CZĘŚĆ 4
Mama mówiła prawie bezgłośnie, ale usłyszałem każde słowo.
— Gdzie jest ten dokument? — zapytałem.
— W twoim plecaku.
Spojrzałem na plecak rzucony przy ogrodzeniu. Przypomniałem sobie, że przed wyjazdem mama wysłała mi krótką wiadomość z prośbą, żebym zabrał z jej biura granatową kopertę. Nie wiedziałem, po co jej potrzebowała. Włożyłem ją do plecaka bez zaglądania.
Robert również zrozumiał.
Rzucił się w stronę bramy.
Irena zagrodziła mu drogę.
— Ani kroku.
— Odsuń się.
— Nie po tym, co zrobiłeś.
Dariusz stał za ogrodzeniem i patrzył na Roberta z rosnącym strachem. Jeszcze chwilę wcześniej miał mu pomagać. Teraz nie chciał nawet wejść na teren basenu.
— Powiedziałeś, że Teresa sama podpisała umowę — rzucił. — Powiedziałeś, że Marek będzie tylko świadkiem.
— Zamknij się, Dariusz.
— Nie wiedziałem o zamknięciu w pomieszczeniu.
— Nikt cię nie pytał!
Mama podeszła do stolika i oparła dłonie o jego krawędź. Na białej płytce pod jej palcami została cienka smuga krwi.
— Właśnie dlatego chciałeś podpisu Marka — powiedziała. — Nie po to, żeby potwierdził mój stan. Chciałeś, żeby podpisał, że przyjechał tu dobrowolnie, a potem wykorzystać to jako dowód, że pomagał ci ukryć moje zniknięcie.
Robert nie odpowiedział.
Nie musiał.
Jego milczenie było przyznaniem się do planu, którego nie odważył się wypowiedzieć.
Pobiegłem po plecak. Zamek zaciął się, więc szarpnąłem go tak mocno, że urwał się metalowy suwak. Granatowa koperta wysunęła się na mokre płytki.
Robert zobaczył ją i pobladł.
— Daj mi to.
— Nie.
— Nie rozumiesz, co trzymasz.
— Wiem, że bardzo chcesz to dostać.
Rozerwałem kopertę. W środku znajdowały się trzy kartki zszyte mosiężną klamrą oraz odręcznie napisane oświadczenie mamy. Na pierwszej stronie widniała data sprzed dwóch dni, podpis notariusza i lista osób upoważnionych do dysponowania majątkiem.
Robert nie był na niej wymieniony.
Na ostatniej stronie znajdował się zapis o natychmiastowym cofnięciu pełnomocnictwa oraz informacja, że każda próba sprzedaży domu, zaciągnięcia kredytu lub przeniesienia środków bez osobistej zgody Teresy będzie uznana za oszustwo.
— To niemożliwe — powiedział Robert.
— Możliwe — odparła mama. — Zrobiłam to, zanim mnie tutaj przywiozłeś.
— Nie miałaś czasu.
— Miałam. Pomogła mi księgowa.
Irena otworzyła bramę dopiero wtedy, gdy za ogrodzeniem pojawił się samochód notariusza i drugi pojazd z pracownicą banku. Nie było syren, krzyków ani widowiska. Były za to podpisane zawiadomienia, zabezpieczone kopie przelewów i ludzie, którzy przyszli dokładnie po to, by Robert nie mógł już niczego ukryć.
Dariusz oddał telefon i powiedział, że chce złożyć wyjaśnienia. Nie patrzył na Roberta.
— Zrobiłeś ze mnie wspólnika oszustwa — rzucił. — Mówiłeś, że wszystkie dokumenty są legalne.
Robert odwrócił się do niego.
— Jeśli odejdziesz, zniszczę cię.
— Już mnie zniszczyłeś.
Dariusz odszedł od bramy i usiadł na krawężniku, trzymając głowę w dłoniach.
Mama stała obok mnie. Drżała, lecz nie ze strachu. Była wyczerpana. Na jej nadgarstkach czerwone ślady po opaskach wyglądały jak cienkie, nierówne bransoletki.
Robert patrzył na nią długo.
— Teresa, nie chciałem cię skrzywdzić.
— Chciałeś sprzedać mój dom.
— Miałem długi.
— Wiedziałeś o nich, kiedy mnie poślubiałeś?
Zacisnął usta.
— Nie rozumiesz, co się ze mną działo.
— Rozumiem aż za dobrze. Bałeś się, że stracisz pieniądze, więc postanowiłeś odebrać je mnie.
