CZĘŚĆ 4
…— W piwnicy — powiedziała Ewelina. — Tam trzymał człowieka, który zna prawdę o śmierci ojca.
Kain rzucił się w jej stronę, ale Maks był szybszy. Uderzył go rękojeścią pistoletu w nadgarstek. Broń spadła na beton i odsunęła się pod stół.
Lila krzyknęła.
— Mamo, uciekajmy!
— Jeszcze nie — odpowiedziałem.
Kain spojrzał na mnie z wściekłością, której nie widziałem u niego od dwudziestu lat. Zawsze był spokojny. To właśnie dlatego mu ufałem. W moim świecie człowiek, który nie podnosi głosu, często kontroluje najwięcej.
— Myślisz, że możesz mnie powstrzymać jednym człowiekiem? — syknął.
— Nie przyprowadziłem tu jednego człowieka.
Zza kontenerów dobiegł odgłos silników. Kolejne samochody zatrzymały się przy magazynie.
Kain spojrzał w stronę wejścia.
Weszli kierownicy wszystkich trzech oddziałów mojego imperium. Nie mieli broni w dłoniach, ale każdy trzymał kopertę. Na kopertach widniały nazwiska, kwoty i daty.
Kolins nie tylko zrobił kopie księgi. Rozesłał je ludziom, którym Kain przez lata kradł pieniądze.
— Powiedziałeś nam, że Jonatan okrada nas dla siebie — odezwał się Marek, mój dawny kierowca. — Tymczasem to ty przelewałeś pieniądze na konta swoich kuzynów.
— On kłamie — warknął Kain.
— Każdy z nas ma podpisy — odpowiedział Marek.
Kain cofnął się o krok. Jego elegancki płaszcz zahaczył o zardzewiały hak i rozdarł się przy kieszeni.
— Jonatan, każ im wyjść.
— Nie wydaję już rozkazów w sprawie, której nie rozumiesz.
— To wszystko zbudowałem dla ciebie.
— Zbudowałeś klatkę i przekonałeś mnie, że to tron.
Ewelina patrzyła na mnie nieruchomo. W jej oczach nie było triumfu. Było zmęczenie kobiety, która zbyt długo nosiła cudzą winę.
— W piwnicy jest jeszcze ktoś — powiedziała.
Kain rzucił się ku schodom. Dwóch ludzi zastąpiło mu drogę.
— Odsuńcie się!
— Nie — odpowiedział Marek.
Zeszliśmy do piwnicy. Schody były śliskie, a z sufitu zwisały przewody oplecione pajęczyną. Na końcu korytarza znajdowały się drzwi z grubym zamkiem.
Kain wyjął klucz.
— Jeśli otworzycie te drzwi, zginiecie wszyscy.
— Dlaczego? — zapytała Ewelina.
— Bo człowiek po drugiej stronie powie wam, kim naprawdę był wasz ojciec.
Zatrzymałem dłoń na zamku.
— Ojciec nie był niewinnym człowiekiem.
— Nie. Ale nie był też tym, za kogo go uważałeś.
Kain podał mi klucz.
— Otwórz sam.
Zrobiłem to.
W małym pomieszczeniu siedział starszy mężczyzna przy stole, owinięty kocem. Miał bliznę na brodzie i lewe oko zmętniałe od dawnego urazu.
Ewelina wydała cichy jęk.
— Tomasz.
Mężczyzna podniósł wzrok.
— Myślałem, że nigdy tu nie przyjdziesz, Jonatan.
— Kim jesteś?
— Człowiekiem, który prowadził samochód tej nocy, gdy zginął twój ojciec.
Kain oparł się o ścianę. Nie próbował już uciekać.
Tomasz mówił powoli. Ojciec nie został zabity przez konkurencyjny gang. Odkrył, że Kain sprzedaje informacje wrogom i chce przejąć całe imperium. Kain zmusił Tomasza do udziału w zamachu, a potem trzymał go w ukryciu, bo był jedynym żywym świadkiem.
— Dlaczego teraz mówisz? — zapytałem.
Tomasz popatrzył na Lilę, która stała za Eweliną.
— Bo twoja siostra przyniosła mi jedzenie przez osiemnaście lat, chociaż sama ledwo miała co jeść. Powiedziała, że jeśli kiedyś pojawisz się bez ludzi gotowych zabić, mam ci powiedzieć wszystko.
Poczułem, jak coś pęka we mnie po cichu.
Ewelina odwróciła twarz.
— Nie chciałam, żebyś wrócił jako potwór, Jonatan.
— A jeśli nim jestem?
— Wtedy Lila nie podałaby ci pieniędzy.
