam, jak w brzuchu zaciska się nowy węzeł.
— Wiedział pan, kim jestem?
— Tak.
— Od kiedy?
— Od dnia, kiedy kupiłem pierwszą część długów Sterlingów. W dokumentach znalazłem nazwisko pańskiego ojca. Potem zobaczyłem panią w banku, gdy próbowała pani wypłacić pieniądze na zaliczkę za dom.
— Śledził mnie pan?
— Sprawdzałem, czy ktoś nie wykorzysta pani jako zabezpieczenia.
— A potem pozwolił mi wejść z panem do sali i udawać żonę.
— Bo potrzebowała pani świadka, zanim ktokolwiek uwierzyłby, że przyjęcie było częścią planu.
Cofnęłam się o krok.
— Czyli nawet ta pomoc była interesem?
Damon nie próbował się bronić.
— Początkowo tak. Ale kiedy poprosiła mnie pani o to na chodniku, przestałem widzieć w pani nazwisko z dokumentów.
— To bardzo wygodne wyjaśnienie.
— Wiem.
— Nie wiem, czy mogę panu ufać.
— Nie musi pani ufać mi dziś.
Spojrzałam na niego. Po raz pierwszy od chwili, gdy go spotkałam, nie wyglądał jak człowiek całkowicie pewny siebie. Pod spokojną twarzą kryło się zmęczenie.
— Dlaczego zgodził się pan tak szybko?
Damon oparł dłoń o dach samochodu.
— Bo kiedy mój ojciec umierał, wszyscy wokół niego udawali, że nic się nie dzieje. Widziałem, jak ludzie składają grzeczne życzenia, a potem wynoszą z jego firmy dokumenty. Pani powiedziała, że nie chce, aby inni widzieli w niej tylko coś strasznego. Zrozumiałem to.
Nie odpowiedziałam.
Na parkingu pojawił się mężczyzna z telefonu przy uchu. Biegł od strony ulicy.
— Panie Vasori! — zawołał. — Leon Bury nie dotarł do biura. Ktoś znalazł go przy magazynie. Żyje, ale teczki nie ma.
Damon odwrócił się do mnie.
— Musimy pojechać teraz.
Tym razem nie poczułam strachu. Poczułam gniew, czysty i ostry, taki, który nie pozwala już klęczeć na podłodze obok kartoników z nazwiskami.
W starym biurze przy ulicy Młyńskiej panował zapach wilgotnego papieru i oleju maszynowego. Leon leżał na krześle z rozciętym łukiem brwiowym. Na stole trzymał metalową kasetę.
— Nie zabrali jej — wyszeptał.
— Kogo? — zapytałam.
— Teczki. Schowałem ją wcześniej.
Podał mi kasetę.
Zamek otworzył się na mały kluczyk, który nosiłam od dzieciństwa na łańcuszku przy zegarku po ojcu. Przez dziewięć lat myślałam, że to zwykła pamiątka.
W środku znajdował się akt własności, list i fotografia mojego ojca z Richardem Sterlingiem.
List był krótki.
„Sienno, jeśli to czytasz, znaczy, że przegrałem walkę o firmę, ale nie o prawdę. Sterling nie ukradł jej sam. Pomógł mu człowiek, któremu ufałem najbardziej. Pytaj o nazwisko Mercer.”
Pod listem leżała umowa założycielska. Wynikało z niej, że połowa firmy mojego ojca należała do mojej matki, a po jej śmierci do mnie. Firma nie zbankrutowała. Została przejęta na podstawie sfałszowanego dokumentu.
Podpis świadka należał do ojca Cole’a.
Usiadłam.
Cole nie był pierwszym człowiekiem, który próbował mnie okraść. Był tylko najnowszym ogniwem w łańcuchu.
Damon usiadł naprzeciwko mnie.
— Nie wiedziałem o podpisie Mercera.
— A gdybyś wiedział?
— Powiedziałbym pani.
— Nie od razu.
— Nie od razu.
Jego szczerość bolała bardziej niż kłamstwo Cole’a, ale była innego rodzaju bólem. Nie zatruwała. Otwierała ranę, którą można było zobaczyć.
Następnego dnia Vivian przyniosła do biura własną kopię umowy. Richard trzymał ją w sejfie, bo nie ufał nawet jej.
— To wystarczy, żeby unieważnić przejęcie — powiedział Damon.
— I żeby zniszczyć mojego ojca — odparła.
— Zniszczył się sam.
Vivian spojrzała na mnie.
— Nie oczekuję, że mi wybaczysz.
— Nie znam cię na tyle, żeby ci wybaczać albo nie wybaczać.
— Kochałam go.
— Ja też.
— Czy to mija?
Pomyślałam o pięciu latach, o Vermont, którego nigdy nie zobaczymy razem, i o srebrnym wiaderku, w którym topniał lód.
— Nie od razu. Ale można przestać budować wokół tego całe życie.
Cole oddał pieniądze trzy dni później. Nie dlatego, że nagle stał się dobry. Zrobił to, bo umowa z Richardem przestała istnieć, a jego nazwisko znalazło się w każdej księdze rachunkowej.
Richard zrezygnował z kierowania fundacją. Vivian przekazała zarządowi wszystkie dokumenty i sprzedała apartament kupiony za moje pieniądze. Marta została doradczynią nowego zarządu i codziennie przychodziła do pracy z tym samym notesem w skórzanej oprawie.
A ja odzyskałam firmę ojca.
Nie odzyskałam dziewięciu lat ani pięciu lat z Cole’em. Tego nie dało się wpisać do żadnej umowy.
Damon też nie próbował zostać moim wybawcą. Pomagał mi czytać dokumenty, ale kiedy powiedziałam, że chcę podpisać wszystko własnoręcznie, odsunął pióro w moją stronę.
— To pani nazwisko — powiedział.
— Nie. To nazwisko mojego ojca.
— Od dziś również pani.
Kilka tygodni później zorganizowałam w dawnej siedzibie firmy pierwsze zebranie. Na ścianie wisiało zdjęcie ojca. Pod nim postawiłam metalową kasetę, list i zegarek z ukrytym kluczykiem.
Damon stał przy stole z dokumentami.
— Czy nadal jestem pani mężem? — zapytał.
Spojrzałam na niego.
— Papierowo nigdy nim pan nie był.
— To dobrze, bo nie lubię zaczynać od kłamstwa.
— A jeśli nie chcę zaczynać od niczego?
— Wtedy usiądę i pomogę pani przeczytać umowę.
Wzięłam pióro.
— Zostań.
Usiadł po drugiej stronie stołu, dokładnie tam, gdzie kiedyś Cole podpisywał przelewy. Tym razem nie dotknął dokumentu, dopóki nie przeczytałam każdej linijki.
Na końcu umowy znajdowało się miejsce na mój podpis.
Napisałam: Sienna Hart.
Atrament jeszcze nie wysechł, kiedy zza ściany dobiegł dźwięk starego mechanizmu zegarka. Otworzyłam kopertę, a ukryty kluczyk błysnął w świetle lampy.
Damon spojrzał na mnie.
— Co teraz otwiera?
Zamknęłam kasetę i wsunęłam kluczyk z powrotem do zegarka.
— Nie wiem — odpowiedziałam. — Ale tym razem to ja wybiorę, które drzwi są moje.
Przegapiłeś początek?