— Mogłaś mi pomóc.
— Pomagałam ci przez trzy lata. Płaciłam raty, ukrywałam twoje zaległości przed rodziną, sprzedawałam biżuterię po mojej matce. Ty nie chciałeś pomocy. Chciałeś, żeby wszystko było twoje.
Robert spojrzał na mnie.
— A ty? Też mnie zdradzisz?
Poczułem ciężar tego pytania. Byłem dzieckiem, kiedy wszedł do naszego domu. Nauczył mnie pływać. Przywoził mi kanapki na treningi. Przez lata nazywałem go tatą, choć nigdy nie powiedziałem tego na głos.
— Nie zdradzę cię — odpowiedziałem. — Po prostu nie będę już kłamał za ciebie.
Mama zamknęła oczy.
Robert spuścił wzrok na podpisane dokumenty.
Nie stracił tylko pieniędzy. Stracił możliwość opowiadania własnej wersji wydarzeń. Dariusz miał zeznawać, Irena miała przekazać księgę, bank zablokował przelewy, a notariusz wysłał kopie dokumentów tam, gdzie powinny trafić. Dom mamy pozostał jej własnością. Firma również, choć przez kilka dni nie mogła działać bez zewnętrznego zarządcy.
Najtrudniejsza była cena, której nie dało się wpisać do żadnego formularza.
Mama musiała przyznać, że przez lata usprawiedliwiała człowieka, którego bała się zostawić. Ja musiałem przyznać, że zauważałem jego gniew, ale nazywałem go zmęczeniem.
Kiedy wyprowadzaliśmy ją z terenu basenu, zatrzymała się przy leżaku.
Na ręczniku wciąż leżała mosiężna rybka.
Podniosła ją i zacisnęła w dłoni.
— Szukałam jej od poniedziałku — powiedziała.
— Wiem.
— Myślałam, że Robert ją wyrzucił.
— Położył ją tutaj, żebyś uwierzył, że byłam w środku — wtrącił Robert.
Mama spojrzała na niego.
— Nie. Położyłeś ją tutaj, bo chciałeś, żebym wyglądała na rzecz, którą można zostawić przy basenie.
Robert odsunął się od niej.
Pracownica banku poprosiła mamę o podpis pod potwierdzeniem blokady rachunków. Teresa usiadła przy plastikowym stoliku, a ja położyłem przed nią dokumenty z granatowej koperty.
Dłoń nadal jej drżała.
— Podpiszemy razem? — zapytałem.
Spojrzała na mnie i pokręciła głową.
— Nie, Marku. Ten podpis należy do mnie.
Wzięła długopis.
Robert stał kilka metrów dalej, między pustym basenem a zamkniętym pomieszczeniem technicznym. Wszystko, co chciał przejąć, znajdowało się wokół niego, lecz nie mógł już dotknąć żadnej z tych rzeczy.
Mama podpisała dokument.
Potem podała mi mosiężną rybkę.
— Ty ją zatrzymaj — powiedziała. — To ty dopłynąłeś do mnie, kiedy wszyscy inni bali się wejść do wody.
Nie wiedziałem, co odpowiedzieć. Wziąłem zawieszkę i poczułem na jej krawędzi zaschniętą kroplę chloru.
Przy bramie Irena odwróciła się jeszcze do Roberta.
— Pański brat dzwonił — powiedziała. — Chce odzyskać księgę.
Robert podniósł głowę.
— Co mu pani powiedziała?
Irena schowała ją pod płaszcz.
— Że może ją odebrać tam, gdzie zaczęła się pańska historia.
— Gdzie?
— W miejscu, w którym wszystkie rachunki przestają być prywatne.
Mama wsunęła rękę pod moje ramię. Ruszyliśmy w stronę samochodu, a za nami pompa wyłączyła się nagle. Tafla wody znieruchomiała, odsłaniając na dnie białą płytkę z napisem ośrodka, który Robert próbował sprzedać razem z domem.
Mosiężna rybka zacisnęła się w mojej dłoni.
— Mamo — powiedziałem — nigdy więcej sama.
Spojrzała na mnie, a potem skierowała wzrok na zamknięte drzwi pomieszczenia technicznego.
— Nie, synku. Od dziś żadne drzwi nie będą zamykane przede mną.
Na dnie pustego basenu zostało tylko odbicie czerwonego klucza, który Robert upuścił, gdy po raz ostatni próbował nas zatrzymać.
Przegapiłeś początek?