Na górze rozległ się trzask. Jeden z ludzi Kaina próbował podpalić księgę. Maks ugasił płomień własnym płaszczem, a Marek zabrał mu zapalniczkę.
— Koniec — powiedział Marek do Kaina. — Nie pracujemy dla ciebie.
Kain zaśmiał się chrapliwie.
— Myślicie, że odejście kilku ludzi coś zmieni? Jonatan nadal jest przestępcą. Nadal ma krew na rękach.
Nie zaprzeczyłem.
— Tak — odpowiedziałem. — I dlatego wiem, co się stanie, jeśli pozwolę ci odejść.
Ewelina zesztywniała.
— Jonatan, nie.
— Nie zamierzam go zabić.
Kain uniósł brwi.
— W takim razie czego chcesz?
Wyjąłem z kieszeni swoją pieczęć, mały metalowy znak, którym przez lata zatwierdzałem najważniejsze decyzje. Położyłem ją na stole obok księgi.
— Chcę, żeby wszystkie twoje konta zostały zamknięte. Chcę, żeby każdy człowiek, którego skrzywdziłeś, dostał kopię dokumentów. I chcę, żebyś musiał żyć w mieście, w którym każdy wie, że zostałeś zdradzony przez własny podpis.
— To nie kara.
— Dla ciebie będzie.
Następnego ranka przekazałem księgę i zeznania Tomasza człowiekowi, który od lat prowadził sprawy przeciwko mojej organizacji. Nie prosiłem o układ. Wiedziałem, że część winy należy do mnie, nawet jeśli Kain pociągał za sznurki.
Rozwiązałem imperium własnym podpisem.
Nie sprzedałem go. Nie oddałem go następcy. Zablokowałem rachunki, spaliłem listy dłużników i wypłaciłem zaległe pieniądze rodzinom ludzi, których przez lata wykorzystywałem.
Maks odszedł pierwszy. Powiedział, że chce otworzyć warsztat samochodowy.
Marek został, ale już nie jako mój żołnierz. Został kierowcą Eweliny, kiedy musiała zawieźć Tomasza do lekarza.
Kain stracił pieniądze, ludzi i nazwisko, którym przez lata zasłaniał własny strach. Nie musiałem patrzeć, jak zabierają go obcy. Wystarczyło, że widziałem, jak jego dawni podwładni omijali go na chodniku.
Najtrudniejsza rozmowa czekała mnie jednak z Eweliną.
Spotkaliśmy się w małej piekarni pani Marty. Lila siedziała przy oknie i układała monety w równy stos. Bransoletka leżała przed nią na serwetce.
— Nie możesz kupić osiemnastu lat — powiedziała Ewelina.
— Wiem.
— Nie możesz jednym przepraszam przywrócić mi życia.
— Wiem.
— Nie chcę twoich pieniędzy.
— Wiem.
Ewelina spojrzała na mnie ostro.
— Przestań mówić, że wiesz.
Pochyliłem głowę.
— Masz rację. Nie wiem. Mogę tylko zostać, jeśli pozwolisz mi próbować.
Lila podniosła bransoletkę.
— Mamo, mogę ją założyć?
Ewelina zawahała się.
— Jest za duża.
Wziąłem łyżeczkę z talerzyka i delikatnie dogiąłem zapięcie. Półksiężyc zawisł na nadgarstku Lili, tuż nad jej żółtą bransoletką z koralików.
— Teraz pasuje — powiedziałem.
Dziewczynka popatrzyła na mnie poważnie.
— Co dostanę w zamian za to, że panu zaufałam?
Pytanie wróciło do mnie jak echo z lombardu.
Tym razem nie odpowiedziałem pieniędzmi.
— Prawdę. Nawet kiedy będzie o mnie zła.
Lila skinęła głową, jakby rozważała umowę.
— I naleśniki w soboty.
— To mogę obiecać.
Ewelina odwróciła się do piekarza i zamówiła trzy porcje. Potem położyła dłoń na stole, obok mojej, ale jeszcze mnie nie dotknęła.
To wystarczyło.
Kiedy wychodziliśmy, Lila nagle zatrzymała się przy gablocie z wypiekami. Na szybie odbijał się jej nadgarstek, a złoty półksiężyc poruszał się przy każdym oddechu.
— Wujku Jonatanie — powiedziała — w sobotę chcę naleśniki w kształcie pociągów.
Spojrzałem na Ewelinę.
Po raz pierwszy nie musiałem pytać, czy mogę iść z nimi.
— Dobrze — odpowiedziałem. — Ale ty wybierasz stację końcową.
Przegapiłeś początek?
