CZĘŚĆ 4
— …ktoś dopisał, że pańska żona odmówiła odwiedzin.
Głos lekarza był zmęczony, ale wyraźny. W holu nikt się nie poruszył.
— Co dokładnie dopisano? — zapytałem.
— Że Elena Hale przyjechała do szpitala, zobaczyła pana w ciężkim stanie i zażądała, by nie wpisywać jej jako osoby kontaktowej. To nieprawda. Była tam pierwszego dnia. Pamiętam ją.
Elena zakryła usta.
— Byłam tam przez całą noc — powiedziała.
— Wiem — odparł lekarz. — Pielęgniarka również pamięta. Właśnie znalazła kopię pierwotnego formularza. Pańska matka zabrała oryginał z teczki administracyjnej.
Vivian usiadła ciężko na krześle.
Jej idealnie ułożone włosy opadły na policzek. Krew z palca spłynęła na mankiet sukni, ale nie próbowała jej wytrzeć.
— Daniel — powiedziała. — To miało wyglądać inaczej.
— Wiem.
— Chciałam tylko zyskać czas.
— Na co?
Przez moment patrzyła na marmurową posadzkę.
— Na uratowanie firmy.
Robert prychnął.
— Przelewy do twojego brata nie uratowały firmy.
— Twój ojciec zostawił zobowiązania, o których nie wiedziałeś — zwróciła się do mnie. — Banki miały przejąć wszystko. Twój brat obiecał znaleźć inwestora. Potrzebowałam twoich udziałów, bo tylko one mogły zatrzymać wierzycieli.
Marta położyła na stole kolejny rachunek.
— Zobowiązania wynosiły jedną trzecią tego, co przelałaś. Resztę wydałaś na willę, samochody i spłatę własnych długów.
Vivian drgnęła.
— Nie masz pojęcia, ile kosztowało utrzymanie tej rodziny.
— Mam pojęcie — odpowiedziałem. — Mój ojciec zostawił mi księgi. Ty tylko liczyłaś, że nigdy ich nie otworzę.
Najbardziej bolało mnie nie to, że ukradła pieniądze. Bolało, że przez trzy lata potrafiła mówić o mnie jak o zmarłym, podczas gdy żyłem kilka pięter od niej, ucząc się chodzić od nowa.
Elena dotknęła mojego ramienia.
— Nie musisz robić tego tutaj.
— Muszę. Nie dla niej. Dla nas.
Wziąłem od Marty plik listów.
— Vivian, dlaczego przysłałaś Elenie moje prochy?
Jej twarz skurczyła się.
— To nie były prochy.
Elena zamknęła oczy.
— Co?
— Popiół z kominka — przyznała matka. — Nie mogłam wysłać prawdziwych. Nie było żadnego pochówku.
Noah ścisnął moją dłoń.
— Tato, dlaczego babcia mówi takie rzeczy?
Przykucnąłem przed nim, choć kolano zaprotestowało ostrym bólem.
— Bo była przerażona i podejmowała złe decyzje.
— Będzie z nami mieszkać?
Pytanie zawisło nad nami ciężej niż wszystkie dokumenty.
Spojrzałem na Elenę. Nie oczekiwała ode mnie zemsty. Nie prosiła też, żebym wybaczył. Po prostu stała obok naszego syna, jak stała wtedy w szpitalu, zanim ktoś dopisał do formularza kłamstwo.
— Nie — powiedziałem. — Ale nikt nie zostanie sam na ulicy.
Vivian podniosła wzrok.
— Chcesz mnie wyrzucić?
— Chcę, żebyś opuściła willę po zakończeniu inwentaryzacji. Fundusz zapewni ci małe mieszkanie i środki na leczenie. Nie dostaniesz firmy ani pieniędzy, które przelałaś. Wszystko, co da się odzyskać, wróci do pracowników i wierzycieli.
— A mnie ukarzesz jak złodziejkę?
— Nie muszę cię nazywać. Dokumenty zrobią to za mnie.
Mężczyzna z teczką odchrząknął.
— Panie Hale, muszę uprzedzić, że przy takiej skali fałszerstw sprawa zostanie przekazana odpowiednim organom.
Vivian zamknęła oczy.
— Nie — wyszeptała.
— To nie jest moja decyzja — odpowiedziałem. — Ale mogę zdecydować, czy będę żądał dla ciebie zemsty, czy tylko zwrotu pieniędzy.
— I co wybierasz?
Spojrzałem na Noaha. Miał na sobie żółty sweter z wyszytą łódką. Jedna nitka przy rękawie pruła się i zwisała aż do nadgarstka.
— Zwrot pieniędzy, zakaz zarządzania majątkiem rodziny i prawdę w każdym dokumencie. Resztą zajmą się ci, których okradłaś.
Vivian próbowała wstać. Zachwiała się, a Robert chwycił ją za łokieć.
— Nie dotykaj mnie! — syknęła.
— W takim razie stań sama — powiedział.
Nie potrafiła.
Następnego ranka zarząd zebrał się w sali konferencyjnej firmy, tej samej, w której jako chłopiec siedziałem pod stołem, słuchając ojca omawiającego pierwszą dużą umowę. Na długim blacie leżały kopie pełnomocnictw, rachunki i listy Eleny.
Vivian nie przyszła.
Przysłała jedynie podpisaną rezygnację z wszystkich funkcji oraz zgodę na sprzedaż domu i spłatę zobowiązań. Nie była to skrucha. Jeszcze nie. Był to pierwszy czyn, którego nie mogła cofnąć kolejnym kłamstwem.
Wujek został zatrzymany w porcie przez ludzi, którzy mieli odebrać od niego księgi rachunkowe. Nie znaleziono przy nim broni ani pieniędzy, tylko walizkę z dokumentami i bilet do kraju, z którego nie mieliśmy umowy o wydaniu. Kiedy Marta zadzwoniła z tą wiadomością, nie poczułem triumfu.
Poczułem zmęczenie.
Wieczorem wróciłem do hotelu. Elena siedziała przy stoliku na tarasie, a Noah układał z drewnianych klocków mały statek. Na burcie narysował trzy nierówne kreski.
— To kto? — zapytałem.
— Ja, mama i ty — odpowiedział.
Elena podniosła na mnie wzrok.
— Nie musisz od razu być jego ojcem w każdym znaczeniu tego słowa.
— Jestem nim od dnia, w którym się urodził. Tylko o tym nie wiedziałem.
— A ze mną?
Usiadłem naprzeciwko niej. Metalowa rączka laski stuknęła o kamienną posadzkę.
— Z tobą muszę nauczyć się wszystkiego od początku.
— Nie obiecuję, że będzie łatwo.
— Ja też nie.
Noah przysunął do mnie drewniany statek.
— Tato, kapitan siedzi tutaj.
Wskazał miejsce przy sterze.
Wziąłem figurkę i wsadziłem ją do środka. Była za mała, żeby utrzymać się prosto, więc Noah poprawił ją palcem.
— Musisz patrzeć przed siebie — wyjaśnił. — Inaczej łódka wpłynie na skały.
Elena roześmiała się cicho. Ten dźwięk znałem, ale przez trzy lata pozwoliłem sobie wierzyć, że już nigdy go nie usłyszę.
Na stole leżał mój granatowy krawat z małą srebrną kotwicą. Noah wcześniej go rozwiązał i położył obok listów matki.
Wziął go teraz do ręki.
— Mogę go zatrzymać?
— Możesz.
Owinął jedwab wokół drewnianego statku, przywiązując go niezgrabnym węzłem do burty. Kotwica zawisła tuż nad trzema narysowanymi kreskami.
— Teraz nasz statek nie odpłynie — powiedział.
Elena spojrzała na mnie, a ja na naszego syna.
Z daleka dobiegł odgłos dzwonu z portu.
Noah postawił statek na stole i szepnął, jakby wydawał rozkaz całemu morzu:
— Płyniemy razem.
Przegapiłeś początek?
